บทที่ 97: นี่คือน่านฟ้าของประเทศมังกร ไสหัวออกไป!

ในตอนนี้ สายตาของหลินเหยี่ยนเจิงก็คมกริบขึ้นราวกับว่าเขากำลังกลับไปในทะเลทรายที่เต็มไปด้วยทรายและเสียงของเขาก็ดังขึ้นราวกับเหล็ก

“พวกเจ้า...รู้จัก ‘หมวกทอง’ หรือไม่?”

เขามองไปที่ฝูงชนในจัตุรัสด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพ

“นั่นคือการแข่งขันระดับสูงสุดของกองทัพอากาศของประเทศมังกร ทุกปีจะมีนักบินมือฉมังหลายสิบกองร้อยจากกองบัญชาการทหารหลักทั้งหมดมาร่วมแข่งขัน มีผู้เข้าร่วมกว่าสองร้อยคน”

“ผู้ที่สามารถได้รับหมวกทองไปได้ จะต้องเป็นยอดฝีมือที่สามารถขับเครื่องบินรบได้เหมือนมีดผ่าตัด”

“กฎก็โหดร้ายมาก—ไม่มีการเตรียมตัว ไม่มีซ้อมรบ และมีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าปกคลุมทั่วทั้งงาน แม้แต่ผู้ตัดสินก็ต้องใช้ดาวเทียมเพื่อตัดสินผู้ชนะ”

“เป็นการแข่งขันที่ต้องใช้ความสามารถจริง ๆ ใครที่สามารถล็อกเป้าหมายของอีกฝ่ายได้ก่อน ใครที่สามารถรอดจากการถูกล็อกเป้าหมายด้วยมิสไซล์ได้ คนนั้นก็คือผู้ชนะ”

“การได้รับหมวกทองหมายความว่าคุณคือนักรบที่เก่งที่สุดของกองทัพอากาศของประเทศมังกร เป็นคนที่สามารถสร้างเส้นทางที่เต็มไปด้วยเลือดในสนามรบได้!”

“สถานที่แข่งขันอยู่ที่ฐานทัพในทะเลทราย”

“พี่ลู่ขับเครื่องบินรบรุ่นสี่ที่ถูกดัดแปลง แล้วก็ไปเจอกับ ‘หมาจิ้งจอกแก่แห่งท้องฟ้า’ ที่ชนะมาสามปีซ้อน”

“ทุกคนต่างก็คิดว่าเขาจะแพ้อย่างแน่นอน!”

“อีกฝ่ายมีชั่วโมงบินมากกว่าเขาถึงหนึ่งพันชั่วโมง และสามารถเอาชนะเขาได้ด้วยประสบการณ์”

“แต่พี่ลู่กลับไม่เป็นไปตามแผนเลย!”

มุมปากของหลินเหยี่ยนเจิงก็โค้งขึ้นด้วยความชื่นชม

“ตอนที่คนอื่นเล่นกลยุทธ์ แต่เขาเล่นด้วยหัวใจ”

“หลังจากต่อสู้กันได้ไม่ถึงสิบนาที เขาก็กล้าที่จะทำท่า ‘ม้วนตัว’ ที่ความสูงไม่ถึงสามร้อยเมตร แล้วก็สามารถหลุดพ้นจากเรดาร์ของอีกฝ่ายได้สำเร็จ และล็อกเป้าหมายของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว แล้วก็สามารถเอาชนะในการต่อสู้แรกได้”

“ในรอบชิงชนะเลิศ ทรายก็ปกคลุมท้องฟ้าไปหมด และพี่ลู่ก็ต้องมาสู้กับข้า!”

“ตอนนั้นข้าใช้ทักษะทั้งหมดที่ข้ามี ตั้งแต่ ‘ท่าคอบร้า’ ไปจนถึง ‘ท่าใบไม้ร่วง’ ข้าใช้ความสามารถสูงสุดของเครื่องบินรบทั้งหมด”

หลินเหยี่ยนเจิงหัวเราะแล้วส่ายหัว: “แต่เขาก็เหมือนเงาที่ติดอยู่กับเครื่องบินรบของข้า ไม่ว่าข้าจะพยายามหนีอย่างไร เขาก็ยังสามารถล็อกเป้าหมายของข้าได้ภายในสามสิบวินาที”

“สุดท้ายในการต่อสู้สุดท้าย เขาใช้ปืนใหญ่จำลองยิงปีกของข้าจนหักในขณะที่เครื่องบินรบทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงห้าสิบเมตร”

“เมื่อผู้ตัดสินประกาศว่าพี่ลู่เป็นผู้ชนะ เสียงปรบมือก็ดังก้องไปทั่วฐานทัพ”

“ชายที่เคยถูกหัวเราะเยาะว่าเป็น ‘นักเรียนใหม่จากกองทัพบก’ ถือหมวกทองไว้ในมือ แล้วพูดเพียงประโยคเดียว—‘หมวกนี้ไม่ได้เป็นของข้า แต่เป็นของนักบินทุกคนที่มอบชีวิตให้กับเพื่อนร่วมรบของพวกเขา!’”

