ตอนที่ 94
บทที่ 94: ทุกคนดูถูกเขา แต่เขากลับเป็นคนที่เก่งที่สุด!
minibunny · 5,933 ตัวอักษร
ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดงั้นหรือ?
คำพูดนี้เหมือนฟ้าร้องที่ทำให้ผู้คนในจัตุรัสตกตะลึงไปหมด
เย่ว์เสี่ยวเฟยยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน
ท่านนายพลเหลยเจิ้นบอกว่าท่านอาหลินเป็นเพื่อนร่วมรบของพ่อของเขา แล้วทำไมถึงเป็นศัตรูกัน?
หรือว่ามันมีอะไรที่เข้าใจผิดกัน?
“หึหึ!”
พ่อลูกตระกูลเกามองหน้ากัน ดวงตาของพวกเขาก็เป็นประกายขึ้นมา
เกาจื่อเซิ่งถึงขั้นจินตนาการในใจ
ดีมาก!
เย่ว์ฉางหลงต้องเป็นคนทรยศแน่!
แม้แต่ตัวแทนของกองทัพอากาศอย่างหลินเหยี่ยนเจิงก็ยังบอกว่าเขาคือศัตรู แล้วจะไม่มีใครปกป้องเย่ว์เสี่ยวเฟยได้แล้ว!
เกาเทียนสงก็ตื่นเต้นมาก ขอแค่หลินเหยี่ยนเจิงพูดอีกคำว่า “ลู่เฉิงเฟิงคือคนทรยศ” แล้วล่ะก็ พวกเขาก็จะสามารถฟื้นตัวได้ทันที!
หลินเหยี่ยนเจิงราวกับว่าไม่เห็นปฏิกิริยาของทุกคน สายตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเย่ว์เสี่ยวเฟย สายตาของเขาก็อบอุ่นขึ้น แล้วก็พูดต่อ
“แต่ในขณะเดียวกัน—”
“ลู่เฉิงเฟิงก็คือพี่น้องที่ดีที่สุดในชีวิตของข้า!”
“เป็นคู่ต่อสู้ที่ข้าเคารพมากที่สุด!”
“เป็นแบบอย่างที่ข้าชื่นชม!”
“และเป็นจิตวิญญาณที่สลักอยู่ในกระดูกของข้า!!!”
ทุกคำพูดของเขาดังและชัดเจนไปทั่วทั้งงาน
ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงและไม่สามารถเชื่อหูของตัวเองได้
พี่น้องที่ดีที่สุดงั้นหรือ?
คู่ต่อสู้ที่เคารพมากที่สุดงั้นหรือ?
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
“ท่านอาหลิน...”
เสียงของเย่ว์เสี่ยวเฟยสั่น แล้วถามต่อ: “พ่อของผมติดคุกไปห้าปีแล้ว ผมรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง”
“ท่านอาจ้าวช่วยผมสืบเรื่องราวของเขาในกองร้อยเจ็ดเหล็กกล้าและกองพันเหล็กกล้าแล้ว แต่หลังจากที่เขาไปอยู่กับกองทัพอากาศแล้ว เรื่องราวของเขาก็กลายเป็นความลับระดับ SSS...”
“ท่านช่วยบอกผมได้ไหมว่าเขาเป็นคนแบบไหนในกองทัพอากาศ? เล่าเรื่องที่ธรรมดา ๆ ให้ผมฟังก็ได้ครับ”
“ได้ ข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง”
หลินเหยี่ยนเจิงพยักหน้า
เขาคือเพื่อนร่วมรบของลู่เฉิงเฟิง และแน่นอนว่าเขารู้ว่าอะไรคือความลับ และอะไรที่สามารถพูดได้
แขกในจัตุรัสก็เงียบลงทันที
แม้แต่ข้อความในไลฟ์สดก็ดูเป็นระเบียบ
【แถวหน้ารอฟังเรื่องราวในตำนาน】!
【ในที่สุดความลับก็กำลังจะถูกเปิดเผย】!
【กลั้นหายใจรอฟัง】!
ทุกคนรู้ว่าพวกเขากำลังจะได้ฟังเรื่องราวในตำนานที่ถูกซ่อนไว้
หลินเหยี่ยนเจิงมองดูดวงดาวบนท้องฟ้า ราวกับว่าเขากำลังกลับไปในอดีต เสียงของเขาเต็มไปด้วยความทรงจำ
“ครั้งแรกที่ข้าเจอเฉิงเฟิงคือเมื่อสิบแปดปีที่แล้วในโรงเรียนการบินของกองทัพอากาศ!”
