บทที่ 98: ไม่ทอดทิ้ง! ไม่ยอมแพ้!

“ตอนนั้นข้ารู้สึกกระวนกระวายใจมาก!”

“กระวนกระวายที่ข้าไม่สามารถสั่งสอนไอ้เครื่องบินรบ ‘สายฟ้า’ ที่หยิ่งยโสนั่นได้ และโกรธที่อุปกรณ์ของพวกเราไม่ดีเท่าของพวกมัน”

“แต่พี่ลู่แค่พูดอย่างสงบว่า ‘รับทราบ’ และขับเครื่องบินรบกลับไปอย่างมั่นคง ราวกับว่าการต่อสู้เมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น”

“เมื่อเรากลับมาถึงฐานทัพ พระอาทิตย์ตกดินก็ทำให้ท้องฟ้าเป็นสีแดงไปหมด เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินก็ถือดอกไม้แล้ววิ่งเข้ามาหาพวกเรา เสียงโห่ร้องดังไปทั่วฐานทัพ”

“การที่เครื่องบินรบรุ่นสี่สามารถขับไล่เครื่องบินรบรุ่นห้าได้ เป็นปาฏิหาริย์ที่ควรจะถูกบันทึกไว้ในตำราเรียนของกองทัพอากาศ”

“ข้าตบบ่าพี่ลู่แล้วถามว่า: ‘การทำเรื่องที่อันตรายขนาดนั้น ท่านไม่กลัวตายเลยหรือ?’”

“พี่ลู่เงียบไปครู่หนึ่ง: ‘ชีวิตของใครก็มีค่าเหมือนกันหมด แต่ข้าเป็นทหาร! ในพจนานุกรมของทหารไม่มีคำว่ายอมแพ้! ข้างหลังข้าคือครอบครัว ถ้าข้าถอยไปหนึ่งก้าว นั่นก็คือเหวที่ลึกสุดขั้วแล้ว’”

“หลังจากนั้นไม่นาน พี่ลู่ก็ถูกย้ายไปที่อื่น เขาบอกว่าเขาไปทำภารกิจพิเศษ และหลังจากนั้นข้าก็ไม่ได้รับข่าวจากเขาอีกเลย ข้าเคยให้คนช่วยสืบหลายครั้ง แต่คำตอบที่ข้าได้รับก็คือ ‘ความลับ’”

ในจัตุรัสก็เงียบสงบ

มีเพียงเสียงธงชาติที่โบกสะบัด

ทุกคนสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ว่า “ถอยไปหนึ่งก้าวคือเหวที่ลึกสุดขั้ว” นั่นคือหน้าที่ที่หนักที่สุดบนบ่าของทหาร

“สามปีต่อมา ข้าได้เป็นนักบินมือฉมังของกองทัพ และได้รับคำสั่งให้เป็นนักบินทดสอบ”

“ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ ไม่ใช่เครื่องบินรบ ‘ฟอลคอน’ รุ่นที่ห้า แต่เป็นเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ รุ่นที่หก! นั่นคืออาวุธที่สามารถทะลุทะลวงท้องฟ้าได้!”

“ข้าเก็บของแล้วรีบไปที่ฐานทัพในทะเลทรายภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เมื่อข้าไปรายงานตัววันแรก ข้าก็เดินตามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้าไปในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยภาพวาด แล้วก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยยืนอยู่บนโพเดียม—”

“เขาสวมชุดเครื่องแบบนายพลที่ดูดี ยศพลตรีบนไหล่ของเขาส่องประกายภายใต้แสงไฟ”

“ตอนนั้นข้าตัวแข็งไปหมด แฟ้มเอกสารในมือของข้าก็ร่วงลงบนพื้นเสียงดัง ‘ปัง!’ นั่นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพี่ลู่ที่ข้าไม่ได้เจอมาสามปี!”

