บทที่ 284 เดรัจฉานยังดีกว่า

พั่วชางมีลูกน้องในสังกัดกว่า 1,000 คน นอกจากนี้ภายในหมู่บ้านโจรยังมีคนงานและบุคคลอื่นๆ รวมแล้วไม่ต่ำกว่า 1,000 คน กล่าวคือหมู่บ้านโจรแห่งนี้มีคนอาศัยอยู่ร่วมกันเกือบ 3,000 คน แต่คนที่มีศักยภาพในการรบจริงๆ มีเพียงพันเศษๆ เท่านั้น แล้วทำไมต้องเลี้ยงดูคนว่างงานเหล่านั้นไว้มากมาย? คนที่ถามคำถามนี้แสดงว่าไม่มีความเข้าใจในความเป็นไปได้เลย

พวกเขาเป็นโจร เป็นเจ้าพ่อที่ยึดครองภูเขา อาศัยอยู่ในหุบเขาลึกมาตลอดหลายปี การจัดหาเสบียงจึงเป็นปัจจัยสำคัญที่สุด ดังนั้นพวกเขาจำเป็นต้องบุกเบิกพื้นที่รกร้างเพื่อปลูกผักและเลี้ยงสัตว์ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนต้องใช้แรงงาน นอกจากนี้การทำเหมืองหยกยังต้องอาศัยแรงงานคน ทั้งในการขุดเจาะและขนส่ง คุณอาจเปรียบเทียบหมู่บ้านโจรแห่งนี้เสมือนสังคมขนาดเล็ก ภายในได้ก่อตัวเป็นระบบเศรษฐกิจหมุนเวียนในตัวเองขึ้นมาแล้ว มีทั้งคนทำไร่ เลี้ยงไก่ เลี้ยงเป็ด เลี้ยงหมู ไปจนถึงคนทำงานในเหมือง และหลังจากเลิกงาน พวกเขาก็ต้องการการกินดื่มเที่ยวเล่น ในบางหมู่บ้านถึงกับมีคาสิโนขนาดเล็กและโรงเหล้าเสียด้วยซ้ำ และยังมีธุรกิจพิเศษอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือ ซ่องโสเภณี! พูดให้ชัดเจนมันก็คือความสัมพันธ์ของอุปสงค์และอุปทานง่ายๆ ที่ไหนมีความต้องการ ที่นั่นย่อมมีตลาด

ลองจินตนาการดูสิ หมู่บ้านที่มีคน 3,000 กว่าคน ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย ความต้องการย่อมเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ และผู้หญิงย่อมกลายเป็นที่ต้องการของตลาด สิ่งนี้เป็นความสัมพันธ์ที่สมดุล เพราะมีเพียงการบริหารจัดการเช่นนี้เท่านั้นที่ทำให้หมู่บ้านโจรแห่งนี้คงอยู่ได้อย่างมั่นคง มิฉะนั้นหากมีแต่ผู้ชายล้วนๆ อยู่กันไปไม่นาน ต่อให้คุณเอาเงินไปฟาดหัวเท่าไหร่ พวกเขาก็คงทนอยู่ไม่ได้ เพราะพวกเขาจะรู้สึกว่าการหาเงินไปนั้นไม่มีความหมายอะไรเลย

วกกลับมาที่เรื่องของพั่วชาง การที่เขาจะลงจากเขา เขาต้องรู้สถานการณ์ของคู่ต่อสู้เสียก่อน ว่าเขาสามารถรับมือได้หรือไม่ หากอีกฝ่ายเป็นกระดูกชิ้นโตที่เคี้ยวยาก พั่วชางก็คงไม่ดันทุรังไปปะทะด้วยจนตัวตาย มีคำกล่าวว่าผู้ที่รู้จักกาลเทศะคือผู้ที่ฉลาด ยิ่งไปกว่านั้นเขามีลูกชายไม่เพียงแค่คนเดียว ทุกอย่างจึงต้องรอให้ได้ข่าวที่แน่ชัดในวันพรุ่งนี้เสียก่อน แล้วค่อยตัดสินใจอีกครั้ง กว่าจะสร้างอิทธิพลได้ถึงขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาไม่มีทางเอาชีวิตที่สั่งสมมาทั้งชีวิตไปเสี่ยงเพียงเพราะลูกชายคนเดียวแน่

เช้าวันต่อมา โจวหยางลืมตาตื่นขึ้นช้าๆ แล้วรู้สึกถึงความผิดปกติ อย่างแรก เขารู้สึกว่าในอ้อมกอดเขามีคนอยู่ ซึ่งคนคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก สื่อหยวนเวย แต่สิ่งที่ผิดปกติคือหญิงสาวคนนี้กลับนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของเขา อาจเป็นเพราะท่านอนที่ดิ้นไปมา ทำให้ผ้าเช็ดตัวที่พันตัวหญิงสาวอยู่หลุดลุ่ยไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น มือของเขากลับไปวางอยู่บน... โจวหยางรีบชักมือกลับทันที แล้วแอบเอามาดมใกล้ๆ จมูก อืม... หอมมาก กลิ่นหอมของน้ำนมที่บริสุทธิ์ หากจะโทษใคร คงต้องโทษความฝันเมื่อคืนที่เขาฝันถึง จีหลานเยียน แล้วหลังจากนั้นก็... โชคดีที่มันเป็นเพียงแค่ความฝัน สิ่งต่างๆ ในฝันไม่ได้กลายเป็นความจริง มิฉะนั้นต่อให้มีปากสักร้อยปากก็คงอธิบายไม่ถูก