“ตอนนั้นข้าเป็นนักบินฝึกหัด และอยู่ที่โรงเรียนการบินมาสามปีแล้ว”
“พวกเจ้าอาจจะไม่รู้ว่าการฝึกนักบินรบมันยากแค่ไหน”
เขาหยุดชั่วครู่ แล้วก็อธิบายให้ทุกคนฟัง
“แค่การเรียนทฤษฎีก็ใช้เวลาถึงสองปีแล้ว จากพลศาสตร์อากาศไปจนถึงระบบอิเล็กทรอนิกส์การบิน จากระบบอาวุธไปจนถึงการจัดการเหตุฉุกเฉิน ตำรามากมายขนาดที่สามารถวางจนเต็มห้องได้”
“เมื่อผ่านการฝึกทฤษฎีแล้ว ก็จะไปฝึกในเครื่องจำลอง และต้องนั่งในเครื่องจำลองเป็นเวลาหลายสิบชั่วโมงต่อวัน เพื่อที่จะฝึกทุกท่าจนกระทั่งกล้ามเนื้อจำได้”
“เมื่อได้ขึ้นเครื่องบินจริง ๆ แล้ว ค่าใช้จ่ายในการฝึกต่อชั่วโมงก็สูงถึงสิบล้าน—ซึ่งยังไม่รวมค่าเครื่องบินที่อาจเสียหาย การฝึกนักบินรบให้สามารถทำภารกิจได้อย่างอิสระต้องใช้เวลาอย่างน้อยแปดปี และค่าใช้จ่ายทั้งหมดก็เกินกว่าร้อยล้าน”
ซี๊ด...
ผู้คนในฝูงชนหายใจเข้าลึก ๆ ไม่มีใครคิดเลยว่าการฝึกนักบินรบจะใช้เงินมากมายขนาดนี้
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคนถึงได้บอกว่าทหารอากาศคือคนรวย!
เมื่อเทียบกันแล้ว ทหารบกดูเหมือนจะน่าสงสารมาก การเปลี่ยนอุปกรณ์ใหม่ในอีกไม่กี่ปีก็คงเป็นแค่รองเท้าลายพรางใหม่!
“สิ่งที่โหดร้ายไปกว่านั้นคือ อัตราการคัดออก!”
เสียงของหลินเหยี่ยนเจิงทุ้มต่ำลง
“ในแต่ละปีโรงเรียนการบินจะรับทหารใหม่หนึ่งพันคน แต่คนที่สามารถเรียนจบได้มีไม่ถึงห้าสิบคน! อัตราการคัดออกสูงกว่า 95% บางคนถูกคัดออกเพราะร่างกายไม่ดี บางคนถูกคัดออกเพราะสภาพจิตใจไม่ดี และบางคนก็...เสียชีวิตในระหว่างการฝึก”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขาก็เปลี่ยนเรื่อง
“ในตอนที่พวกเรากำลังจะถึงช่วงการประเมิน ครูฝึกได้นำคนแปลกหน้าคนหนึ่งมา”
“คนคนนั้นดูเหมือนจะอายุสามสิบกว่า ๆ สวมชุดทหารบกที่สีซีด เขาดูไม่เข้ากับกลุ่มทหารอากาศที่สวมชุดนักบินเลย”
“ตอนนั้นพวกเราคิดว่าเขาเป็นครูฝึกทฤษฎีคนใหม่ หรือไม่ก็เป็นเจ้าหน้าที่ดูแลเรื่องทั่วไป”
“แต่ครูฝึกกลับบอกว่า: ‘นี่คือลู่เฉิงเฟิง ย้ายมาจากกองทัพบก และจะมาฝึกกับพวกเราเพื่อที่จะได้เป็นนักบินรบ’”
“ตูม—!”
“พวกเราสี่สิบกว่าคนก็ตกตะลึงไปหมด! มาจากกองทัพบกเหรอ? ไม่มีประสบการณ์ในการบิน? อายุสามสิบแล้วเพิ่งจะมาเรียนเหรอ? นี่มันเรื่องตลกหรือไง?”
“พวกเรารู้ไหมว่าตอนนั้นพวกเราคิดอะไรกันอยู่?”