“‘พี่ลู่...? ’ข้าตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและไม่สามารถเชื่อสายตาของตัวเองได้”

“ลู่เฉิงเฟิงหันกลับมา ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มที่อบอุ่น: ‘หลินเหยี่ยนเจิง! ยินดีต้อนรับเข้าสู่โครงการ ‘จักรพรรดิขาว’ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าคือครูฝึกของเจ้า’”

ข้อความในไลฟ์สดก็ไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงอุทานดังขึ้น

【โอ้พระเจ้า! ไม่กี่ปีเท่านั้น จากทหารใหม่กลายเป็นนายพล? การเลื่อนตำแหน่งนี้มันบ้าคลั่งเกินไปแล้ว!】

【เขาไม่ได้แค่ขับเครื่องบินเป็น แต่ยังเข้าใจการออกแบบและการวิจัยอีกด้วย! การทำงานในสถาบันการบินก็ไม่ได้สูญเปล่า!】

【นี่แหละคืออัจฉริยะที่แท้จริง! สามารถขับเครื่องบินรบได้บนท้องฟ้า และสามารถทำการวิจัยบนพื้นดินได้!】

【ไม่แปลกใจเลยที่การพัฒนาเครื่องบินรบรุ่นหกถึงได้เร็วขนาดนี้ ที่แท้ก็มีผู้บัญชาการลู่เป็นคนดูแล!】

และเรื่องราวของหลินเหยี่ยนเจิงก็ยังคงดำเนินต่อไป

“นักบินทดสอบคือคนที่ทำงานเสี่ยงตาย และเป็นคนที่อยู่ใกล้ความตายมากที่สุดในช่วงเวลาที่สงบสุข พวกเราไม่สามารถฆ่าศัตรูที่แนวหน้าได้ แต่ทุกครั้งที่พวกเราพุ่งลง หรือดึงตัวขึ้น เรากำลังปูทางสำหรับชัยชนะในอนาคต”

“เพื่อทดสอบความสามารถสูงสุดของเครื่องบินรบ เราต้องอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายที่สุดเป็นเวลาไม่กี่วินาที เพื่อรวบรวมข้อมูลที่ถูกต้อง เราต้องต่อสู้กับยมทูต”

“พวกเราคือวีรบุรุษนิรนาม ชื่อของพวกเราอาจจะไม่ได้อยู่ในรายชื่อของวีรกรรม แต่เราทำให้เครื่องบินรบของประเทศมังกรบินได้สูงขึ้น มั่นคงขึ้น และคมขึ้น!”

“ข้าจำได้ว่าตอนนั้นพี่ลู่ได้ชี้ไปที่ตัวอักษรบนหน้าจอและอธิบายถึง ‘ความแตกต่าง’ ของนักบินทดสอบรุ่นต่าง ๆ”

“นักบินทดสอบรุ่นแรกใช้ความกล้าหาญและความแข็งแกร่งเพื่อต่อสู้”

“นักบินทดสอบรุ่นที่สองใช้ทักษะและประสบการณ์ที่สะสมจากการบินนับล้านครั้ง”

“นักบินทดสอบรุ่นที่สามใช้ความรู้ ไม่ใช่แค่ขับเครื่องบินเป็น แต่ยังต้องเข้าใจการออกแบบ หลักการ และขีดจำกัด”

“อย่างไรก็ตาม การพัฒนาเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ ไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด และอุบัติเหตุก็มาถึงอย่างรวดเร็ว!”

หลินเหยี่ยนเจิงเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน ใบหน้าของเขาเผยความกลัวและความรู้สึกที่โชคดีออกมา

“นั่นเป็นครั้งที่สามที่ ‘จักรพรรดิขาว’ กำลังทดสอบการบินด้วยมุมที่สูงมาก ข้ากับพี่ลู่นั่งอยู่บนเครื่องบินรบเดียวกัน เขาเป็นกัปตัน ส่วนข้าเป็นผู้ช่วย”

“ในตอนนั้นเครื่องบินรบได้บินขึ้นไปที่ความสูงหนึ่งหมื่นสองพันเมตร และกำลังทดสอบการเคลื่อนที่”

“พูดง่าย ๆ ก็คือให้เครื่องบินรบอยู่ในสภาพที่หยุดนิ่งแล้วหมุนตัวและบินขึ้นไป”

“แต่ในวินาทีที่เราทำท่า ‘คอบร้า’ เสร็จ อุบัติเหตุก็เกิดขึ้นโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า”

“เสียงดัง ‘ปัง’ เหมือนมีระเบิดลูกหนึ่งระเบิดอยู่ข้างนอกห้องนักบิน!”

