บทที่ 56 อย่าไปสนใจไอ้ยาจกนี่เลย

"ถ้าฉันแพ้ ฉันก็จะให้นายหนึ่ง..."

อวี๋จินหลงกำลังจะบอกว่า ถ้าฉันแพ้ ฉันก็จะให้นายสิบล้านหยวนเหมือนกัน แต่จู่ๆ เขาก็เหมือนจะเพิ่งได้สติ

สิบล้านหยวนไม่ใช่หนึ่งล้านหยวน และยิ่งไม่ใช่หนึ่งหมื่นหยวน เงินของใครก็ไม่ได้ลอยมาตามน้ำเสียหน่อย

พูดให้ดูดีหน่อย เขาคือรองประธานบริษัทเครื่องประดับลิ่วฝู แต่อันที่จริงเขาก็แค่มีพ่อรวยก็เท่านั้นแหละ

ถ้าต้องพึ่งพาแค่เงินเดือนและโบนัสในตำแหน่งรองประธานบริษัทของเขา มันไม่มีทางพอให้เขาผลาญเล่นหรอก

และยังมีอีกจุดที่สำคัญที่สุด ลูกชายของประธานกรรมการได้เป็นแค่รองประธาน แต่ลูกสาวของผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองกลับได้เป็นถึงผู้จัดการทั่วไป

แค่มองจากจุดนี้ก็รู้แล้วว่าความสามารถของคนคนนี้เป็นยังไง

เมื่อวานเสียหยกเจไดต์ไปหนึ่งก้อน แถมยังต้องจ่ายค่าหยกเจไดต์อีกสองก้อน เงินแค่นี้เขายังพอรับไหว ยังไงซะบ้านเขาก็รวย

แต่วันนี้มันตั้งสิบล้านหยวน เขาถึงได้รู้สึกลังเล

"ชิ นึกว่าจะรวยสักแค่ไหนกันเชียว ที่แท้ก็กะจะจับเสือมือเปล่านี่เอง!"

"ที่รักคะ พวกเราไปกันเถอะ อย่าไปสนใจไอ้ยาจกนี่เลย!"

จังหวะนั้นเอง จีหลานเยียนก็ส่งลูกแอสซิสต์ขั้นเทพมาให้ จะว่าไปผู้หญิงคนนี้ปกติไม่ค่อยพูดค่อยจาเท่าไหร่ แต่พอถึงเวลาสำคัญก็มักจะช่วยเหลือโจวหยางได้เสมอ

อย่างเช่นเรื่องขายหยกสีเขียวจักรพรรดิเมื่อวานนี้ ถ้าไม่ได้ผู้หญิงคนนี้ โจวหยางก็คงขายไม่ได้ถึงสามสิบล้านหยวน อย่างมากก็คงตกลงกันที่ยี่สิบล้านห้าแสนหยวนแล้ว

พูดได้เลยว่าในบางเวลา บางสถานการณ์ มันก็ต้องการลูกแอสซิสต์ขั้นเทพและวิธียั่วยุให้โกรธจริงๆ นั่นแหละ

และในเวลานี้ วิธียั่วยุของจีหลานเยียนก็ถูกนำมาใช้ได้อย่างพอดิบพอดี

อันที่จริงอวี๋จินหลงก็สังเกตเห็นจีหลานเยียนอยู่เหมือนกัน สาเหตุหลักเป็นเพราะจีหลานเยียนสวยเกินไปนั่นแหละ

ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงเสวี่ยหรูยืนอยู่ตรงนี้ล่ะก็ เขาคงพุ่งเข้าไปทักทายตั้งนานแล้ว พอตอนนี้โดนสาวสวยระดับนี้มองข้าม เขาจะไปทนรับได้ยังไง?

ที่สำคัญที่สุดคือ เจียงเสวี่ยหรูก็ส่งลูกยั่วยุมาให้อีกดอกด้วยเหมือนกัน!

"ประธานอวี๋คะ ฉันว่าเอาเป็นว่าช่างมันเถอะค่ะ ยังไงนี่ก็ตั้งสิบล้านหยวน เกิดแพ้ขึ้นมา จะอธิบายให้ประธานกรรมการอวี๋ฟังลำบากนะคะ!"

ประธานกรรมการอวี๋ที่เจียงเสวี่ยหรูพูดถึง ย่อมหมายถึงพ่อของอวี๋จินหลงอย่างไม่ต้องสงสัย

เดิมทีอวี๋จินหลงก็ถูกยั่วโมโหอยู่แล้ว พอเจอแบบนี้เข้าไปก็ถึงกับทนไม่ไหวอีกต่อไป

อะดรีนาลีนในร่างกายจึงพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

"พนันก็พนันสิ คนอย่างอวี๋จินหลงจะไปกลัวแกหรือไง?"

"ถ้าฉันแพ้ ฉันก็จะให้นายสิบล้านหยวนเหมือนกัน นอกจากนี้ หยกเจไดต์ในหินก้อนนี้มีมูลค่าเท่าไหร่ ฉันก็จะจ่ายชดเชยให้ตามราคาจริงเลยด้วย!"

