บทที่ 55 พบอวี๋จินหลงอีกครั้ง

ร้านขายหินหยกดิบที่โจวหยางเลือก ก็คือร้านเดียวกับที่เขาท้าพนันกับอวี๋จินหลงเมื่อวานนี้

ดังนั้นพอโจวหยางเดินเข้ามา เถ้าแก่ร้านก็จำเขาได้ทันที

ยังไงซะเมื่อวานนี้ที่ร้านของเขา ก็เพิ่งจะผ่าได้หยกเจไดต์คุณภาพดีออกมาถึงสองก้อนซ้อน

ถ้ามองในอีกแง่หนึ่ง เรื่องนี้ย่อมส่งผลดีต่อธุรกิจร้านของเขา เพราะมันเปรียบเสมือนการโฆษณาร้านไปในตัว

ดังนั้นตัวเอกของการพนันหินหยกอย่างโจวหยาง จึงถูกเถ้าแก่ร้านคนนี้จดจำได้ขึ้นใจ ส่วนเรื่องที่ว่าเขารู้ชื่อของโจวหยางได้ยังไงน่ะเหรอ

เรื่องนั้นง่ายนิดเดียว แค่ไปถามเจียงเสวี่ยหรูนิดหน่อยก็รู้เรื่องแล้ว

ดังนั้นพอเห็นโจวหยางมาถึง เถ้าแก่ร้านที่ชื่อสยงชูมั่วก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที

"ที่คุณโจวนี่เอง ยินดีต้อนรับครับ ยินดีต้อนรับ!"

โจวหยางชะงักไปนิด เพราะเมื่อวานเขาไม่ได้คุยกับหมอนี่เลยสักคำ นึกไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะจำเขาได้

"คุณโจวไม่ต้องแปลกใจไปหรอกครับ เมื่อวานคุณโชว์ฝีมือพนันหินหยกได้โดดเด่นซะขนาดนั้น การที่ผมจะสืบหาชื่อคุณมันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยครับ"

"อ้อ จริงสิ ผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมแซ่สยง ชื่อเต็มคือสยงชูมั่ว นี่นามบัตรของผมครับ วันข้างหน้าก็ขอฝากเนื้อฝากตัวกับคุณโจวด้วยนะครับ!"

โจวหยางถึงกับอึ้ง สยงชูมั่ว? (พ้องเสียงกับชื่อการ์ตูนหมีปรากฏตัว) ทำไมคุณไม่บอกไปเลยล่ะว่าเป็นสยงต้าหรือสยงเอ้อร์?

ถ้าไม่ไหวจริงๆ จะชื่อกวงโถวเฉียงก็ได้นะเออ!

โจวหยางรับนามบัตรมาดู ถึงได้รู้ว่าเป็นสยงชูมั่วคนนี้นี่เอง แซ่สยง ชูจากคำว่ามัธยมต้น มั่วจากคำว่าน้ำหมึก สยงชูมั่วเขียนแบบนี้นี่เอง

พ่อของเขาตั้งชื่อได้มีระดับจริงๆ!

"เถ้าแก่สยง ชื่อของคุณนี่มีเอกลักษณ์ไม่เบาเลยนะครับ!"

โจวหยางพูดแซวไปประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เก็บนามบัตรใส่กระเป๋า

อันที่จริงการแซวแบบนี้ก็ไม่ได้เสียหายอะไร หลักๆ เป็นเพราะมุกพ้องเสียงของชื่อนี้มันไม่ได้ฟังดูแย่อะไรนัก

อีกอย่าง สยงชูมั่วเองก็โดนคนอื่นล้อเรื่องชื่อนี้มาเป็นสิบยี่สิบปีแล้ว

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ตั้งแต่มีการ์ตูนเรื่องนี้ฉาย ชื่อของเขาก็มักจะถูกเอามาล้อเลียนเป็นประจำ นานวันเข้าเขาก็ชินไปเอง

"คุณโจวก็ล้อเล่นไปครับ ความจริงชื่อนี้มันก็อยู่กับผมมาห้าสิบกว่าปีแล้ว ไม่เคยมีชื่อเสียงเรียงนามอะไรหรอกครับ"

"นึกไม่ถึงเลยว่าจะมาดังพลุแตกเพราะการ์ตูนเรื่องเดียว นี่แหละที่เขาเรียกว่า ตั้งใจปลูกดอกไม้ดอกไม้กลับไม่บาน แต่บังเอิญเสียบกิ่งหลิว กิ่งหลิวกลับเติบใหญ่ให้ร่มเงา!"

"เลิกพูดเรื่องนี้เถอะครับ คุณโจวเชิญดูตามสบายเลย หินก้อนหลังๆ ตรงนี้เป็นของล็อตใหม่ที่เพิ่งเอามาเติมเมื่อคืนนี้ครับ"

"ยังไม่มีใครมาดูเลย คุณจะเริ่มดูจากตรงนี้ก่อนก็ได้นะครับ!"

