บทที่ 93: ลู่เฉิงเฟิงคือศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้า!

ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!

ทุกคนในจัตุรัสต่างจับจ้องไปที่เขาโดยอัตโนมัติ

เพราะคนที่ลงมาจากเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว-ขั้วโลก’ นั้นเหมือนกับดวงอาทิตย์ที่ร้อนแรง ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็เป็นจุดสนใจ

เขาสวมชุดเครื่องแบบของกองทัพอากาศที่ดูดี และสีฟ้าอ่อนของชุดทำให้เขามีรูปร่างที่ดูสูงใหญ่

เขามีอายุประมาณสามสิบเจ็ดปี หน้าตาของเขาดูหล่อเหลา คิ้วของเขาเหมือนดาบ จมูกของเขาสูง และท่าทางของเขาก็ดูดีอย่างน่าทึ่ง

เขาราวกับว่าเอ้อร์หลางเสินที่หล่อเหลาจากโทรทัศน์ได้เดินออกมาจากจอ แต่กลับมีออร่าที่แข็งแกร่งกว่าตัวละครในตำนาน

ดาวสีทองหนึ่งดวงบนบ่าของเขาส่องประกายอย่างเจิดจ้า

“นั่นคือหลินเหยี่ยนเจิง! คือ ‘เหยี่ยวหน้าหยก’ หลินเหยี่ยนเจิง!”

ในฝูงชนก็มีเสียงอุทานดังขึ้น: “ข้าจำเขาได้! ข้าเคยเห็นรูปภาพด้านข้างของเขานับครั้งไม่ถ้วน!”

“เป็นเขาจริง ๆ!”

คนข้าง ๆ ก็เห็นด้วย เสียงของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างไม่น่าเชื่อ

“เขาคือตัวแทนของกองทัพอากาศ! คือวีรบุรุษที่ขับเครื่องบินรบไล่ศัตรูที่ชายแดน!”

“ในห้องนอนของลูกสาวข้ามีแต่รูปโปสเตอร์ของเขา!”

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเอามือปิดปากและอุทาน: “หนังเรื่อง ‘คมดาบแห่งท้องนภา’ ที่ถ่ายทำเมื่อไม่กี่ปีก่อนก็สร้างขึ้นมาจากเขาใช่ไหม? ตอนที่เขาขับเครื่องบินรบเพื่อผ่านเมฆฝน ข้าร้องไห้ทุกครั้งที่ดู!”

ทุกคนในที่นั้นต่างก็พูดคุยกัน

แขกผู้หญิงหลายคนตาเป็นประกาย และมีหญิงสาวสองสามคนตื่นเต้นจนอยากจะพุ่งเข้าไป แต่ก็ถูกเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ คว้าตัวไว้แน่น

“ใจเย็น ๆ! นั่นคือวีรบุรุษของกองทัพอากาศ!”

“เขาไม่ใช่แค่วีรบุรุษ แต่ยังหล่อกว่าดาราซุปตาร์เสียอีก!”

“ใครที่จำไม่ได้ว่าเขาเคยขับเครื่องบินรบเพื่อจะช่วยเครื่องบินโดยสารที่กำลังจะตกในพายุไต้ฝุ่นบ้าง? นั่นแหละผู้ชายที่แท้จริง!”

“เขาได้รับฉายาว่า ‘เหยี่ยวหน้าหยก’ ซึ่งไม่ได้มาจากการพูดคุย เขาหล่อและเก่งมาก! แม่ของข้าดูไลฟ์สดแล้วก็ถามข้าว่าเขามีแฟนหรือยัง!”

“ที่แท้แล้วคนที่ท่านนายพลเหลยเจิ้นพูดถึงก็คือเขานี่เอง! ไม่แปลกใจเลยที่เขาถึงได้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ และยังขับเครื่องบินรบจักรพรรดิ-ขั้วโลกมาด้วย!”

เย่ว์เสี่ยวเฟยยืนอยู่ในฝูงชน หัวใจของเขากำลังเต้นแรง

เขารู้จักหลินเหยี่ยนเจิง!

ชื่อนี้ไม่มีใครในประเทศมังกรที่ไม่รู้จัก เป็นความฝันที่จะได้อยู่ในกองทัพอากาศของเด็กหนุ่มนับไม่ถ้วน

เขาจำได้ว่าในหนังสือเขียนไว้ว่าหลินเหยี่ยนเจิงคือนักบินทดสอบที่อายุน้อยที่สุดในประเทศมังกร และเมื่อตอนอายุยี่สิบสองปีเขาก็ได้ทดสอบเครื่องบินรบจักรพรรดิขาว

เขาจำได้ว่าในข่าวได้บอกว่าในงานแสดงเครื่องบินนานาชาติครั้งหนึ่ง หลินเหยี่ยนเจิงได้ทำท่าที่อันตรายมากจนทำให้นักบินชาวต่างชาติอ้าปากค้าง

ได้ยินมาว่าครั้งหนึ่งมีเครื่องบินรบสามลำลอบเข้ามาในน่านฟ้าของประเทศมังกรอย่างผิดกฎหมาย

เป็นหลินเหยี่ยนเจิงที่ขับเครื่องบินขึ้นไปเพื่อขวางพวกมันไว้เป็นเวลาสี่สิบนาทีเต็ม

