บทที่ 299 โจมตีสายฟ้าแลบยามค่ำคืน (ตอนต้น)

เมื่ออธิบายจบ โจวหยางก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันที! นี่คือสิ่งที่เรียกว่าพื้นที่กันชนสินะ! หากศัตรูต้องการบุกโจมตีหรือลอบเข้ามา ก็ต้องจัดการคนกลุ่มนี้ให้เสียก่อน และในระหว่างที่กำลังจัดการคนกลุ่มนี้อยู่นั่นเอง ขุมกำลังใหญ่ก็จะรับรู้เหตุการณ์ได้ทันที พูดง่ายๆ มันก็คือความสัมพันธ์แบบต่างฝ่ายต่างใช้ประโยชน์กัน เหมือนกับการวางระเบิดไว้รอบฐานทัพนั่นแหละ

เป้าหมายของการวางระเบิดไม่ใช่แค่หวังจะสังหารศัตรูให้ได้จำนวนมาก แต่เป็นการทำให้ศัตรูไม่กล้าบุกรุกเข้ามาในพื้นที่โดยง่าย หากเกิดบุกเข้ามาจริงๆ ขอเพียงแค่กับระเบิดสักลูกถูกกระตุ้น อีกฝ่ายย่อมรู้ตัวทันที ดูเหมือนว่ายังมีอีกหลายสิ่งที่โจวหยางยังต้องเรียนรู้อีกมาก "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ผมได้เปิดหูเปิดตาแล้ว!"

"เอาล่ะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ วิธีการรบให้พวกคุณไปปรึกษากันเอง ผมไม่มีความรู้เรื่องนี้จึงขอไม่ยุ่ง”

“แต่ผมต้องการผลลัพธ์เพียงสามอย่าง อย่างแรกคือลดความสูญเสียของฝ่ายเราให้เหลือน้อยที่สุด”

“อย่างที่สอง ถ้าไม่ลงมือก็แล้วไป แต่ถ้าจะลงมือต้องกำจัดศัตรูให้ราบคาบ อย่างน้อยที่สุดต้องไม่ให้คนของหมู่บ้านพยัคฆ์เหินรู้สถานการณ์ที่แท้จริง”