ผู้ชมในจัตุรัสก็รู้สึกว่าเลือดของพวกเขากำลังพลุ่งพล่าน

ข้อความในไลฟ์สดก็ไหลเข้ามาเหมือนน้ำตก

【นี่แหละยอดฝีมือตัวจริง! ยิ่งใหญ่กว่าในหนังเป็นหมื่นเท่า!】

【จากทหารใหม่ของกองทัพบกมาเป็นผู้ที่ได้รับหมวกทอง! การพลิกผันนี้มันสุดยอดมาก!】

【ข้าเพิ่งเข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้ฉายาว่าท่านเทพฟ้าลู่แล้ว! ทักษะของเขาไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้!】

แต่ในตอนนี้ น้ำเสียงของหลินเหยี่ยนเจิงก็จริงจังขึ้น และเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น

“แต่แค่มีทักษะก็ไม่พอ ยังต้องมีอุปกรณ์ที่เหมาะสมอีก”

“ในปีนั้นเครื่องบินรบรุ่นห้าของประเทศสหรัฐ ‘สายฟ้า’ ก็เหมือนแมลงวันที่วนเวียนอยู่ในน่านฟ้าของพวกเรา และมาท้าทายพวกเราทุกสามวัน”

“พวกเจ้ารู้ไหมว่าความแตกต่างระหว่างเครื่องบินรบรุ่นสี่และรุ่นห้าคืออะไร?”

หลินเหยี่ยนเจิงกำหมัดแน่นจนข้อต่อกลายเป็นสีขาว

“มันเหมือนไทสันต่อยเด็กนักเรียน! เครื่องบินรบรุ่นห้ามีสีล่องหนที่สามารถล็อกเป้าหมายได้ในขณะที่คุณมองไม่เห็น”

“มันสามารถบินได้เร็วกว่าเสียง และสามารถยิงแล้วหนีไปได้”

“ในตอนนั้นมีการทดสอบระดับนานาชาติ เครื่องบินรบรุ่นสี่สู้กับเครื่องบินรบรุ่นห้า มีความเสียหายถึง 1 ต่อ 100!”

“นั่นหมายความว่าพวกเราต้องเสียเครื่องบินรบร้อยลำเพื่อที่จะจัดการกับพวกมันได้เพียงลำเดียว!”

“เครื่องบินรบ ‘สายฟ้า’ พวกนั้นจะบินใกล้กับเส้นขอบน่านฟ้าของพวกเรา แล้วใช้ช่องทางสื่อสารสาธารณะเพื่อเยาะเย้ยนักบินของพวกเราว่า ‘เครื่องบินรบของพวกแกวิ่งตามตดของพวกเรายังไม่ทันเลย’”

น้ำเสียงของหลินเหยี่ยนเจิงเต็มไปด้วยความอัปยศ

“ทุกครั้งที่พวกเราขึ้นไปขวาง ก็เหมือนกับถือมีดเพื่อสู้กับปืนกล ถึงแม้ว่าพวกเราจะรู้ว่าสู้ไม่ได้ แต่เราก็ยังกัดฟันสู้—เพราะข้างหลังพวกเราคือประชาชนนับล้าน และถ้าเราถอยไปหนึ่งก้าว ประเทศก็จะล่มสลาย!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เย่ว์เสี่ยวเฟยก็กำหมัดแน่นจนเล็บจมลงไปในฝ่ามือ

เขานึกถึงคำพูดของปู่ที่ว่า “ความล้าหลังก็จะถูกทำร้าย” และตอนนี้เขาก็เข้าใจความหมายของคำนี้แล้ว

“ในวันหนึ่งตอนบ่าย สัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นไปทั่วทั้งฐานทัพ!”

เสียงของหลินเหยี่ยนเจิงเต็มไปด้วยความกังวล

“หน่วยบัญชาการบอกว่ามีเครื่องบินรบ ‘สายฟ้า’ สามลำข้ามเส้นเขตแดนมา และกำลังบินอยู่ในน่านฟ้าทางใต้ของพวกเรา และยังทิ้งระเบิดควันที่มีธงชาติสหรัฐ นั่นคือการท้าทายอย่างไม่ปิดบัง!”

“ข้ากับพี่ลู่ก็รีบขับเครื่องบินรบ ‘เทียนอิง’ สองลำขึ้นไป! เสียงเครื่องยนต์ทำให้หูของข้าเจ็บ และเสียงเตือนในห้องนักบินก็เหมือนเสียงเรียกความตาย!”

