บทที่ 95: ท่านนักวิชาการมาถึงแล้ว: ใครคือลู่เฉิงเฟิง? รีบออกมา!

ในจัตุรัส

เสียงของหลินเหยี่ยนเจิงก็ดังขึ้น: “ในช่วงสามเดือนนั้น ลู่เฉิงเฟิงก็เหมือนกับเครื่องจักรที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย”

“ทุกวันก่อนฟ้าจะสว่าง เขาก็จะถือขนมปังแล้วเข้าไปในห้องจำลองการบิน เมื่อพวกเราฝึกซ้อม เขาก็ฝึกซ้อม และเมื่อพวกเราพักผ่อน เขาก็ยังคงฝึกซ้อม แม้แต่พ่อครัวในโรงอาหารยังพูดว่า ‘ไอ้แซ่ลู่นี่ ไม่ต้องนอนหรือไง?’”

“ตอนกลางวันเขาจะฝึกกับเครื่องจำลองและฝึกความแข็งแรงของร่างกาย ส่วนตอนกลางคืนเขาก็จะอ่านหนังสือทฤษฎี”

“หลังจากที่ห้องสมุดปิดไฟแล้ว เขาก็จะใช้ไฟฉุกเฉินในทางเดินเพื่อเขียนบันทึกของเขา”

“มีครั้งหนึ่งข้าลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน แล้วเห็นเขานอนหลับอยู่บนโต๊ะ ในมือของเขายังคงถือภาพพิมพ์เขียวอยู่ และปากกาก็เจาะจนภาพขาดเป็นรู”

“พวกเราทุกคนยังเด็ก และยังทนไม่ได้ แต่เขาในฐานะ ‘ทหารเก่า’ ที่อายุสามสิบปี กลับทนได้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเลือด”

“สิ่งที่ทำให้พวกเราทุกคนสงสัยคือเขาไม่เคยไปโรงอาบน้ำกับใคร และมักจะทำตัวเป็นปริศนา”

“จนกระทั่งมีครั้งหนึ่งที่เขาหมดสติไปในระหว่างการทดสอบแรงเหวี่ยง 9G และเพื่อนร่วมรบก็แบกเขาไปที่ห้องพยาบาล”

“เมื่อพวกเราถอดชุดฝึกของเขาออกแล้ว ก็พบว่าที่หลังและแขนของเขามีรอยแผลเป็นมากมาย รอยแผลเป็นเก่าซ้อนทับกันเหมือนตาข่ายที่น่ากลัว”

“มีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ ที่มาจากกระสุน มีรอยแผลเป็นสีขาวที่มาจากน้ำท่วม และมีรอยแผลเป็นยาวจากไหปลาร้าไปจนถึงเอว ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกตกใจ”

“‘นี่...มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?’ ตอนนั้นข้าอดไม่ได้ที่จะถาม เสียงของข้าสั่นไปหมด”

“ลู่เฉิงเฟิงแค่ดึงเสื้อผ้าของเขาไปปิดรอยแผลเป็น แล้วก็ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ: ‘ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นแผลที่เกิดขึ้นตอนอยู่ในกองทัพบก’ แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้”

“พวกเราเข้าใจแล้ว—นี่ไม่ใช่แค่ ‘แผลถลอก’ นี่คือรอยแผลเป็นที่มาจากสงคราม!”

“คนที่สามารถรอดชีวิตมาจากสถานการณ์แบบนั้นได้ แล้วยังกล้าที่จะท้าทายการบินตอนอายุสามสิบปี เขาต้องมีความมุ่งมั่นที่แข็งแกร่งขนาดไหน?”

“เขาต้องเป็นวีรบุรุษนักรบของกองทัพบกแน่! แต่เขาไม่เคยพูดถึงเกียรติยศของเขาเลย!”

“ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ก็ไม่มีใครหัวเราะเยาะเขาอีก”

น้ำเสียงของหลินเหยี่ยนเจิงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ชายร่างใหญ่จากมณฑลซานตงได้ให้สมุดบันทึกของเขาแก่ลู่เฉิงเฟิง อาจารย์ก็สอนเป็นพิเศษ และแม้แต่ครูฝึกที่ดูเข้มงวดก็ยังแอบสอนเขาตอนกลางคืน”

“ลู่เฉิงเฟิงก็ไม่เคยทำให้พวกเราผิดหวัง มีครั้งหนึ่งในการประเมินด้วยเครื่องจำลอง ระบบได้จำลองสถานการณ์ที่ ‘เครื่องยนต์ทั้งสองไม่สามารถทำงานได้’!”

