บทที่ 300 โจมตีสายฟ้าแลบยามค่ำคืน (ตอนกลาง)

ภายใต้ความมืดมิดของราตรี กลุ่มทหารขนาดเล็กจำนวนยี่สิบกว่าคนกำลังเคลื่อนที่ผ่านแนวป่าอย่างเงียบเชียบ ผู้นำขบวนไม่ใช่ใครอื่น คือโจวหยางด้วยตัวเขาเอง ตามแผนเดิมคือการแบ่งกำลังออกเป็นสามหน่วยเพื่อเข้าโจมตีกลุ่มอิทธิพลขนาดเล็กสามกลุ่มพร้อมกัน แต่สุดท้าย โจวหยางตัดสินใจว่าจะลงมือด้วยตัวเองหนึ่งครั้ง เขาจึงขอแยกตัวออกมาพร้อมกับคนกลุ่มนี้

เหตุผลที่เขาตัดสินใจลงมือเองผ่านการไตร่ตรองมาอย่างดี กองกำลังในตอนนี้มีเพียง 170 กว่าคน และมีเพียงบางส่วนเท่านั้นที่เคยเห็นความสามารถที่แท้จริงของเขา เช่นคนที่ติดตามเขามาจากจีน หรือลูกน้องที่รับเข้ามารวมกลุ่มหลังจากที่เขาจัดการพั่วปู้เฉิงและออกจากคาสิโนในคืนนั้น คนกลุ่มนี้พอจะรู้อยู่บ้างว่าเขาเก่งกาจเพียงใด แต่คนส่วนใหญ่ยังไม่รู้ บางคนยังเข้าใจผิดว่าคนที่เก่งที่สุดในกองกำลังคือจางจวิน และที่โจวหยางได้เป็นผู้นำอาจเป็นเพราะเรื่องของสถานะทางสังคมเท่านั้น

โจวหยางรู้ดีว่าคนส่วนใหญ่ยังไม่เชื่อมั่นในความสามารถของเขา เขาจึงตัดสินใจปฏิบัติการด้วยตัวเองครั้งหนึ่ง นอกจากจะเป็นการพิสูจน์ฝีมือแล้ว เขายังพาคนไปเพียงยี่สิบกว่าคน เพื่อใช้จำนวนที่น้อยกว่าเอาชนะฝ่ายตรงข้าม เป็นการโชว์ศักยภาพให้เห็นว่าเขาสามารถรบได้อย่างงดงามเพียงใด สิ่งนี้สำคัญมากต่อการสร้างบารมีและฐานอำนาจในกองกำลัง

หากกองทัพของประเทศหนึ่งรู้จักแต่ชื่อแม่ทัพ แต่ไม่รู้จักว่าใครคือจักรพรรดิ นั่นถือเป็นสัญญาณอันตรายอย่างยิ่ง เปรียบเสมือนสมัยราชวงศ์หมิงในยุคของจูหยวนจาง ลูกน้องของแม่ทัพหลานอวี้เชื่อฟังเพียงแค่คำสั่งของหลานอวี้เท่านั้น ไม่ฟังคำสั่งของจูหยวนจาง จูหยวนจางจึงตระหนักถึงวิกฤตความมั่นคง หากวันใดแม่ทัพคนนี้คิดก่อกบฏ ทหารใต้บังคับบัญชาก็พร้อมจะหันหลังให้กับราชสำนักทันที หนทางแก้ไขวิกฤตนี้มีเพียงสองทาง คือฆ่าแม่ทัพคนนั้นทิ้ง หรือลดทอนอำนาจของพวกเขาลง จูหยวนจางเลือกทางแรก แต่ก็มีจักรพรรดิหลายพระองค์เลือกทางที่สอง แล้วการลดทอนอำนาจต้องทำอย่างไร? วิธีที่ง่ายที่สุดคือการเสด็จออกศึกด้วยพระองค์เอง นี่คือเหตุผลว่าทำไมในสมัยโบราณจักรพรรดิถึงมักจะเสด็จออกรบด้วยตัวเอง เพื่อเป็นการกระชับอำนาจไว้ที่ศูนย์กลาง อย่างเช่นซุนกวนในยุคสามก๊ก เจ้านี่รบไม่เป็นเลย แต่เขารู้สึกได้ถึงภัยคุกคาม ซุนกวนเสด็จออกรบด้วยตัวเองถึง 6 ครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่จบลงด้วยความพ่ายแพ้หรือไม่ได้ผลลัพธ์อะไรเลย แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงยืนกรานจะออกรบ เพราะเขากลัวว่าแม่ทัพหรืออัครมหาเสนาบดีจะมีอำนาจล้นฟ้าเกินไป คุณอาจจะบอกว่าเขาไม่มีความสามารถในการรบ แต่คุณไม่อาจปฏิเสธได้ว่าวิธีนี้ได้ผล เพราะอย่างน้อยทหารก็ยังรู้ว่าพวกเขายังมีเจ้าเหนือหัวที่แท้จริงอยู่

เป้าหมายของโจวหยางก็เช่นกัน คน 170 กว่าคนนี้คือรากฐานของเขาในอนาคต ตราบใดที่ทำให้คนเหล่านี้รู้ว่าโจวหยางสามารถรบและเก่งกาจเพียงใด ข่าวนี้จะค่อยๆ ถูกบอกต่อกันไป เขากำลังสร้างตัวตนให้เป็นที่ประจักษ์ เพื่อให้กองกำลังนี้ไม่หลุดออกไปจากการควบคุมของเขา คุณอาจจะมองว่าเขาไม่ฉลาดพอ แต่จะบอกว่าเขาโง่นั้นย่อมไม่ใช่ และโจวหยางไม่เคยคิดว่าตัวเองโง่เลยสักครั้ง