โจวหยางพยักหน้ารับ เขาเข้าใจความหมายของสยงชูมั่วดี อย่างหินหยกดิบที่อยู่ด้านข้างกับตรงกลาง ล้วนถูกลูกค้าเลือกไปเลือกมาทุกวัน

ส่วนแถวหลังสุด เป็นของที่เพิ่งเอามาเติมชั่วคราวเมื่อคืน ความหมายแฝงก็คือ ยังไม่เคยผ่านมือใครเลือกมาก่อน

"ตกลงครับ เดี๋ยวผมขอดูก่อนนะ!"

วันนี้โจวหยางก็ไม่ได้มีเวลามาโอ้เอ้มากนัก ยังไงซะเขาก็นัดกับหวงจี้เฉิงไว้ว่าจะไปเจอกันที่บ้านตอนเก้าโมงครึ่ง แล้วค่อยไปหาที่กวนเฉิงหรูพร้อมกัน

ดังนั้นเวลาของเขาในตอนนี้จึงมีไม่มากนัก จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้ เขาจึงเดินตรงไปที่หินหยกดิบแถวหลังสุดทันที

จีหลานเยียนแอบสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ว่าโจวหยางมีวิธีการเลือกหินยังไง

แต่ตอนนี้โจวหยางจะมีกะจิตกะใจมานั่งเลือกหินที่ไหนกันล่ะ?

เขาเปิดใช้ตาทิพย์เพื่อตรวจสอบโดยตรง แต่ไม่นานโจวหยางก็ได้เรียนรู้ทักษะใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง

นั่นก็คือไม่ต้องใช้ตามอง แต่ใช้มือสัมผัสแทน เขาสามารถรับรู้ได้ว่าภายในหินหยกดิบก้อนนั้นมีหยกเจไดต์อยู่หรือไม่ ผ่านการสัมผัสด้วยฝ่ามือ

นอกจากจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของหยกเจไดต์ได้แล้ว ยังสามารถคาดเดาขนาดของมันได้ด้วย พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ เขาสามารถดูดซับพลังงานหยกเจไดต์ที่อยู่ในหินหยกดิบได้ผ่านการสัมผัส

การค้นพบครั้งนี้ถือว่าสำคัญมาก เพราะตาทิพย์ในตอนนี้ยังมีข้อจำกัดเรื่องเวลาในการใช้งานอยู่ ถ้าใช้บ่อยเกินไป ดวงตาก็จะรับไม่ไหว

ประกอบกับวันนี้เขายังมีธุระต้องไปจัดการ ถึงตอนนั้นอาจจะต้องมีการโชว์ฝีมือให้ดูสดๆ อีกต่างหาก

ยังไงซะในฐานะที่จะได้เป็นศิษย์ของกวนเฉิงหรู ในงานรับศิษย์ที่เป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ย่อมต้องมีการพิสูจน์ความสามารถของตัวลูกศิษย์ให้เห็นเป็นธรรมดา

ดังนั้น ในช่วงที่ความสามารถของตัวเองยังไม่อัปเกรด โดยเฉพาะในวันนี้ เขาจึงต้องพยายามใช้ตาทิพย์ให้น้อยที่สุด

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงใช้วิธีสัมผัสเป็นหลัก ขอแค่ภายในหินหยกดิบก้อนนั้นมีหยกเจไดต์อยู่ และพลังงานที่สัมผัสได้นั้นมีปริมาณไม่น้อย เขาถึงจะค่อยใช้ตาทิพย์เพื่ออ่านข้อมูล

ข้อดีของการทำแบบนี้ก็คือรวดเร็วกว่า แถมยังช่วยประหยัดพลังวิญญาณได้อีกด้วย

ในขณะที่โจวหยางกำลังตรวจสอบและคัดกรองหินหยกดิบอยู่นั้น เจียงเสวี่ยหรูก็มาถึง และแน่นอนว่าคนที่มาด้วยก็หนีไม่พ้นอวี๋จินหลงกับอาจารย์เฉินที่ทำหน้าที่พนันหินหยกเมื่อวานนี้

วันนี้เจียงเสวี่ยหรูมาเร็วกว่าปกติ จุดประสงค์หลักก็เพื่อมาดูว่าโจวหยางอยู่ที่นี่หรือเปล่า

เมื่อคืนตอนแรกตั้งใจจะโทรชวนโจวหยางไปกินข้าวมื้อเย็น นึกไม่ถึงเลยว่าหมอนี่จะกดตัดสายทิ้งซะงั้น

ต่อมาเธอลองเปลี่ยนเบอร์โทรไปใหม่ คราวนี้ไม่ได้กดตัดสายทิ้ง แต่กลับไม่มีคนรับสายเลย นี่ถือเป็นความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่สำหรับเจียงเสวี่ยหรูเลยทีเดียว

ตั้งแต่เกิดมาจนโตป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกดตัดสายโทรศัพท์ของเธอ แถมยังไม่ยอมส่งข้อความหรือโทรกลับมาอธิบายอะไรเลยด้วยซ้ำ

ดังนั้น การที่เธอมาในวันนี้ก็เพื่อจะมาทวงถามเหตุผล ส่วนการที่อวี๋จินหลงมาด้วยนั้น ก็เพื่อมาล้างแค้นล้วนๆ

"คุณโจว บังเอิญจังเลยนะคะ!"

