บทที่ 100: สร้างชื่อเสียงให้ประเทศ! ลู่เฉิงเฟิงหายตัวไป!

“การแข่งขันแรกเป็นการจำลองการต่อสู้ในอากาศ ซึ่งเป็นการทดสอบความสามารถของเรดาร์เครื่องบินรบ ระยะยิงมิสไซล์ และความสามารถในการป้องกันการโจมตีทางอิเล็กทรอนิกส์”

“พี่ลู่ขับเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ เหมือนนกอินทรีที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้า ดูสงบและมั่นใจ”

“ระบบเรดาร์ของ ‘จักรพรรดิขาว’ เหมือนกับสายตาที่เฉียบคมของนกอินทรี ซึ่งสามารถล็อกเป้าหมายเครื่องบินรบของศัตรูได้หลายลำพร้อมกัน”

“ในขณะที่เครื่องบินรบของประเทศอื่น ๆ ยังคงสับสน พี่ลู่ก็ยิงมิสไซล์ออกไปอย่างเด็ดขาด เสียงระเบิดก็ดังขึ้นในอากาศ และ ‘จักรพรรดิขาว’ ก็สามารถเอาชนะได้ด้วยคะแนนที่สูงมาก”

“การแข่งขันที่สองเป็นการแข่งขันความสามารถในการเคลื่อนที่ของเครื่องบินรบ ซึ่งเป็นความสามารถที่โดดเด่นของ ‘จักรพรรดิขาว’”

“วิลเลียมขับเครื่องบินรบ ‘เทพเหลย’ ของเขาและตามหลังพวกเรามา เขาก็ยังคงพูดจายั่วยุผ่านช่องทางสื่อสารสาธารณะ”

“‘ลู่เฉิงเฟิง! เดี๋ยวแกจะได้เห็นว่าการเคลื่อนที่ที่แท้จริงเป็นอย่างไร! เครื่องบินรบโบราณของแกเตรียมตัวที่จะกินฝุ่นได้เลย!’”

“พี่ลู่ไม่ได้สนใจเขา เขาแค่ปรับเครื่องบินรบอย่างตั้งใจ”

“เมื่อการแข่งขันเริ่มขึ้น ‘จักรพรรดิขาว’ ก็เหมือนลูกธนูที่หลุดออกจากคันธนู ทำท่าทางการเคลื่อนที่ที่น่าเหลือเชื่อในอากาศ เช่น ‘ท่าคอบร้า’ และ ‘ท่าใบไม้ร่วง’ ทำให้ผู้ชมรอบ ๆ ตะลึง และเสียงอุทานก็ดังขึ้น”

“แต่เครื่องบินรบ ‘เทพเหลย’ ของวิลเลียมก็เหมือนเป็ดที่งุ่มง่ามเมื่ออยู่ต่อหน้า ‘จักรพรรดิขาว’ ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถตามทันได้ สุดท้ายเขาก็เกือบจะตกจากท่าตีลังกาที่ดูยาก และทำให้ทุกคนหัวเราะเยาะ”

“การแข่งขันที่สำคัญที่สุดคือการแข่งขันที่สาม ซึ่งเป็นการจำลองการต่อสู้จริง เครื่องบินรบของแต่ละประเทศจะต่อสู้กันทีละสองลำ และคนที่ชนะคนสุดท้ายคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด”

“คู่ต่อสู้ของพี่ลู่คือวิลเลียม”

“เมื่อเขาเห็นชื่อคู่ต่อสู้แล้ว เขาก็ตื่นเต้นราวกับคนบ้า และคำรามในช่องสื่อสาร: ‘ลู่เฉิงเฟิง! โชคดีของแกที่ให้โอกาสข้าได้จัดการแกด้วยตัวเอง วันนี้คือวันสิ้นโลกของแก!’”

“พี่ลู่ก็ตอบอย่างใจเย็น: ‘ใครจะเป็นคนสุดท้ายที่หัวเราะ ยังไม่แน่หรอกนะ’”

“หลังจากได้รับคำสั่งแล้ว เครื่องบินรบสองลำก็บินขึ้นสู่ท้องฟ้าและพุ่งเข้าหากัน”

“วิลเลียมโจมตีอย่างดุดันตั้งแต่เริ่มต้น มิสไซล์ที่ยิงออกมาจาก ‘เทพเหลย’ ลากเปลวไฟยาวราวกับงูไฟที่โกรธแค้นแล้วพุ่งเข้าหา ‘จักรพรรดิขาว’”

