บทที่ 297 กองทัพเจิ้นตง

เมื่อวานนี้โจวหยางได้ซื้อรถออฟโรดสองคันและรถบรรทุกใหญ่หนึ่งคัน เขาก็เลยเหลือรถเอาไว้คันหนึ่ง หลังจากออกจากคาสิโนจิ่นเฉิง ทั้งสามคนก็ขับรถออกจากตัวเมืองทันที ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมงเศษ ก็มาถึงบริเวณริมเขาซึ่งเป็นที่ซ่อนตัวของจางจวินและคนอื่นๆ ทันทีที่มาถึง โจวหยางก็ขมวดคิ้ว ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่น แต่เป็นเพราะปัญหารถสามคันนี้นี่เอง จุดประสงค์ที่ซื้อรถมาเมื่อวานนี้ คือต้องการจะบุกโจมตีไมเคิลแล้วใช้รถบรรทุกขนอาวุธ โดยเฉพาะรถบรรทุกคันใหญ่ที่มีไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ แต่เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไป รถบรรทุกคันนี้ก็เลยกลายเป็นของไร้ประโยชน์ เพราะพวกเขาต้องเข้าสู่เขตภูเขาเพื่อทำสงครามกองโจร จะให้ทิ้งรถทั้งสามคันนี้ไปเฉยๆ ก็คงไม่ได้

ในตอนนั้นเอง เตียวปู้ไฉได้ให้คำแนะนำว่า "หัวหน้าครับ ไม่ลองจัดคนสักกลุ่มขับรถพวกนี้เข้าไปในตัวเมือง แล้วหาที่ฝากไว้ก่อนล่ะครับ เผื่อวันหลังยังพอใช้ประโยชน์ได้บ้าง”

“ไม่อย่างนั้นถ้าทิ้งไว้ที่นี่ ไม่กี่วันก็คงโดนขโมยไปหมดแน่"

โจวหยางเห็นว่าคำแนะนำนี้มีเหตุผล แม้รถทั้งสามคันจะไม่ได้มีราคาค่างวดมากมาย แต่หากคราวหน้าจำเป็นต้องใช้ขึ้นมา ก็นับว่าสะดวกกว่า เขาจึงหันไปทางจางจวิน "พี่จวิน พี่จัดคนไปจัดการเรื่องนี้ทีครับ พอจัดการเรียบร้อยแล้ว เราค่อยมาประชุมร่วมกันเพื่อหารือถึงแผนการดำเนินงานในขั้นต่อไป" จางจวินรับคำทันทีแล้วออกไปจัดการตามคำสั่ง

ประมาณ 10 นาทีให้หลัง รถทั้งสามคันก็ถูกขับออกไป และโจวหยางกับหัวหน้ากลุ่มคนอื่นๆ ก็นั่งล้อมวงหารือกัน "ทุกคน ตอนนี้กองกำลังของเราแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ดังนั้นเราต้องเริ่มเปลี่ยนทิศทางไปสู่ความเป็นระเบียบมากขึ้น”