บทที่ 96: ความสำเร็จไม่จำเป็นต้องมาจากข้า แต่ความสำเร็จต้องมีข้าร่วมอยู่ด้วย!

【โอ้ สวรรค์! การที่เขาตอบคำถามสามารถเรียกนักวิชาการมาได้? นี่มันเรื่องมหัศจรรย์อะไรกัน!】

【ไอ้คนที่บอกว่าเขาจะอยู่ไม่ถึงสามเดือนออกมาเดี๋ยวนี้! หน้าบวมไปหมดแล้วใช่ไหม!】

【เมื่อก่อนแกดูถูกผู้บัญชาการเย่ว์ ตอนนี้แกควรจะเรียกเขาว่าอะไร?】

【ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเป็นความลับระดับ SSS...คนที่มีความสามารถแบบนี้จะต้องอยู่ในรายการที่ต้องเก็บเป็นความลับอย่างเคร่งครัด!】

หลินเหยี่ยนเจิงมองดูสีหน้าที่ตกตะลึงของทุกคนในจัตุรัส แล้วเขาก็ยิ้มแล้วพูดต่อ:

“ในตอนนั้น ท่านผู้เฒ่าซ่งและคนอื่น ๆ ถือคำตอบของลู่เฉิงเฟิงไว้ในมือ และดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกายเหมือนกำลังเจอของล้ำค่า ‘ใครเป็นคนตอบคำถามเหล่านี้? มันยอดเยี่ยมมาก!’ ‘วิธีปรับปรุงปีกเครื่องบินได้แก้ไขปัญหาที่พวกเราติดอยู่มาครึ่งปีแล้ว!’ ‘เราต้องหาคนคนนี้ให้เจอ!’”

“ลู่เฉิงเฟิงรู้สึกอับอายเล็กน้อย แล้วก็เดินออกมาจากฝูงชนแล้วพูดว่า: ‘ท่านผู้เฒ่าซ่ง! ท่านพูดเกินไปแล้วครับ ผมก็แค่คิดเล่น ๆ เท่านั้นครับ’”

หลินเหยี่ยนเจิงเลียนแบบน้ำเสียงของลู่เฉิงเฟิงในตอนนั้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเคารพ

“แต่ท่านผู้เฒ่าซ่งไม่ยอมปล่อยเขาไป แล้วดึงเขาไปที่มุมหนึ่งในหอประชุมเพื่อพูดคุยกัน”

“จากพลศาสตร์อากาศไปจนถึงสีล่องหน จากแรงเครื่องยนต์ไปจนถึงระบบอิเล็กทรอนิกส์การบิน ยิ่งคุยพวกเขาก็ยิ่งเข้ากันได้ดี และนักวิชาการหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปร่วมวง”

“พวกเราที่เป็นนักเรียนก็ยืนอยู่ข้าง ๆ และตกตะลึงไปหมด”

“คำศัพท์ทางเทคนิคที่เราไม่เคยได้ยินมาก่อน ลู่เฉิงเฟิงก็สามารถตอบได้อย่างคล่องแคล่ว และยังสามารถให้ความคิดเห็นของตัวเองได้ด้วย มีหลายครั้งที่ท่านผู้เฒ่าซ่งตบต้นขาแล้วพูดว่า ‘ใช่แล้ว! ทำไมข้าถึงคิดไม่ถึงนะ!’”

“หลังจากนั้นพวกเราถึงได้รู้ว่าถ้าคำตอบของลู่เฉิงเฟิงสามารถนำมาใช้ได้จริง เครื่องบินรบรุ่นห้าของประเทศมังกรก็จะสามารถประจำการได้เร็วขึ้นอย่างน้อยสองปี!”

เสียงของหลินเหยี่ยนเจิงดังขึ้นอย่างกะทันหัน และเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจซ่อนได้

“ในตอนนั้นประเทศอื่น ๆ ก็เริ่มประจำการเครื่องบินรบรุ่นห้าแล้ว ถ้าพวกเราตามหลังแล้วล่ะก็ จะทำให้ประเทศอับอายได้!”

ในจัตุรัสก็มีเสียงอุทานดังขึ้นอีกครั้ง

ไม่มีใครคิดเลยว่ากระดาษคำตอบไม่กี่ใบของลู่เฉิงเฟิงจะมีคุณค่าขนาดนี้

“แล้วมันก็เป็นเรื่องตลก!”

หลินเหยี่ยนเจิงยิ้มอย่างไม่พอใจ: “เมื่อคืนก่อนข้ายังปลอบพี่ลู่ว่า ‘การเรียนทฤษฎีไม่ดีก็ไม่น่าอาย’ แต่ในวันต่อมาข้าก็ถูกตบหน้าอย่างจัง”

“นี่ไม่ใช่แค่ไม่ดีเท่าไหร่? นี่มันทิ้งพวกเราไปไกลกว่าสิบปี!”