“ข้าเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วเห็นกระจกหน้าต่างด้านขวาแตกเป็นชิ้น ๆ ในทันที”

“ลมแรงพร้อมกับเศษทรายพัดเข้ามาเหมือนมีดเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนที่กำลังฟันไปที่หน้าของข้า ข้าถึงกับได้ยินเสียงฟันกระทบกันด้วยซ้ำ”

“สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็อยู่ข้างหลัง ไฟเตือนบนหน้าจอต่างก็กะพริบไปมา และคำว่า ‘เครื่องยนต์หยุดทำงาน’ เป็นสีแดง! นั่นคือฝูงนก!”

“พวกเราชนกับฝูงนกอพยพ และเครื่องยนต์ทั้งสองก็ได้หยุดทำงาน!”

“เครื่องบินรบเหมือนกับว่าวที่สายขาด พุ่งลงไปที่พื้นดิน”

การหายใจของหลินเหยี่ยนเจิงก็เริ่มถี่ขึ้น

“ข้ารู้สึกว่าโลกกำลังหมุนไปหมด และมีของเหลวอุ่น ๆ ไหลลงมาบนใบหน้าของข้า มันคือเลือด! เศษกระจกทำให้หน้าผากของข้าเป็นแผล และไม่กี่วินาทีต่อมาข้าก็หมดสติไป”

“หลังจากนั้นข้าถึงได้รู้ว่าที่หน่วยบัญชาการภาคพื้นดิน ทุกคนก็เสียสติไปหมดแล้ว”

“บนหน้าจอขนาดใหญ่ ‘จักรพรรดิขาว’ ได้ตกลงมาจากหนึ่งหมื่นสองพันเมตร ไปถึงแปดพันเมตร และไปถึงห้าพันเมตร...”

“เรดาร์แสดงว่าเครื่องบินรบกำลังมุ่งหน้าไปยังภูเขาฉีเหลียนซาน ซึ่งมีแต่หน้าผา ถ้าชนเข้าไปแล้ว เครื่องบินจะต้องตกและนักบินก็จะตาย”

“‘กระโดดร่ม! กระโดดร่มเดี๋ยวนี้!’ หัวหน้าหน่วยบัญชาการคำรามใส่ไมโครโฟน: ‘ลู่เฉิงเฟิง! ได้ยินไหม! ละทิ้งเครื่องบินรบ! กระโดดร่มเดี๋ยวนี้!’”

“แต่ในเครื่องมือสื่อสารมีเพียงแค่เสียงลมแรง และไม่มีการตอบกลับเลย”

“ในภาพถ่ายมีแต่ความวุ่นวายในห้องนักบิน พี่ลู่คว่ำหน้าอยู่บนคันบังคับ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือดและไม่ขยับเลย ไม่รู้ว่าเขาตายหรือยังมีชีวิตอยู่”

“เจ้าหน้าที่เทคนิคหนุ่มคนหนึ่งทรุดตัวลงบนเก้าอี้แล้วน้ำตาไหล: ‘จบแล้ว! ‘จักรพรรดิขาว’ หายไปแล้ว! ครูฝึกและหลินเหยี่ยนเจิงก็ด้วย...’”

“หัวหน้าหน่วยบัญชาการกำหมัดแน่น แต่ก็ทำได้แค่มองตัวเลขความสูงบนหน้าจอที่ลดลงเรื่อย ๆ—สามพันเมตร สองพันเมตร หนึ่งพันเมตร...”

“ในขณะที่ทุกคนคิดว่าพวกเขาจะได้เห็นแสงไฟของการระเบิด เสียงของไฟฟ้าก็ดังขึ้นมาจากเครื่องมือสื่อสาร”

“‘หน่วยบัญชาการ! ที่นี่ ‘จักรพรรดิขาว’ 01...หลินเหยี่ยนเจิงหมดสติ...ข้า...กำลังพยายามสตาร์ทเครื่องยนต์...’”

“‘อย่าสนใจเครื่องบินรบแล้ว! กระโดดร่มเร็ว!’ หัวหน้าหน่วยบัญชาการตะโกนใส่ไมโครโฟน: ‘ถ้าเจ้ารอดไปได้ นั่นก็คือชัยชนะแล้ว!’”

“‘ไม่!’ เสียงของพี่ลู่ดังขึ้นอย่างหนักแน่น และถึงแม้จะมีเสียงไฟฟ้ารบกวน แต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่น: ‘ข้าจะไม่ทอดทิ้งเพื่อนร่วมรบของข้าคนไหนเลย! เครื่องบินรบยังสามารถใช้งานได้ และหลินเหยี่ยนเจิงก็ยังสามารถรอดได้!’”