“เรดาร์ของเราไม่สามารถหาพวกมันเจอเลย มีเพียงเรดาร์ภาคพื้นดินที่บอกพิกัดให้พวกเรา”

“‘ข้างหน้าไปทางขวาห้าสิบกิโลเมตร ระวังการหลบหลีก!’ เสียงของพี่ลู่ดังขึ้นมาในเครื่องมือสื่อสาร”

“แต่ก็สายไปแล้ว! ทันทีที่ข้าทำท่าหลบหลีก เสียงเตือนว่า ‘ถูกล็อกเป้าหมาย’ ก็ดังขึ้น!”

“มีเครื่องบินรบ ‘สายฟ้า’ หนึ่งลำที่ได้บินมาอยู่ข้างหลังข้าโดยไม่รู้ตัว และมิสไซล์ก็เล็งมาที่ข้าแล้ว!”

“ในวินาทีนั้น เลือดของข้าก็แข็งตัวไปหมด!”

“ตามขั้นตอนแล้ว ข้าควรจะกระโดดร่มเพื่อเอาชีวิตรอด แต่ข้าไม่ยอมแพ้—เครื่องบินรบมีธงชาติสีแดงสดติดอยู่ และข้างหลังข้าคือบ้านของประชาชน!”

“ในขณะที่สถานการณ์คับขันเช่นนี้ พี่ลู่ก็ตะโกนว่า ‘ดูสัญญาณของข้า!’”

เสียงของหลินเหยี่ยนเจิงดังขึ้นอย่างกะทันหัน ราวกับว่าเขากำลังกลับไปในตอนนั้น

“ข้าเห็นเครื่องบินรบของเขาดึงตัวขึ้นไปอย่างแรงเหมือนลูกศรที่หลุดจากคันธนู แล้วก็พุ่งลงมาด้วยมุมที่ผิดปกติ!”

“เขาต้องการที่จะโจมตีเครื่องบินรบ ‘สายฟ้า’ จากด้านบน!”

“นั่นเป็นท่าที่ถูกระบุไว้ในตำราว่าเป็น ‘การโจมตีพลีชีพ’!”

“ในตอนที่เครื่องบินรบกำลังพุ่งลงมาด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเสียง นักบินจะรู้สึกเหมือนมองไม่เห็นอะไร และถ้าทำผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็จะทำให้เครื่องบินตกและนักบินต้องตาย”

“และเรดาร์ด้านบนของเครื่องบินรบ ‘สายฟ้า’ ก็มีจุดบอดที่เล็กมาก โอกาสที่จะทำสำเร็จน้อยกว่าหนึ่งในพัน!”

“‘พี่ลู่! ท่านเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!’ ข้าตะโกนใส่เครื่องมือสื่อสาร แต่เขาไม่สนใจข้า เขาแค่ใช้ช่องทางสื่อสารสาธารณะเพื่อตะโกนบอกเครื่องบินรบของศัตรูว่า—‘นี่คือน่านฟ้าของประเทศมังกร ไสหัวออกไป!’”

“ข้าเห็นเครื่องบินรบของพี่ลู่พลิกตัว แล้วปีกก็เกือบจะตั้งฉากกับพื้น และก็บินผ่านปีกของเครื่องบินรบ ‘สายฟ้า’ ไป”

“เมื่อเครื่องบินรบทั้งสองลำอยู่ห่างกันไม่ถึงสิบเมตร เขาก็ดึงเครื่องบินขึ้นไปอย่างแรง และเปลวไฟจากหางเครื่องบินก็เกือบจะเผาห้องนักบินของอีกฝ่าย!”

“นักบินของเครื่องบินรบ ‘สายฟ้า’ ต้องงุนงงไปหมดแน่นอน เขาไม่คิดว่าจะมีคนกล้าเล่นแบบนี้!”

เสียงของหลินเหยี่ยนเจิงสั่นด้วยความรู้สึกโล่งใจ

“ใน 0.3 วินาทีที่ศัตรูกำลังตกตะลึง พี่ลู่ก็บินไปอยู่ด้านหลังเขาแล้ว และล็อกเป้าหมายไว้!”

“เสียงเตือนว่า ‘ล็อกเป้าหมาย’ ในห้องนักบินดังขึ้นราวกับเสียงแตรแห่งชัยชนะ”

“เสียงของพี่ลู่ก็ถูกส่งผ่านเครื่องมือสื่อสารไปยังหน่วยบัญชาการและไปยังช่องทางสื่อสารสาธารณะด้วยความหนักแน่น”

“‘หน่วยบัญชาการ! ที่นี่ ‘เทียนอิง’!’”

“‘ขออนุญาตยิง!’”

“‘ข้าขอยิง!!!’”