บทที่ 298 หมู่บ้านพยัคฆ์เหิน

โจวหยางไม่มีทางนำของที่ขโมยมาออกมาเปิดเผยได้ แต่โชคดีที่อาวุธและกระสุนในปัจจุบันยังมีเพียงพอ พูดให้แม่นยำคือ อาวุธน่ะมีพอแล้ว แต่กระสุนและระเบิดมือยังค่อนข้างขาดแคลนอยู่บ้าง แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ปัญหา เพราะในตัวโจวหยางนั้นพกกระสุนและระเบิดมือไว้เต็มกล่องเต็มลัง ถ้าจะพูดโดยไม่เกินจริง หากเขาต้องการนำของพวกนี้ออกมาให้สมาชิกในทีมใช้ ก็มีวิธีมากมายหลายทาง

ยกตัวอย่างเช่น ในขณะที่กำลังต่อสู้กับคนอื่น เขาแอบไปทิ้งลังกระสุนไว้ที่มุมหนึ่ง แล้วก็อ้างว่าเก็บได้บ้าง หรือเป็นของที่ฝ่ายตรงข้ามทิ้งไว้บ้าง มีคำกล่าวว่าเมื่อมีเสบียงเหลือเฟือในบ้าน จิตใจย่อมไม่หวั่นวิตก สภาพจิตใจของโจวหยางในตอนนี้ต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ กองกำลังชุดใหญ่ก็เคลื่อนทัพเข้าสู่เขตภูเขาอย่างเป็นทางการ ครั้งนี้พวกเขาตั้งใจมาเพื่อล้างแค้น เพราะเมื่อครั้งก่อนจางจวินและคนอื่นๆ รู้สึกอัดอั้นตันใจมาก สิ่งใดที่เสียไป ไม่ช้าก็เร็วต้องเอาคืนมาให้ได้

อีกด้านหนึ่ง พั่วชางในที่สุดก็ได้ข่าวเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ ซึ่งทำให้เขารู้สึกตื่นตระหนกไม่น้อย เขาย่อมรู้จักไมเคิลดี หรือจะพูดให้ถูกคือรู้จักกันมาสิบกว่าปีแล้ว แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนั้นไม่ค่อยดีนัก สาเหตุมาจากเมื่อสิบกว่าปีก่อนการทำธุรกิจร่วมกันไม่ค่อยราบรื่นนัก หลังจากนั้นพั่วชางจึงเลือกที่จะเปลี่ยนไปทำธุรกิจกับเจ้าอื่น คนจำพวกนี้ เงินที่หามาได้ส่วนใหญ่ต้องถูกนำไปใช้ในการซื้ออาวุธและเติมกำลังพล จากจุดนี้ก็พอมองเห็นแล้วว่ามีการสิ้นเปลืองอาวุธและกระสุนมากเพียงใด

พั่วชางในตอนนี้ด่าทอไปถึงบรรพบุรุษของทั้งช่ายโก่วและเตียวปู้ไฉไปจนหมดสิ้น แต่การด่าทอไปก็ไร้ประโยชน์ ในเมื่อคนตายไปแล้ว การด่าก็ไม่สามารถแก้ปัญหาได้ ใช่แล้ว พั่วชางเข้าใจผิดว่าเมื่อคืนนี้พวกเขาตายยกกองทัพ หลังจากสงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อย พั่วชางก็เริ่มพิจารณาปัญหาที่ตามมา การจัดการกับฆาตกรที่ฆ่าลูกชายตอนนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป อย่างน้อยก็ต้องพักเรื่องนี้ไว้ก่อน สิ่งที่เขาต้องเผชิญในตอนนี้คือการแก้แค้นจากไมเคิล เพราะตอนนี้ทั้งหมางเสี้ยนต่างรู้กันทั่วว่าพั่วชางเป็นคนนำกำลังไปลอบโจมตีไมเคิลเมื่อคืนนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้ลูกน้องของไมเคิลตายไปกว่า 100 คน แต่ที่เลวร้ายกว่านั้นคืออาวุธทั้งคลังหายไป ในเรื่องนี้พั่วชางมั่นใจเต็มร้อยว่าไมเคิลจงใจใส่ร้ายป้ายสีเขา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะการที่เขาลอบโจมตีอีกฝ่ายคือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ไม่เพียงแต่ลอบโจมตี แต่ยังทำให้อีกฝ่ายเสียหายหนักหนาสาหัส ดังนั้นความเสียหายนี้เขาต้องรับผิดชอบ

จากนี้คงต้องรอดูการเจรจา หากทั้งสองฝ่ายพอใจ พั่วชางก็ต้องจ่ายค่าชดเชยเพื่อจบเรื่อง ถ้าการเจรจาตกลงกันไม่ได้ ไมเคิลย่อมต้องใช้เงินจ้างทหารรับจ้างจำนวนมากมาจัดการเขาแน่นอน เรื่องนี้พั่วชางมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ บนโลกนี้ไม่มีเรื่องอะไรที่เงินแก้ไม่ได้ ไม่ว่าไมเคิลจะทำไปเพื่อรักษาหน้าหรือเหตุผลอื่น ครั้งนี้เขาต้องเอาจริงแน่ ดังนั้นสิ่งที่พั่วชางคิดถึงเป็นอย่างแรกคือรีบส่งคนไปเจรจา หากรอให้อีกฝ่ายลงมือก่อน ถึงตอนนั้นคงสายเกินกว่าจะเจรจา ในบ่ายวันเดียวกัน หน่วยเจรจาเล็กๆ หน่วยหนึ่งจึงออกเดินทางจากหมู่บ้านโจรเพื่อมุ่งหน้าสู่ตัวเมือง