“นั่นคือสิ่งที่เรียกว่า ‘การดับกลางอากาศ’ ซึ่งเป็นสถานการณ์ที่อันตรายมาก มีนักบินมากมายที่เสียสละไปเพราะเรื่องนี้!”

“ทุกคนตกตะลึงไปหมด มีเพียงลู่เฉิงเฟิงที่สงบลง และใช้ทักษะระดับตำราเรียนเพื่อลงจอดอย่างปลอดภัย”

“หลังจากลงจากเครื่องมา เขาก็ยังช่วยวิเคราะห์ข้อผิดพลาดของนักเรียนคนอื่น ๆ ได้อย่างชัดเจนเหมือนกับครูฝึกที่สอนมาสิบปี”

“มีคืนหนึ่งข้าถามเขาที่หอพักว่า: ‘พี่ลู่ครับ! พี่ทำแบบนี้เพื่ออะไร? ปฏิเสธที่จะเป็นเจ้าหน้าที่ของกองทัพบกเพื่อที่จะมาทนทุกข์ทรมานแบบนี้งั้นหรือ?’”

“ลู่เฉิงเฟิงมองไปที่ดวงจันทร์นอกหน้าต่างแล้วเงียบไปเป็นเวลานานแล้วพูดว่า: ‘พี่ชายของข้าเป็นนักบิน และได้เสียสละไปในสนามรบ ในจดหมายลาตายของเขาบอกว่าเขาอยากเห็นเครื่องบินรบของประเทศมังกรบินได้สูงขึ้นและไกลขึ้น ข้าจึงมาที่นี่เพื่อสานต่อความฝันของเขา’”

“ในวินาทีนั้น ข้าก็รู้สึกว่าผู้ชายที่อายุมากกว่าข้าเกือบสิบปีคนนี้ไม่ได้แค่แบกกระเป๋านักบินไว้บนบ่า แต่เขากำลังแบกอนุสาวรีย์ไว้บนบ่าด้วย!”

“สามเดือนต่อมา การประเมินขั้นสุดท้ายก็มาถึง ในการประเมินการต่อสู้ ข้าได้รับคะแนนเต็ม และยังแสดงการลงจอดที่สมบูรณ์แบบ ทำให้ทุกคนปรบมือให้”

“เมื่อถึงคราวของลู่เฉิงเฟิง ทุกคนก็กลั้นหายใจ”

“เขาขับเครื่องบินฝึกหัดและลงจอดได้อย่างมั่นคงในลมที่แรง การแสดงท่าทางของเขาอาจจะไม่ดูยิ่งใหญ่ แต่ก็ไม่มีใครสามารถหาข้อผิดพลาดได้”

“‘ยอดเยี่ยม!’ ในวินาทีที่อาจารย์ให้คะแนน สนามฝึกซ้อมของโรงเรียนการบินก็เต็มไปด้วยเสียงปรบมือ”

“นักเรียนที่มาจากกองทัพบกคนนี้ใช้เวลาเพียงสามเดือนเพื่อทำสิ่งที่คนอื่นใช้เวลาสามปีเพื่อทำ!”

“แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการประเมินทฤษฎีในวันรุ่งขึ้น”

“เมื่อกระดาษคำตอบถูกแจกออกมา ทุกคนก็งุนงงไปหมด—คำถามพื้นฐานนั้นยังคงเป็นปกติ แต่คำถามใหญ่ห้าข้อสุดท้ายนั้นเหมือนกับหนังสือในตำนาน”

“‘ในขณะที่เครื่องยนต์ยังคงทำงานอยู่ จะทำอย่างไรเพื่อปรับปรุงปีกเครื่องบินให้ดีขึ้นเพื่อให้สามารถบินได้เร็วกว่าเสียง?’

‘ผลกระทบของการตอบสนองของเครื่องบินและวิธีแก้ไข?’

‘วิธีปรับปรุงสีล่องหนในสภาพแวดล้อมที่มีอุณหภูมิและความชื้นสูง?’...”

