บทที่ 292 การตายของสุนัขฟืน

เมื่อใช้ดวงตามองทะลุผ่านไป โจวหยางแทบจะน้ำลายหก มีทั้งปืนกลหนักปืนกลเบา ปืนไรเฟิล ปืนพก ปืนครก รวมถึงกระสุนประเภทต่างๆ ระเบิดมือ และลูกกระสุนปืนครกอีกมหาศาล เป้าหมายของเขาในวันนี้ก็คือสิ่งเหล่านี้ เขาจึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบเรียก "กระถางสมปรารถนา" ออกมาทันที

ใครที่เคยดูไซอิ๋วคงจำกันได้ว่ามีปีศาจตนหนึ่งชื่อ "เจ้าพ่อหวงเหมย" เจ้านี้เป็นผู้รับใช้ของพระศรีอริยเมตไตรย มีของวิเศษชิ้นหนึ่งคือ "ถุงห่อคน" ซึ่งสามารถดูดซุนหงอคงและกองทัพสวรรค์เข้าไปได้ ในตอนนี้ กระถางสมปรารถนาของเขาก็ไม่ต่างจากถุงใบนั้น มันลอยตัวขึ้นกลางอากาศแล้วพลิกตัวกลับหัว เมื่อกระถางหมุนวน ลังไม้จำนวนมากในคลังสินค้าก็ราวกับถูกเครื่องดูดฝุ่นดูดหายไป ถูกดูดเข้าไปในกระถางจนหมดสิ้น

อันที่จริงโจวหยางก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย เพราะในขณะที่กระถางอยู่ในสภาพคว่ำลง เหตุใดของข้างในจึงไม่ร่วงหล่นลงมา? โดยเฉพาะน้ำทิพย์ที่เขายังไม่ได้ดูดซับ ก็ยังคงไม่หกออกมาเช่นกัน กระบวนการจัดเก็บรวดเร็วมาก แม้ของข้างในจะเยอะมหาศาล แต่กระถางสมปรารถนาก็ใช้เวลาเพียงไม่กี่สิบวินาทีในการขนของออกจากคลังจนเกลี้ยง

โจวหยางไม่รอช้า หลังจากเก็บกระถางเข้าสู่ร่างกาย เขาก็เตรียมตัวหนีทันที ทว่าก่อนจะก้าวพ้นคลังสินค้า เขาก็หยุดฝีเท้าลง แม้ไมเคิลจะไม่ได้มีความแค้นเคืองอะไรกับเขาโดยตรง แต่สายตาและน้ำเสียงเมื่อเช้านี้ทำให้โจวหยางรู้สึกไม่สบอารมณ์นัก เขาจึงตั้งใจจะให้บทเรียนเล็กๆ น้อยๆ แก่เจ้าหมอนี่ เมื่อมองดูศพของคนทั้ง 5 ที่นอนอยู่บนพื้น โจวหยางก็เกิดความคิดขึ้นมา เขาลากร่างของผู้เสียชีวิตไปวางไว้กลางคลังสินค้า จากนั้นหยิบกับระเบิดออกมาตัวหนึ่ง ถอดสลักแล้วยัดไว้ใต้ร่างของศพนั้น แล้วลากคนอีกสี่คนที่สลบอยู่มาวางรวมกันไว้ข้างๆ

จนถึงตอนนี้โจวหยางยังไม่กล้าฆ่าคนนัก แต่ไม่ได้หมายความว่าจะใช้วิธีอื่นจัดการศัตรูไม่ได้ เปรียบเสมือนการเชือดไก่ในชนบท บางคนชอบกินไก่แต่ไม่กล้าเชือด ก็เลยต้องจ้างคนอื่นมาช่วยเชือดให้ เพราะคิดไปเองว่าถ้าไม่ใช่ตัวเองลงมือทำ จิตใจคงรู้สึกสงบกว่า ซึ่งเป็นเรื่องของทางจิตวิทยาล้วนๆ โจวหยางกลัวว่ายิ่งรอนานไปจะเกิดปัญหา เขาจึงไม่รอช้า รีบออกจากคลังสินค้าแล้วย้อนกลับทางเดิมทันที