“การพูดคุยในวันนั้นตั้งแต่เช้าจนถึงกลางคืน โรงเรียนการบินได้เตรียมอาหารให้พวกเขา แต่ท่านผู้เฒ่าซ่งและผู้เชี่ยวชาญก็ไม่ได้สนใจกิน พวกเขากินขนมปังกับน้ำเปล่าไปพลางและดูภาพวาดกับสูตรไปพลาง”

“เมื่อการพูดคุยจบลง นักวิชาการหลายคนก็เริ่มแย่งคนกัน”

“‘มาที่สถาบันวิจัยเครื่องยนต์ของข้า! ข้าจะให้ทีมที่ดีที่สุดแก่เจ้า!’ ท่านนักวิชาการหลี่จับแขนของลู่เฉิงเฟิงไว้ไม่ปล่อย”

“‘มาที่สถาบันวิจัยเครื่องยนต์ทำไม? มาที่ห้องปฏิบัติการวัสดุล่องหนของข้า! ความคิดของเจ้าสามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้!’ ท่านนักวิชาการจางก็ไม่ยอมแพ้”

“ท่านผู้เฒ่าซ่งก็ตัดสินใจ: ‘ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว! มาที่สำนักงานออกแบบของสถาบันวิจัย ข้าจะสอนเจ้าด้วยตัวเอง!’”

“ทุกคนคิดว่าลู่เฉิงเฟิงจะตกลง เพราะนี่คือโอกาสที่หลายคนใฝ่ฝัน”

“แต่เขาก็ส่ายหัว แล้วบอกว่า ‘ขอบคุณสำหรับความรักของพวกท่านนะครับ แต่ผมอยากเป็นนักบินและอยากทำงานที่แนวหน้าครับ’”

“ในตอนนั้นทุกคนตกตะลึง และคิดว่าเขาเป็นบ้า!”

“มีคนบอกว่าเขาเสียของ บางคนบอกว่าเขาไม่รู้จักบุญคุณ แม้แต่ท่านผู้เฒ่าซ่งก็โกรธมาก: ‘แกรู้ไหมว่าแกสามารถทำประโยชน์ให้กับประเทศได้มากขนาดไหน? การขับเครื่องบินใคร ๆ ก็ทำได้ แต่สมองของแกมีเพียงคนเดียวในโลกนะ!’”

“ลู่เฉิงเฟิงแค่ทำความเคารพ และพูดอย่างหนักแน่น: ‘ท่านผู้เฒ่าซ่ง! ผมรู้ว่าทฤษฎีมีความสำคัญมาก แต่แนวหน้าก็ยังต้องการคนครับ! พี่ชายของผมได้สละชีวิตในแนวหน้า ผมต้องการสานต่อความฝันของเขาครับ’”

“เขายังพูดอีกว่า—‘ความสำเร็จไม่จำเป็นต้องมาจากข้า แต่ความสำเร็จต้องมีข้าร่วมอยู่ด้วย! ไม่ว่าจะบินอยู่บนท้องฟ้า หรือทำวิจัยอยู่บนพื้นดิน ตราบใดที่สามารถทำประโยชน์ให้กับประเทศได้ ก็ไม่ต่างกัน!’”

“สุดท้ายท่านผู้เฒ่าซ่งก็ตกลง แล้วบอกว่า ‘ดี! ถ้าแกอยากบิน ข้าก็จะให้แกบิน! แต่ต้องยอมรับที่จะมาทำงานในสถาบันวิจัย และเมื่อว่างจากฝึกซ้อมแล้วก็มาทำงานที่นี่ได้!’”

“ลู่เฉิงเฟิงก็เลยกลายเป็น ‘นักวิจัยนักบิน’ ที่พิเศษที่สุดในสถาบันวิจัย และระดับความลับของเขาก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากระดับธรรมดาเป็น S”

“ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ยุ่งมากขึ้นไปอีก ตอนกลางวันเขาจะฝึกซ้อมอยู่ที่หน่วยบิน และตอนกลางคืนก็จะไปทำวิจัยอยู่ที่สถาบัน บางครั้งเขาก็นอนหลับอยู่ในห้องทดลองด้วย”

“พวกเราก็แซวเขาเล่น ๆ ว่าเขาใช้ชีวิตหนึ่งวันเหมือนสองวัน”

“หลังจากจบการประเมิน พวกเราก็ได้เข้าไปอยู่ในหน่วยบินเดียวกัน เขาเป็นนักบินปีกของข้า”