“พี่ลู่ก็ไม่รีบร้อน เขาควบคุม ‘จักรพรรดิขาว’ เพื่อหลบหลีก และใช้ระบบป้องกันการโจมตีทางอิเล็กทรอนิกส์เพื่อทำให้มิสไซล์ของวิลเลียมทั้งหมดหลงเป้าหมายและระเบิดในอากาศ”

“หลังจากนั้นพี่ลู่ก็คว้าโอกาสได้ และขับเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ พุ่งเข้าไปหา ‘เทพเหลย’ เหมือนดาวตก”

“วิลเลียมกลัวจนหน้าซีด เขาพยายามหลบ แต่ก็ไม่ทัน”

“‘จักรพรรดิขาว’ ล็อกเป้าหมายของ ‘เทพเหลย’ ได้ในทันที และปุ่มยิงมิสไซล์ก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม”

“ในขณะที่ทุกคนคิดว่าการแข่งขันจะจบลง วิลเลียมก็ใช้โหมดล่องหนฉุกเฉินของ ‘เทพเหลย’ และเครื่องบินรบก็หายไปจากเรดาร์ทันที”

“พี่ลู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ดูตื่นตระหนกเลย เขาใช้สัญชาตญาณที่เฉียบแหลมและประสบการณ์ที่มากมายเพื่อขับเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ บินวนอยู่ในอากาศเพื่อหาเครื่องบินรบ ‘เทพเหลย’ ที่หายไป”

“ในตอนนั้นเอง วิลเลียมก็ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด และคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายได้เปรียบ เขาเยาะเย้ยผ่านช่องทางสื่อสาร: ‘ลู่เฉิงเฟิง! หาข้าไม่เจอแล้วใช่ไหม? เตรียมตัวที่จะถูกข้าจู่โจมได้เลย!’”

“พี่ลู่แค่นเสียงหัวเราะ แล้วขับเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ บินขึ้นไปในแนวตั้ง ในขณะที่ทุกคนไม่เข้าใจว่าเขาต้องการจะทำอะไร ระบบเรดาร์ของ ‘จักรพรรดิขาว’ ก็ส่งเสียงเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน—”

“ที่แท้วิลเลียมคิดว่าพี่ลู่ทำอะไรไม่ได้แล้ว เขาจึงพยายามที่จะโจมตีพี่ลู่จากข้างหลัง แต่เขาไม่คิดเลยว่าพี่ลู่จะคาดเดาความคิดของเขาได้แล้ว และใช้เรดาร์ของ ‘จักรพรรดิขาว’ เพื่อล็อกเป้าหมายของเขาได้สำเร็จ”

“พี่ลู่ไม่ลังเลที่จะยิงมิสไซล์ ‘ตูม’ เสียงดังสนั่น เครื่องบินรบ ‘เทพเหลย’ ก็ถูกโจมตี และก็ปล่อยควันดำออกมาแล้วตกลงไปที่พื้นดิน”

“วิลเลียมกระโดดร่มออกมาในวินาทีสุดท้าย เขาจ้องมองเครื่องบินรบของตัวเองที่ถูกยิงด้วยใบหน้าที่ไม่เชื่อ”

“การแข่งขันจบลง พี่ลู่ขับเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ ลงจอดอย่างช้า ๆ และทุกคนในที่นั้นก็ปรบมือและโห่ร้อง”

“นักบินจากประเทศอื่น ๆ ก็เดินเข้ามาหาเขา แล้วก็มองเขาด้วยความเคารพ”

“ตั้งแต่นั้นมา พี่ลู่ก็ได้ฉายาว่า ‘ท่านเทพฟ้าลู่’!”

“เขาใช้ความสามารถของตัวเองเพื่อพิสูจน์ให้โลกเห็นว่ากองทัพอากาศของประเทศมังกรแข็งแกร่ง และพิสูจน์ว่า ‘จักรพรรดิขาว’ มีความสามารถที่ยอดเยี่ยม”

ข้อความในไลฟ์สดก็ไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว

【โอ้สวรรค์! นี่มันน่าตื่นเต้นมาก! ท่านเทพฟ้าลู่สุดยอดไปเลย!】

【กองทัพอากาศประเทศมังกรยิ่งใหญ่! ‘จักรพรรดิขาว’ สุดยอดมาก! จัดการพวกที่ดูถูกเราได้หมดเลย!】

【วิลเลียมคนนั้นมันก็แค่คนอวดดีเท่านั้น และถูกพี่ลู่จัดการ! สะใจมาก!】

【การแข่งขันนี้ทำให้ข้าเลือดพลุ่งพล่าน! ลู่เฉิงเฟิงคือที่สุดของนักบินในโลก!】

ทันใดนั้น จ้าวเหมิงเซิ่งก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วก็ถาม: “วิลเลียมคนนั้นไม่ใช่ตำนานของกองทัพอากาศสหรัฐหรอกหรือ?”