“มีนักเรียนคนหนึ่งทุบโต๊ะแล้วบ่น: ‘นี่มันไม่ใช่การทดสอบนักบินแล้ว! นี่มันการทดสอบหัวหน้านักออกแบบแล้ว! ข้าก็แค่ขับเครื่องบินเป็น ไม่ได้สร้างเครื่องบินเป็นสักหน่อย!’ คนอื่น ๆ ก็เห็นด้วย: ‘ใช่แล้ว! ข้าเล่นโทรศัพท์เป็น ไม่ได้สร้างโทรศัพท์เป็นสักหน่อยนี่!’”

“ข้ากัดปากกาแล้วเขียนไปสักพัก ก็สามารถตอบได้แค่สองคำถามเท่านั้น”

“ตอนที่ส่งกระดาษคำตอบ ข้าเห็นลู่เฉิงเฟิงยังคงคิดคำนวณอยู่ และกระดาษทดของเขาก็เต็มไปด้วยตัวเลขมากมาย”

“‘ไม่ต้องไปคิดมากแล้ว! คำถามนี้มันมีปัญหา’ ข้าตบบ่าเขาแล้วปลอบเขา คืนนั้นข้าก็ได้พาเขาไปกินบาร์บีคิวด้วย”

“ลู่เฉิงเฟิงกินบาร์บีคิวแล้วยิ้ม: ‘วันนี้ข้าทำได้ไม่ดีเท่าไหร่ครับ มีความคิดมากมายที่ไม่ชัดเจน’”

“ตอนนั้นข้าปลอบเขาว่า: ‘ไม่เป็นไรหรอก! แค่ทำได้ดีในการฝึกซ้อมก็พอแล้ว การเรียนทฤษฎีไม่ดีก็ไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย’”

“ใครจะไปคิดว่าในเช้าวันรุ่งขึ้น เสียงนกหวีดฉุกเฉินของโรงเรียนการบินก็ดังขึ้น”

“นักเรียนทั้งหมดถูกเรียกตัวไปที่หอประชุม แต่เมื่อไปถึงก็ตกใจ!”

“ไม่ใช่แค่ครูฝึกและครูธรรมดาเท่านั้น แต่ผู้นำระดับนายพลอย่างผู้บัญชาการและผู้บัญชาการทางการเมืองก็มาด้วย แต่พวกเขาทั้งหมดกลับยืนอยู่ที่ประตู และดูเคร่งขรึม ราวกับว่ากำลังรอคนใหญ่คนโตคนหนึ่งอยู่!”

“‘จะทำอะไรกัน? ต่อให้จะประกาศผลการประเมิน ก็ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องที่ใหญ่โตขนาดนี้ไม่ใช่หรือ?’ ตอนนั้นข้าก็คิดไม่ตก แต่ก็มีลางสังหรณ์แปลก ๆ”

“ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีรถบัสพิเศษคันหนึ่งมาจอดอยู่ที่หน้าหอประชุม”

“ประตูรถเปิดออก มีชายชราหลายคนที่มีผมขาวโพลนในชุดเหมาเดินลงมา ในมือของพวกเขามีภาพวาดมากมาย”

“มีนักเรียนคนหนึ่งที่เชี่ยวชาญด้านการบินก็อุทานขึ้นมา: ‘นั่นคือท่านผู้เฒ่าซ่ง! พ่อของเครื่องบินรบฟอลคอน! ซ่งเจิ้นบัง! แล้วก็ยังมีท่านนักวิชาการหลี่ ท่านนักวิชาการจาง และท่านนักวิชาการหวัง...ทั้งหมดคือผู้เชี่ยวชาญหลักในการพัฒนาเครื่องบินรบรุ่นห้า!’”

“ในหอประชุมเงียบสงัดไปหมด คนเหล่านี้เป็น ‘สิ่งสำคัญของชาติ’ ที่เราเคยเห็นแค่ในข่าว! แล้วทำไมถึงได้มาอยู่ที่โรงเรียนการบิน?”

“ในขณะที่ทุกคนกำลังสับสน ท่านผู้เฒ่าซ่งก็รีบวิ่งเข้าไปในหอประชุม ในมือของเขาถือกระดาษหลายแผ่นแล้วตะโกนด้วยความตื่นเต้นและน้ำเสียงที่สั่น:—”

“‘ลู่เฉิงเฟิงอยู่ที่ไหน? ใครคือลู่เฉิงเฟิง? รีบออกมา!!!’”