“แต่ถ้าจะให้พูดตามตรง ข้ารู้ดีว่าถ้าเขาไม่ได้ไปทำวิจัยและมุ่งมั่นกับการบินแล้วล่ะก็ คนที่เป็นนักบินปีกควรจะเป็นข้ามากกว่า”

“แต่เขาก็ไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลย มีครั้งหนึ่งข้าพูดกับเขาว่า: ‘พี่ลู่ครับ! ความสามารถของท่านสามารถเป็นผู้นำได้นะครับ’”

“แต่เขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า ‘พวกเราทำเพื่อปกป้องประเทศชาติ ไม่จำเป็นต้องแบ่งว่าใครเป็นผู้นำหรือใครเป็นรองก็ได้! ข้าเชื่อใจเมื่อเจ้าเป็นผู้นำของข้า’”

เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ จ้าวเหมิงเซิ่งก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจ

“นี่แหละทหาร! นี่แหละคือสิ่งที่ทหารประเทศมังกรควรจะเป็น!”

“มีคนมากมายต้องการที่จะขึ้นไปสู่จุดสูงสุดจนต้องต่อสู้กันอย่างดุเดือด แต่หัวหน้ากองร้อยเย่ว์กลับไม่สนใจเส้นทางที่จะเป็นนักวิชาการ และเลือกที่จะไปอยู่ในความยากลำบากที่แนวหน้า”

“การที่เขาพูดว่า ‘ความสำเร็จไม่จำเป็นต้องมาจากข้า’ ทำให้ข้า จ้าวเหมิงเซิ่ง เคารพเขาไปตลอดชีวิต!”

เหลียงซานเจียงเช็ดหน้าของเขาและดูตื่นเต้น

“ข้าควรจะคิดได้ตั้งนานแล้ว...ตอนที่น้ำท่วม ผู้บัญชาการเย่ว์กระโดดลงไปในน้ำแข็งแล้วตะโกนว่า ‘ความดีความชอบนี้เป็นของพี่น้อง ส่วนข้าจะตายเป็นคนแรก’”

“นิสัยแบบนี้มันไม่มีวันเปลี่ยนแปลงหรอก!”

“นี่ไม่ใช่การไม่เจียมตัว! นี่คือการที่ความกล้าหาญที่สลักอยู่ในกระดูก!”

จิ้นต้าเพ่าที่นั่งอยู่บนพื้นก็สูบบุหรี่อย่างแรง แล้วเขาก็ขยี้ก้นบุหรี่ด้วยเท้าหลายครั้ง น้ำเสียงของเขาดูสั่นเครือ

“ไอ้บัดซบ!”

“ข้า จิ้นต้าเพ่า เป็นคนไม่มีการศึกษา แต่ข้าก็ต้องพูดคำหนึ่ง—”

“ผู้บัญชาการเย่ว์สุดยอด!!!”

ส่วนเย่ว์เสี่ยวเฟยก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วมองไปที่หลินเหยี่ยนเจิง แล้วก็พูดอย่างหนักแน่น

“พ่อของผมเคยพูดว่าบ่าของทหารมีไว้เพื่อแบกรับหน้าที่ ไม่ใช่เพื่อแขวนดาว”

“ไม่ว่าเขาจะเป็นผู้บัญชาการกองพัน หรือนักบิน หรือนักวิจัย เขาก็คือพ่อของผม และเป็นวีรบุรุษที่ปกป้องพวกเราทุกคน!”

ข้อความในไลฟ์สดก็บ้าคลั่งไปหมด และเต็มไปด้วยคำว่า “เคารพ” จนมองดูแล้วรู้สึกร้อนรน

【‘ความสำเร็จไม่จำเป็นต้องมาจากข้า แต่ความสำเร็จต้องมีข้าร่วมอยู่ด้วย!’ ประโยคนี้มันสะเทือนใจมาก!】

【นี่แหละวีรบุรุษตัวจริง! ไม่ทำเพื่อชื่อเสียง ไม่ทำเพื่อผลประโยชน์ แต่ทำเพื่อประเทศชาติ!】

【เมื่อเทียบกับคนที่วิ่งตามชื่อเสียงและผลประโยชน์แล้ว ลู่เฉิงเฟิง...ไม่สิ! ผู้บัญชาการเย่ว์คือเสาหลักที่แท้จริงของชาติ!】

【เมื่อได้ฟังเรื่องราวเหล่านี้แล้วมองดูหน้าตาของพ่อลูกตระกูลเกาแล้ว ข้าว่าพวกมันต่างกันมาก!】

【เย่ว์เสี่ยวเฟยพูดถูก! พ่อแบบนี้คือวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!】