บทที่ 283 พั่วชาง

ผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่ละเอียดอ่อนมาก ดังนั้นเมื่อโจวหยางจ้องมองมา สื่อหยวนเวยย่อมสัมผัสได้ในทันที เธอรู้สึกราวกับลูกแกะที่ถูกเสือจ้องตะครุบ

"หมอนี่คงไม่คิดจะทำเรื่องเดรัจฉานกับฉันหรอกนะ?" สื่อหยวนเวยคิดในใจ จังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มถี่รัว จะอธิบายอย่างไรดี? ทั้งตื่นเต้น หวาดกลัว แต่ก็แฝงไปด้วยความคาดหวังเล็กๆ เป็นสภาวะจิตใจที่ซับซ้อนมาก หากจะหาคำนิยามหรือวิธีเปรียบเทียบ คงเหมือนกับคนที่ป่วยเป็นริดสีดวงแต่ดันอยากกินพริกนั่นแหละ

คนคนนี้ชอบกินพริกมาก แต่เพราะเป็นริดสีดวงจึงกินไม่ได้ ความรู้สึกข้างในจึงขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ถ้าไม่กินพริกปากก็อยาก? แต่ถ้ากินพริกเข้าไป ผลที่จะตามมาก็พอคาดเดาได้ สื่อหยวนเวยจึงยืนลังเลและขัดแย้งในใจอยู่หน้าเตียงด้วยความรู้สึกเช่นนั้น

ในขณะเดียวกัน โจวหยางก็ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ และในวินาทีที่สื่อหยวนเวยคิดว่าโจวหยางกำลังจะทำเรื่องลามกกับเธอในวินาทีถัดไปนั้น... เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

"รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีธุระต้องทำ!" โจวหยางรวบรวมความกล้าพูดประโยคนี้ออกมา แล้วรีบวิ่งแจ้นเข้าไปในห้องน้ำด้วยความเร็วสูงสุด เขายังไม่ทันได้ถอดเสื้อผ้าด้วยซ้ำก็เปิดก๊อกน้ำ เขาต้องใช้น้ำเย็นเข้าช่วยดับไฟตัณหาและไอความร้อนในร่างกายของตัวเอง