ในที่สุดเขาก็สามารถขับไล่พวกมันออกไปได้ด้วยเทคนิคการขับเครื่องบินที่ยอดเยี่ยม และเมื่อเขาลงจอดก็มีน้ำมันเหลืออยู่เพียงสามเปอร์เซ็นต์เท่านั้น

ยังมีอีกครั้งที่เขาทำหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมคุ้มกัน และขับเครื่องบินขนส่งที่มีของสำคัญผ่านเขตสงคราม

เมื่อเผชิญกับการโจมตีจากภาคพื้นดิน เขาสามารถควบคุมเครื่องบินขนส่งเพื่อหลบการโจมตีได้ และทำภารกิจสำเร็จ

ถึงแม้ว่าบนไหล่ของหลินเหยี่ยนเจิงจะมีดาวทองเพียงดวงเดียว

ยศของเขาดูเหมือนจะเทียบไม่ได้กับเทพสงครามเก้าดาวอย่างจ้าวเหมิงเซิ่ง

แต่ใคร ๆ ก็รู้ว่าการที่เขาสามารถเป็นนักบินทดสอบพิเศษได้ก่อนอายุสี่สิบ และสามารถควบคุมเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิ-ขั้วโลก’ ได้แล้วล่ะก็

อนาคตของเขามันช่างสดใส!

จะบอกว่าเขาคือเสาหลักของกองทัพอากาศในอนาคตก็ไม่เกินจริง!

ตอนนี้เย่ว์เสี่ยวเฟยเข้าใจแล้ว

ไม่แปลกใจเลยที่เหลยเจิ้นจะบอกว่า “เมื่อเจอแล้วก็จะได้รู้เอง” ที่แท้ก็คือหลินเหยี่ยนเจิง!

“ตุบ ตุบ ตุบ!”

หลินเหยี่ยนเจิงเดินเข้ามาอย่างมั่นคง

เขาเห็นจ้าวเหมิงเซิ่ง เขาก็หยุดและทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง: “ท่านเทพสงครามจ้าวครับ! ข้าหลินเหยี่ยนเจิงขอแสดงความเคารพ”

“สหายเหยี่ยนเจิง! เป็นเจ้าเองหรือ?”

จ้าวเหมิงเซิ่งทำความเคารพกลับไป แล้วยิ้ม: “เจ้าก็ยังคงใจร้อนเหมือนเดิมเลย! ขับเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว-ขั้วโลก’ มาอย่างเดียวเลย กลัวคนอื่นไม่รู้ว่าเจ้าคือ ‘เหยี่ยวหน้าหยก’ ใช่ไหม?”

หลินเหยี่ยนเจิงยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความหล่อเหลา

“สถานการณ์มันเร่งด่วน ข้าเลยไม่ได้คิดอะไรมาก”

สายตาของเขากวาดไปทั่วทั้งงาน แล้วก็ถาม: “ท่านนายพลเหลยบอกว่าลูกชายของลู่เฉิงเฟิงอยู่ที่นี่ใช่ไหมครับ?”

“ท่านอาหลินครับ! ผมอยู่นี่ครับ!”

เย่ว์เสี่ยวเฟยรีบยกมือขึ้นและวิ่งไปข้างหน้าสองก้าว

หลินเหยี่ยนเจิงเห็นรอยฟกช้ำและบาดแผลบนใบหน้าของเย่ว์เสี่ยวเฟย เขาก็ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ ความโกรธ และความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

เขาเดินไปหาเย่ว์เสี่ยวเฟยอย่างรวดเร็ว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ: “เกิดอะไรขึ้น? ใครทำร้ายเจ้า?”

เย่ว์เสี่ยวเฟยกัดริมฝีปากของเขา แล้วเล่าเรื่องที่พ่อลูกตระกูลเกาลักพาตัวเขาไปอย่างสั้น ๆ

“บังอาจ!”

หลินเหยี่ยนเจิงลุกขึ้นยืน สายตาของเขาคมกริบราวกับดาบ และมองไปที่พ่อลูกตระกูลเกาที่อยู่ในมุมหนึ่ง

พ่อลูกทั้งสองคนสั่นไปหมดราวกับกระต่ายที่ถูกนกอินทรีจ้องมอง

“ท่านอาหลินครับ!”

ทันใดนั้น เย่ว์เสี่ยวเฟยก็อดไม่ได้ที่จะถาม: “ท่านอาจารย์เหลียงบอกว่าพ่อของผมชื่อลู่เฉิงเฟิงในกองทัพอากาศ”

“ท่านนายพลเหลยบอกว่าท่านคือเพื่อนร่วมรบของเขา ท่านช่วยเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเขาให้ผมฟังได้ไหมครับ?”

“ไม่ต้องเล่าเรื่องที่เป็นความลับ แค่เรื่องธรรมดา ๆ ก็พอ”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินเหยี่ยนเจิงก็เงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขามองไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับว่าเขากำลังนึกถึงบางสิ่ง

ทุกคนในที่นั้นก็กลั้นหายใจ แม้แต่ข้อความในไลฟ์สดก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วก็รอให้เขาพูด

สักพักต่อมา หลินเหยี่ยนเจิงก็หันกลับมาแล้วมองไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟย และพูดสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกใจ—

“พ่อของเจ้า ลู่เฉิงเฟิง คือศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของข้า!!!”