ตอนนี้ในใจของโจวหยางกำลังเบิกบานสุดๆ ไอ้โง่นี่มันโง่ได้ใจจริงๆ!

ที่พูดแบบนี้ ก็เพราะการพนันในวันนี้มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

ไม่เหมือนกับการท้าพนันเมื่อวาน การท้าพนันแบบนั้นคือ หินหยกดิบของใครผ่าออกมาแล้วมีมูลค่ามากกว่า คนนั้นก็ชนะ

การพนันแบบนั้น นอกจากจะพึ่งพาดวงแล้ว ที่เหลือก็ต้องพึ่งพาฝีมือ นี่แหละคือคุณค่าของการมีผู้เชี่ยวชาญด้านการพนันหินหยก

แต่วันนี้มันไม่เหมือนกัน ข้อตกลงการพนันที่โจวหยางเสนอมาก่อนหน้านี้ก็คือ การทายสี ขนาด และมูลค่าของหยกเจไดต์ข้างใน

นี่คือสามองค์ประกอบ ใครทายถูกเยอะกว่าและแม่นยำกว่า คนนั้นก็เป็นฝ่ายชนะ

อย่างแรกเลยคือเรื่องของสี ซึ่งก็เหมือนกับการสุ่มเปิดกล่องสุ่มนั่นแหละ ไม่มีใครรู้ว่าหยกเจไดต์ข้างในจะมีสีอะไร ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้สูงที่พอผ่าออกมาแล้ว ทั้งคู่จะทายผิด

นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่อวี๋จินหลงกล้าพนัน

ส่วนเรื่องขนาดและมูลค่าในลำดับต่อไป ก็คงต้องดูว่าใครจะมีความเป็นมืออาชีพมากกว่ากัน นอกจากนี้ก็คงต้องพึ่งดวง

"ตกลง ในเมื่อนายรับคำท้าแล้ว งั้นพวกเรามาเขียนหนังสือสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรกันเถอะ!"

"อย่าเข้าใจผิดนะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อใจนาย แต่หลักๆ คือฉันไม่เคยเชื่อใจนายเลยต่างหาก!"

"พรืด..."

ครั้งนี้เจียงเสวี่ยหรูและจีหลานเยียน สองสาวถึงกับหลุดขำออกมาแทบจะพร้อมๆ กัน

โจวหยางยังคงพูดจาเหน็บแนมได้เจ็บแสบเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ถึงประโยคนี้จะฟังดูเป็นเรื่องไร้สาระ แต่มันก็เป็นการดูถูกคนได้เจ็บแสบจริงๆ

"หึ ต่อปากต่อคำไปจะไปมีประโยชน์อะไร? เดี๋ยวตอนจบแกก็อย่ามาร้องไห้โฮก็แล้วกัน!"

อวี๋จินหลงรู้ดีว่าถ้าเถียงกัน เขาสู้โจวหยางไม่ได้แน่ๆ ดังนั้นทุกอย่างคงต้องรอดูที่ผลลัพธ์

หนังสือสัญญาที่ว่านี้ พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือการเขียนรายละเอียดของการท้าพนันในวันนี้ลงไป จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็เซ็นชื่อและประทับตรายาง

ของแบบนี้โดยตัวมันเองแล้วไม่มีผลทางกฎหมาย พูดง่ายๆ ก็คือไม่ว่าโจวหยางจะแพ้หรืออวี๋จินหลงจะแพ้ ถ้าฟ้องร้องกันก็ไม่มีทางชนะคดีได้หรอก

เพราะในประเทศจีน การพนันเป็นสิ่งผิดกฎหมาย

แล้วทำไมโจวหยางถึงต้องให้เขียนหนังสือสัญญาแบบนี้ขึ้นมาล่ะ?

ความจริงเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับเรื่องของความน่าเชื่อถือและชื่อเสียงนั่นเอง

ลองสมมติดูนะ พวกเราเขียนสัญญาไว้เป็นลายลักษณ์อักษรอย่างดี ถึงแม้ในทางกฎหมายคุณจะปฏิเสธเรื่องนี้ได้ เพราะมันผิดกฎหมาย

แต่สำหรับคนในวงการเดียวกัน คุณจะทำแบบนั้นไม่ได้ การพนันหินหยก คำว่า 'พนัน' มันก็บอกอยู่ในตัวอยู่แล้ว

ในวงการอื่น การพนันอาจจะผิดกฎหมาย แต่ในวงการนี้ การพนัน ถือเป็นสิ่งที่ทุกคนยอมรับกันโดยปริยาย

ถ้าวันนี้อวี๋จินหลงกลับคำแล้วปัดก้นหนีไป โจวหยางก็สามารถเอาหนังสือสัญญาฉบับนี้ไปประกาศให้คนอื่นรู้ได้ทั่ว