หลินเหยี่ยนเจิงมองดูทุกคนด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้
“พวกเราคิดว่าเขาต้องใช้เส้นสายเพื่อเข้ามาในกองทัพอากาศ เพราะเขาไม่สามารถอยู่ในกองทัพบกได้”
“เพราะอายุสามสิบปีแล้ว ความแข็งแรงของร่างกายและปฏิกิริยาตอบสนองก็เริ่มแย่ลงแล้ว แล้วจะสามารถเทียบกับพวกเราที่อายุยี่สิบต้น ๆ ได้อย่างไร?”
“มีคนบอกว่าเขามาสร้างปัญหา มีคนบอกว่าเขาใช้เส้นสาย และมีคนก็คิดว่านี่คือการดูถูกพวกเรา—พวกเราทนทุกข์มาสามปี แล้วทำไมคนอื่นถึงได้มาแย่งโอกาสของเรา?”
“ข้าจำได้ว่าตอนนั้นมีชายร่างใหญ่คนหนึ่งจากมณฑลซานตงทุบโต๊ะแล้วพูดกับครูฝึก: ‘ถ้าเขาอยู่ที่นี่ ข้าก็ไป!’”
“พวกเราทุกคนพนันกันว่าเขาจะอยู่ไม่ถึงสามเดือน”
เขามองไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟย สายตาของเขาดูซับซ้อน
“เพราะสามเดือนต่อมาคือการประเมินขั้นสุดท้าย พวกเราฝึกฝนกันมาสามปีแล้ว และคุ้นเคยกับทุกอย่าง แต่เขาต้องมาเริ่มต้นใหม่”
“ไม่ต้องพูดถึงการที่จะตามพวกเราให้ทันเลย แค่การที่จะทำความเข้าใจอุปกรณ์ก็เป็นปัญหาแล้ว”
“ในตอนนั้นไม่มีใครเชื่อว่าเขาจะทำได้”
“พวกเราทุกคนรอที่จะดูเรื่องตลกของเขา และรอวันที่เขาจะกลับไปที่กองทัพบกอย่างอับอาย!”
เสียงพูดคุยในจัตุรัสก็ดังขึ้นอีกครั้ง แขกในงานต่างพูดคุยกัน:
“อายุสามสิบแล้วเพิ่งจะเริ่มเรียนบิน? มันยากเกินไปแล้วมั้ง?”
“ถ้าเป็นข้า ข้าคงจะไม่มีความกล้าขนาดนั้น”
“ผู้บัญชาการกองพันทหารบกที่กำลังมีอนาคตสดใส กลับไม่ทำหน้าที่ของตัวเอง แล้วไปเป็นทหารใหม่ของกองทัพอากาศเพื่ออะไร?”
ข้อความในไลฟ์สดก็บ้าคลั่งไปหมด
【ข้าสงสารผู้บัญชาการเย่ว์มาก! ไม่เพียงแต่ต้องปิดบังชื่อของตัวเอง แต่ยังต้องถูกพวกเด็ก ๆ ดูถูกอีก...】
【ปู่ของข้าเคยเป็นนักบิน เขาบอกว่าการเรียนบินตอนอายุสามสิบก็เหมือนกับการปีนสวรรค์แล้ว!】
【ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะตามทัน! พวกเขาฝึกมาสามปีแล้ว แล้วเขาจะตามทันได้ยังไง?】
【นี่คือสิ่งที่เรียกว่าการทำร้ายตัวเองใช่ไหม?】
เมื่อเย่ว์เสี่ยวเฟยได้ยินเสียงพูดคุยเหล่านี้ เขาก็รู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย
เขาราวกับว่าได้เห็นพ่อของเขาที่เรียนรู้การใช้อุปกรณ์ต่าง ๆ และฝึกซ้อมอย่างไม่หยุดพักท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของเด็กหนุ่ม
แต่ในตอนนี้!
หลินเหยี่ยนเจิงก็เปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้
“แต่พวกเราทุกคนคิดผิดไปแล้ว ผิดพลาดอย่างไม่น่าเชื่อ!”
“ไม่มีใครคิดเลยว่าทหารใหม่ที่มาจากกองทัพบก...”
“จะสามารถจัดการกับพวกเราทุกคนได้ในสามเดือน และยังทำให้พวกเราทุกคนต้องอับอาย!”
“ทุกคนดูถูกเขา แต่เขากลับเป็นคนที่เก่งที่สุด!!!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนในที่นั้นก็กลั้นหายใจด้วยความอยากรู้
แล้วชายที่ชื่อลู่เฉิงเฟิงคนนั้นสร้างปาฏิหาริย์อะไรขึ้น?
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น