หลินเหยี่ยนเจิงยิ้มเยาะ: “เขาเหรอ? ตำนานกองทัพอากาศอะไร? ก็แค่คนโง่ที่เอาแต่อวดเบ่ง! เมื่อเทียบกับพี่ลู่แล้ว เขายังห่างไกลนัก!”

“ท่านอาหลินครับ!”

ทันใดนั้น เย่ว์เสี่ยวเฟยก็ถาม: “พ่อของผมเก่งขนาดนั้น ชนะการแข่งขันเพื่อประเทศชาติ! เมื่อกลับมาแล้วคงได้รับการดูแลที่ดีใช่ไหมครับ? หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น?”

เมื่อหลินเหยี่ยนเจิงได้ยินคำถามนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็หายไปในทันที สายตาของเขาก็ดูจริงจังและเศร้าลง

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดอย่างช้า ๆ: “เสี่ยวเฟย! เจ้าคิดว่าเรื่องมันจะราบรื่นขนาดนั้นเหรอ?”

“หลังจากที่การแข่งขันจบลง พวกเราควรจะรีบกลับไปที่ประเทศมังกร!”

“แต่ในวันก่อนที่เราจะออกเดินทาง เกิดเรื่องแปลก ๆ ขึ้น—พี่ลู่หายตัวไป!”

“หายตัวไปงั้นหรือ?”

เย่ว์เสี่ยวเฟยตาโตด้วยความไม่เชื่อ

ทุกคนในจัตุรัสก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ

“ใช่แล้ว! ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปไหน! พวกเราติดต่อคนของสหรัฐเพื่อตรวจสอบกล้องวงจรปิด แต่ก็ไม่พบภาพของพี่ลู่ที่จากไป!”

“รัฐบาลประเทศมังกรก็ได้ขอให้สหรัฐช่วยตามหาลู่เฉิงเฟิง! แต่ไม่ว่าเราจะพยายามแค่ไหนก็ไม่พบร่องรอยของพี่ลู่เลย ราวกับว่าเขาหายไปจากโลกนี้อย่างกะทันหัน! มันแปลกมาก!”

“เจ็ดวันนั้นเป็นเจ็ดวันที่ข้าทรมานที่สุดในชีวิต”

“ในขณะที่พวกเรากำลังจะสิ้นหวัง ก็มีคนพบพี่ลู่ในป่าใกล้ฐานทัพ”

“ในตอนนั้นเขานั่งพิงต้นไม้ สีหน้าของเขาซีดเผือด และมีรอยถลอกบนร่างกายเหมือนกับว่าเขาได้ผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดมา”

“พวกเราวิ่งเข้าไปหาเขาและเรียกเขาให้ตื่นขึ้นมา แล้วก็ถามว่าตลอดเจ็ดวันนั้นเขาไปอยู่ที่ไหน?”

“แต่พี่ลู่ไม่ยอมพูด เขาบอกว่าเขาจำอะไรไม่ได้แล้ว แต่ข้าคิดว่าพี่ลู่กำลังซ่อนความลับบางอย่างอยู่”

“ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นในประเทศก็คงจะไม่มีอะไร แต่เรื่องนี้เกิดขึ้นในประเทศสหรัฐ!”

“และพี่ลู่ก็รู้ข้อมูลสำคัญของเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ และยังได้เข้าร่วมในโครงการที่เป็นความลับมากมาย การที่เขาหายตัวไปและสูญเสียความทรงจำ ทำให้ทุกคนสงสัย”

“ดังนั้นเมื่อเขากลับมาที่ประเทศ เขาก็ไม่ได้ได้รับการยกย่องอะไร แต่ถูกพาตัวไปที่สถาบันการบินเพื่อทำการสอบสวนทุกเรื่อง”

“ครึ่งเดือนนั้น พี่ลู่ต้องผ่านการสอบสวนทุกอย่าง ทั้งทางร่างกายและจิตใจ”

“แต่ก็ไม่สามารถหาเบาะแสใด ๆ ได้ และไม่มีใครสามารถอธิบายได้ว่าเจ็ดวันที่เขาหายตัวไปนั้นเกิดอะไรขึ้น”

“ในขณะนั้นเอง หัวหน้านักออกแบบของ ‘แผนการประตูสวรรค์ใต้’ ก็ได้ออกคำสั่งที่น่าตกใจ ซึ่งส่งผลกระทบต่อกองทัพอากาศของประเทศมังกร!”