อวี๋จินหลงอาจจะหน้าด้านไม่สนใจได้ แต่พ่อของเขาทำแบบนั้นไม่ได้หรอก อย่าว่าแต่สิบล้านหยวนเลย ต่อให้เป็นร้อยล้านหยวน อวี๋จินหลงก็ไม่มีทางกล้าเบี้ยวหนี้แน่

ดังนั้น โจวหยางถึงได้กล้าท้าพนันกับหมอนี่

ในทางกลับกัน ถ้าโจวหยางแพ้แล้วไม่ยอมรับ มันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร แค่วันข้างหน้าโจวหยางจะไม่มีที่ยืนในวงการพนันหินหยกอีกต่อไปก็เท่านั้น

และนี่แหละคือผลลัพธ์ที่อวี๋จินหลงต้องการ สิ่งที่เขาต้องการก็คือการทำให้โจวหยางหมดที่ยืนในวงการนี้นั่นเอง

หนังสือสัญญาถูกเขียนขึ้นอย่างรวดเร็ว เซ็นชื่อและประทับตรายางเรียบร้อย ขั้นตอนต่อไปก็คือการประลองกันแล้ว

ตอนนี้ผู้คนที่มามุงดูรอบๆ ก็เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ ยังไงซะไม่ว่าเมื่อไหร่ คนส่วนใหญ่ก็มักจะชอบดูเรื่องสนุกๆ กันทั้งนั้น

"เพื่อความยุติธรรมและโปร่งใส พวกเราจะเขียนคำตอบของตัวเองลงในกระดาษ จากนั้นก็ฝากให้เถ้าแก่ร้านเป็นคนเก็บรักษาไว้"

"พอผ่าหยกเจไดต์ออกมาแล้ว ค่อยให้เถ้าแก่ร้านเป็นคนประกาศคำตอบ แบบนี้ไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

โจวหยางพูดไปพลาง ก็แกล้งทำเป็นพิจารณาหินหยกดิบก้อนที่ใช้เป็นเดิมพันไปพลาง

ส่วนเรื่องที่ว่าเถ้าแก่ร้านจะกล้าเป็นพยานเท็จไหม เรื่องนี้วางใจได้เลย

อย่างแรกเลย ที่นี่มีคนตั้งเยอะแยะ เถ้าแก่ร้านอย่างสยงชูมั่วไม่มีทางกล้าทำแบบนั้นหรอก

ถ้าเกิดชื่อเสียงป่นปี้ขึ้นมา ร้านของเขาก็คงต้องปิดกิจการ และที่สำคัญ เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรต้องทำแบบนั้นด้วย

ยังไงซะอวี๋จินหลงก็ไม่ใช่ลูกชายเขาสักหน่อย

อวี๋จินหลงย่อมไม่มีข้อโต้แย้ง เพราะต่อให้มีข้อโต้แย้งไปก็เปล่าประโยชน์ ยังไงซะการพนันก็เริ่มขึ้นแล้ว ตอนนี้จะมาถอยหลังกลับก็คงทำไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะ?

"เหล่าเฉิน ครั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับนายแล้วนะ"

"ดูให้มันแม่นๆ หน่อยล่ะ ถ้าวันนี้ชนะ เงินสิบล้านหยวนนี่ฉันจะแบ่งให้นายครึ่งนึงเลย"

"แต่ถ้านายแพ้ล่ะก็..."

พอเหล่าเฉินได้ยินว่าถ้าชนะจะได้แบ่งครึ่งหนึ่ง บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มดีใจขึ้นมาทันที

แต่คำพูดประโยคต่อมาของอวี๋จินหลง กลับทำให้เขารู้สึกกังวลใจขึ้นมาอีกครั้ง

ยังไงซะตำแหน่งที่ปรึกษาด้านการพนันหินหยกของเขา ทั้งเงินเดือน โบนัส และสวัสดิการต่างๆ ในแต่ละเดือนก็ไม่ได้น้อยเลย ที่สำคัญที่สุดคือเขาไม่ต้องแบกรับความเสี่ยงเอง

ถ้าเกิดต้องตกงานขึ้นมา การจะหางานแบบนี้ทำอีกมันก็ไม่ได้หาง่ายๆ และที่สำคัญที่สุดคือ ถ้าแพ้พนัน เงินห้าล้านหยวนก็สูญสลายไปในพริบตา

"ประธานอวี๋วางใจได้เลยครับ! เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเอง!"

เหล่าเฉินตบหน้าอกรับประกัน แต่ตัวเขาก็ถือว่ามีฝีมืออยู่พอตัว ขั้นตอนต่อไปก็คือการพิจารณาหินหยกดิบก้อนนั้น

ผ่านไปประมาณสิบนาที ทั้งสองฝ่ายก็เขียนคำตอบของตัวเองลงบนกระดาษ แล้วพับเก็บไว้

สุดท้ายก็นำกระดาษทั้งสองแผ่นหย่อนลงไปในขวดโหลต่อหน้าทุกคน แล้วส่งมอบให้สยงชูมั่วเป็นคนเก็บรักษา

ลำดับต่อไป ก็คือช่วงเวลาของการผ่าหินแล้ว