โจวหยางเพิ่งจะเลือกหินได้สองก้อนและกำลังจะไปจ่ายเงิน ก็ได้ยินเสียงที่ค่อนข้างคุ้นหูดังขึ้น

พอหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นพวกเจียงเสวี่ยหรูนั่นเอง

"อ้าว ประธานเจียงนี่เอง พวกคุณก็มาแต่เช้าเหมือนกันนะครับ!"

โจวหยางพูดไปพลาง ก็ยกหินหยกดิบสองก้อนไปวางบนรถเข็นคันเล็กไปพลาง เพื่อเตรียมตัวไปจ่ายเงินและเอาไปผ่า

หินสองก้อนนี้ ก้อนหนึ่งมีหยกสีม่วงลาเวนเดอร์เนื้อดีอยู่ข้างใน ถึงขนาดจะไม่ใหญ่นัก แต่สีม่วงลาเวนเดอร์เป็นสีที่สวยงามมาก

และในสถานการณ์ของวันนี้ การนำไปเป็นของขวัญคารวะอาจารย์จึงถือว่าเหมาะสมที่สุด

คนมีอายุ มักจะชอบของที่เป็นมงคลและคำพูดที่สื่อถึงความโชคดี

ดังนั้น สีม่วงลาเวนเดอร์แบบนี้จึงเหมาะสมมาก สื่อถึงความมีชีวิตชีวาและสีสันอันหลากหลาย สรุปก็คือเหมาะที่จะเป็นของขวัญคารวะอาจารย์นั่นแหละ

ส่วนหินอีกก้อน พูดตามตรงก็ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร แต่หยกเจไดต์ข้างในก้อนไม่เล็กเลย ใหญ่กว่าก้อนสีม่วงลาเวนเดอร์ถึงสามเท่า

สาเหตุที่โจวหยางเลือกซื้อหินหยกดิบก้อนนี้มา จุดประสงค์ก็เพื่อเอามาทดลองดู นั่นก็คือการกลืนกิน

ตอนนี้เขายังค่อนข้างอ่อนแออยู่ จึงอยากจะพัฒนาสมรรถภาพร่างกายของตัวเองให้ดีขึ้น ดังนั้นการดูดซับพลังงานจากหยกเจไดต์จึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด

ต่อให้ต้องเสียเงินสักแสนสองแสนหยวนเขาก็ไม่สนหรอก ยังไงซะพอตัวเองแข็งแกร่งขึ้น ก็จะสามารถรับมือกับปัญหาต่างๆ ได้อีกเยอะ

"เฮ้ย นายชื่อโจวหยางใช่ไหม ฉันขอท้าพนันกับนายอีกตา!"

ในขณะที่โจวหยางกำลังเข็นรถเข็นไปจ่ายเงิน อวี๋จินหลงก็เข้ามายืนขวางทางเขาไว้

"จะท้าพนันน่ะไม่มีปัญหา จะเป็นพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ก็ได้ทั้งนั้น แต่วันนี้ไม่ได้ เพราะผมมีธุระต้องไปจัดการ!"

โจวหยางพูดจบก็เตรียมจะเข็นรถเดินหน้าต่อ แต่อวี๋จินหลงไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ จึงยกเท้าขึ้นมาเหยียบไว้บนรถเข็นคันเล็ก

"แกปอดแหกแล้วใช่ไหมล่ะ?"

"ถ้าปอดแหกก็ไม่เป็นไรนะ แค่แกยอมรับต่อหน้าทุกคนที่นี่ว่าตัวเองเป็นไอ้ขี้ขลาดก็พอแล้ว"

พอได้ยินคำพูดนี้ ไฟโทสะของโจวหยางก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว แต่ไม่ได้แปลว่าเขาจะกลัวคนหาเรื่อง

ก็แค่วันนี้เขามีธุระต้องไปจัดการจริงๆ เท่านั้นแหละ

"กลัวนายงั้นเหรอ? นายคิดว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหนกันฮะ?"

"ผมบอกไปแล้วนะว่าวันนี้ผมมีธุระ ถ้าคุณอยากจะพนันจริงๆ ก็ได้ งั้นก็มาพนันกับหินก้อนนี้ของผมก็แล้วกัน"

"หนึ่ง พนันเรื่องสี สอง พนันเรื่องขนาด สาม พนันเรื่องมูลค่า!"

"เงินเดิมพันสิบล้านหยวน นายกล้าไหมล่ะ?"

"ถ้านายชนะ ฉันจ่ายให้นายสิบล้านหยวน แถมยังยกหยกเจไดต์ข้างในนี้ให้นายฟรีๆ ด้วยเอ้า"

"แต่ถ้านายแพ้ล่ะ จะว่ายังไง?"