บทที่ 99: ความกล้าหาญคือหัวใจดวงที่สองของนักบินทดสอบ!

“หลังจากนั้นข้าดูวิดีโอที่บันทึกไว้ แล้วเห็นอย่างชัดเจนว่าพี่ลู่ใช้แขนเสื้อของเขาเช็ดเลือดบนใบหน้าของเขา มือซ้ายของเขาก็กำคันบังคับไว้แน่น ส่วนมือขวาก็ควบคุมแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว”

“แขนของเขามีเลือดไหลออกมา และบาดแผลบนหน้าผากของเขาก็มีเลือดไหลซึม แต่ดวงตาของเขากลับส่องประกาย”

“‘เครื่องยนต์สตาร์ทไม่สำเร็จ...ลองใช้พลังงานสำรอง...เหลืออีกห้าสิบเมตร...สี่สิบเมตร...’”

หลินเหยี่ยนเจิงพูดช้าลง ทุกคำพูดเหมือนกำลังเคาะที่หัวใจของทุกคน

“ในหน่วยบัญชาการทุกคนเงียบไปหมดแล้ว และรู้สึกสิ้นหวัง พวกเขาไม่กล้าที่จะมองดูภาพต่อไป”

“‘พลังงานสำรองเชื่อมต่อแล้ว! เครื่องยนต์สตาร์ทสำเร็จ!’ ในขณะที่เครื่องบินรบกำลังจะชนกับยอดเขา พี่ลู่ก็สร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมา และ ‘จักรพรรดิขาว’ ก็เริ่มบินขึ้นไปแล้ว!”

“‘บินขึ้นแล้ว! บินขึ้นแล้ว!’ ในหน่วยบัญชาการก็มีเสียงโห่ร้องดังขึ้น บางคนตื่นเต้นจนกอดกันร้องไห้ บางคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกับน้ำตา”

ใบหน้าของหลินเหยี่ยนเจิงก็เผยรอยยิ้มออกมา และเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

“พี่ลู่ขับเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ ที่เต็มไปด้วยบาดแผลเหมือนนกฟีนิกซ์ที่กำลังเกิดใหม่ เขาวนรอบยอดเขาหนึ่งรอบ แล้วก็บินกลับไปที่ฐานทัพ”

“ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือด แต่เขาก็ชูมือขึ้นเพื่อแสดงสัญลักษณ์แห่งชัยชนะ: ‘หน่วยบัญชาการ! ‘จักรพรรดิขาว’ 01 ขออนุญาตกลับฐาน! สัญญาณชีวิตของนักบินทดสอบหลินเหยี่ยนเจิง...ยังคงปกติดีครับ’”

“หลังจากนั้นข้าก็ตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล และสิ่งแรกที่ข้าเห็นก็คือพี่ลู่”

เสียงของหลินเหยี่ยนเจิงสั่นเครือ และดวงตาของเขาก็แดงก่ำเล็กน้อย

“แขนของเขาถูกเย็บไปสิบห้าเข็ม และหน้าผากของเขาก็มีผ้าพันแผล แต่เขาก็ยังยิ้มแล้วบอกข้าว่า ‘ไม่เป็นไรแล้ว พวกเรานำเครื่องบินรบกลับมาได้แล้ว’”

“ข้าจับมือของเขาไว้แล้วถามว่าทำไมเขาถึงไม่กระโดดร่ม เขาแค่ตบหลังมือของข้า”

“‘เหยี่ยนเจิง! เจ้าต้องจำไว้ว่าความกล้าหาญคือหัวใจดวงที่สองของนักบินทดสอบ!’”

“‘จะไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้! ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ต้องเปลี่ยนสิ่งที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้!’”

“‘ถ้าข้ากระโดดร่มแล้วเจ้าจะทำอย่างไร? แล้วข้อมูลการวิจัยของ ‘จักรพรรดิขาว’ จะเป็นอย่างไร? เราจะยอมให้ความพยายามของคนมากมายต้องสูญเปล่าไม่ได้’”

น้ำตาของหลินเหยี่ยนเจิงไหลออกมาไม่หยุด เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น

“หลังจากนั้นฐานทัพก็ได้ใช้คอมพิวเตอร์เพื่อจำลองอุบัติเหตุในครั้งนั้น ผลลัพธ์แสดงว่า—มันล้มเหลว 100% ไม่มีโอกาสที่จะรอดชีวิต แต่พี่ลู่กลับทำสำเร็จ”

ข้อความในไลฟ์สดก็เต็มไปด้วยความประทับใจและความเคารพ

【เครื่องยนต์ดับทั้งหมดแล้วยังสามารถกู้คืนได้! ท่านเทพฟ้าลู่สุดยอดมาก!】

【ไม่ทอดทิ้งเพื่อนร่วมรบ ไม่ยอมแพ้เครื่องบินรบ! นี่แหละคือนักบินทดสอบที่แท้จริง! ดูแล้วน้ำตาไหลเลย!】

【คอมพิวเตอร์บอกว่าล้มเหลว 100% แต่เขากลับทำสำเร็จ!】

【บุญคุณที่ช่วยชีวิตกัน! ไม่แปลกใจเลยที่หลินเหยี่ยนเจิงจะรู้สึกขอบคุณผู้บัญชาการเย่ว์มาก! ถ้าเป็นคนอื่นก็คงจะกระโดดร่มเพื่อเอาชีวิตรอดแล้ว!】

ในขณะที่ทุกคนกำลังประทับใจ หลินเหยี่ยนเจิงก็เล่าเรื่องราวต่อ:

“การพัฒนาเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ เหมือนกับการวิ่งที่น่าตื่นเต้นมาก พวกเราทุกคนพยายามอย่างเต็มที่และเอาชนะอุปสรรคมากมาย!”

“ในไม่ช้า การทดสอบที่แท้จริงก็มาถึงอย่างไม่มีการเตือนล่วงหน้า”

“ประเทศสหรัฐได้จัดงานที่เรียกว่า ‘การแข่งขันเพื่อครองท้องฟ้า’ ซึ่งเป็นงานที่รวมทัพอากาศชั้นยอดจากทั่วโลกมาแข่งขันกัน”

“จุดประสงค์ของพวกเขาชัดเจนมาก ก็แค่ต้องการที่จะอวดความสามารถของตัวเอง”

“ในตอนนั้นประเทศสหรัฐได้พัฒนาเครื่องบินรบรุ่นที่หก ‘เทพเหลย’ สำเร็จแล้ว ทำให้พวกเขายิ่งหยิ่งยโส”

“พวกเขาส่งจดหมายเชิญกองทัพอากาศจากทั่วโลก และให้พวกเขาพานักบินและเครื่องบินรบรุ่นล่าสุดมาร่วมการแข่งขัน”

“ในสายตาของพวกเขา การแข่งขันนี้ก็เป็นแค่การแสดง และผู้ชนะก็คือเครื่องบินรบ ‘เทพเหลย’ ของพวกเขา”

หลินเหยี่ยนเจิงแค่นเสียงหัวเราะ และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก

“แต่พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ ของประเทศมังกรจะสร้างความปั่นป่วนในการแข่งขันนี้”

“หลังจากที่ประเทศมังกรได้รับคำเชิญแล้ว ก็ได้ตัดสินใจอย่างรอบคอบที่จะส่งข้ากับพี่ลู่ไปร่วมงาน และขับเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ ลำแรกไป”

“หน้าที่ที่พวกเราแบกไว้บนบ่า ไม่ใช่แค่เกียรติยศส่วนตัว แต่เป็นศักดิ์ศรีของกองทัพอากาศของประเทศมังกร และเป็นความพยายามและความหวังของนักวิทยาศาสตร์มากมาย!”

“เมื่อเครื่องบินขนส่งของเราลงจอดที่ฐานทัพอากาศของประเทศสหรัฐแล้ว ก็เหมือนกับการประกาศสงครามอย่างเงียบ ๆ”

“เครื่องบินรบจากทุกประเทศมาที่นี่ และมีนักบินและเจ้าหน้าที่จากประเทศต่าง ๆ มากมาย สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและประเมินค่า แน่นอนว่าส่วนใหญ่แล้วเป็นคนสหรัฐที่ดูถูกพวกเราอย่างไม่ปิดบัง”

“ในขณะที่เรากำลังจะลงจากเครื่องบินเพื่อไปที่ที่ได้กำหนดไว้ มีชายหนุ่มชาวสหรัฐผมบลอนด์คนหนึ่งเดินนำลูกน้องของเขามาหาพวกเรา”

“เขาชื่อวิลเลียม เป็นนักบินที่มีชื่อเสียงของประเทศสหรัฐ”

เมื่อหลินเหยี่ยนเจิงพูดถึงชื่อนี้ สายตาของเขาก็เผยความรังเกียจออกมา

“ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง แล้วก็พูดจาดูถูก: ‘โอ้โห! ดูสิว่าใครมา? คนบ้านนอกของประเทศมังกร ขับเครื่องบินรบเก่า ๆ มาเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันด้วยงั้นหรือ?’”

“‘ข้าจำได้ว่าเมื่อตอนที่อยู่ชายแดน ข้าขับเครื่องบินรบ ‘สายฟ้า’ และได้ต่อสู้กับลู่เฉิงเฟิงของพวกเจ้า แต่เขาสามารถล็อกเป้าหมายของข้าได้! ข้าว่ามันเป็นเพราะข้าประมาทเอง! ครั้งนี้ข้าจะทำให้พวกเจ้ารู้ว่าอะไรคือความสามารถของกองทัพอากาศที่แท้จริง!’”

พี่ลู่ยืนอยู่ข้างหน้าข้า สีหน้าของเขาดูสงบ และตอบกลับอย่างเฉยเมย: “ในประเทศมังกรของเรามีสุภาษิตโบราณที่บอกว่าหมาที่กัดคนไม่เห่ามากนัก แกเห่าเสียงดังขนาดนี้ อยากจะพิสูจน์อะไร?”

หลินเหยี่ยนเจิงนึกถึงความเก่งกาจของพี่ลู่ในตอนนั้น แล้วก็ยิ้ม

“คำพูดนี้ทำให้วิลเลียมโกรธมาก หน้าของเขาก็แดงก่ำในทันที: ‘แกดูถูกข้า! ข้าไม่ได้หาเรื่องง่าย ๆ หรอกนะ! ข้าคือคนที่สามารถกัดคนได้!’”

“พี่ลู่ก็ยังคงดูไม่รีบร้อน: ‘โอ้? นั่นหมายความว่าแกรู้ว่าตัวเองเป็นหมาแล้วใช่ไหม?’”

“คำพูดนี้ทำให้วิลเลียมโกรธจัดจนอยากจะบ้า เขาคำราม: ‘ดี! ลู่เฉิงเฟิง! แกคอยดู! ข้าจะทำให้แกต้องเจอกับจุดจบที่น่าสังเวชในการแข่งขันนี้!’”