บทที่ 92: เพื่อนร่วมรบของพ่อคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นอย่างสง่างาม!

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เสียงร้องอย่างตกใจของเหลยเจิ้นดังราวกับฟ้าร้องที่ผ่าลงบนจัตุรัส ทำให้ทุกคนหูอื้อไปหมด

สีหน้าของจ้าวเหมิงเซิ่งเปลี่ยนไปอย่างมาก หัวใจของเขาเต้นแรง

การที่เหลยเจิ้นซึ่งเป็นนายพลระดับสูงจะเสียอาการขนาดนี้ได้!

แล้วคำว่า ‘ท่านเทพฟ้าลู่’ หมายถึงอะไร?

จิ้นต้าเพ่าอ้าปากค้างและรู้สึกว่าเลือดในกายของเขากำลังพลุ่งพล่าน

เขาต่อสู้มาทั้งชีวิต และเคยเจอวีรบุรุษมาไม่น้อย!

แต่คำว่า “เทพฟ้า” จะใช้เรียกใครก็ได้งั้นหรือ?

ต้องเป็นคนที่เคยทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่มากถึงจะสามารถได้รับฉายานี้ได้!

เหลียงซานเจียงมองไปที่ท้องฟ้า ดวงตาของเขาดูสว่างมาก

เขานึกถึงคำพูดที่ผู้บัญชาการเย่ว์เคยพูดในวันนั้น—

“บนแผ่นดินเราสามารถสร้างกำแพงได้ และบนท้องฟ้าเราก็สามารถสร้างกำแพงได้เช่นกัน!”

ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้เขาก็เข้าใจแล้ว—ที่แท้แล้วผู้บัญชาการเย่ว์ได้ไปสร้างกำแพงบนท้องฟ้าแล้ว!

ส่วนมือของเย่ว์เสี่ยวเฟยที่กำลังจับโทรศัพท์อยู่ก็เปียกเหงื่อไปหมด

‘ท่านเทพฟ้าลู่’...

พ่อของเขาได้ฉายาที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้เลยหรือ?

“ท่านอาเหลยครับ! พ่อของผม...ลู่เฉิงเฟิงเขาเป็นใครกัน?” เย่ว์เสี่ยวเฟยถามอย่างเร่งรีบ

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์เงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นก็มีเสียงของเหลยเจิ้นที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“เสี่ยวเฟย! ขอโทษด้วย”

“ข้อมูลของลู่เฉิงเฟิงเป็นความลับระดับสูงสุดของกองทัพอากาศ! ระดับ SSS!”

“ไม่ต้องพูดถึงเจ้าเลย! แม้แต่ข้าที่เป็นผู้บัญชาการของ ‘คมดาบแห่งท้องนภา’ ก็สามารถเห็นข้อมูลได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น”

ในจัตุรัสก็มีเสียงถอนหายใจออกมา

ทุกคนรู้สึกผิดหวัง แต่ก็ไม่มีใครโทษเหลยเจิ้น

พวกเขาเข้าใจว่าความลับบางอย่างนั้นก็เพื่อปกป้องผู้คนมากมาย

“แต่—”

เหลยเจิ้นเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน: “ถึงแม้ว่าข้าจะไม่สามารถเปิดเผยความลับได้ แต่ข้ารู้จักคนคนหนึ่งที่เขาเคยฝึกกับลู่เฉิงเฟิง และเคยขับเครื่องบินไล่ศัตรูที่ชายแดน พวกเขาเคยเป็นเพื่อนร่วมรบกันมาสองสามปี และเรื่องราวของลู่เฉิงเฟิงในมุมมองของเขาเป็นเรื่องที่ไม่เป็นความลับ!”

“จริงหรือครับ?”

เย่ว์เสี่ยวเฟยตาเป็นประกายขึ้นมา แล้วถามอย่างร้อนรน: “คนคนนั้นคือใคร? เขาอยู่ที่ไหน?”

“ฮ่าฮ่า! ข้าขออุบเอาไว้ก่อน แต่ข้ารับรองว่าเจ้าจะต้องรู้จักเขาแน่นอน!”

เสียงหัวเราะของเหลยเจิ้นดังออกมาจากโทรศัพท์และดูเป็นปริศนา: “เจ้าบอกที่อยู่ของเจ้ามา แล้วเขาจะไปถึงในห้านาที!”

“ห้านาทีงั้นหรือ?”

เย่ว์เสี่ยวเฟยประหลาดใจและบอก: “พวกเราอยู่ที่จัตุรัสทางตอนใต้ของเมืองเจียงเฉิงครับ!”

“ดี! รอเขาเถอะ”

เหลยเจิ้นพูดจบก็วางสายไป

ห้านาทีงั้นหรือ?

ทุกคนในจัตุรัสต่างก็ตกตะลึงไปหมด พวกเขาต่างก็ชะเง้อคอเพื่อมองไปรอบ ๆ

เพื่อนร่วมรบของเย่ว์ฉางหลงอยู่ที่ไหน?

เป็นทหารที่กำลังเดินผ่านไปมา?

หรือเป็นทหารผ่านศึกที่อยู่ในเมืองเจียงเฉิง?

จ้าวเหมิงเซิ่งยกมือขึ้นมองดูนาฬิกา เข็มวินาทีกระดิกไปมา

คนที่สามารถทำให้เหลยเจิ้นเชื่อใจได้ และสามารถมาถึงในห้านาทีได้ คนคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

ห้านาทีต่อมา

“ฮึ่ม ๆ!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงหวีดแหลมดังขึ้นจากท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับว่ามีบางสิ่งที่ใหญ่โตกำลังฉีกอากาศ

“ฟัง! เสียงอะไรน่ะ?”

มีคนชี้ไปที่ท้องฟ้าและอุทาน

เมฆบนท้องฟ้ายามค่ำคืนก็ถูกฉีกเป็นช่องว่าง

“ฟิ้ว—!”

มีเงาสีเงินที่ลากเปลวไฟสีฟ้าอ่อนเหมือนดาวตกพุ่งลงมา

ความเร็วของมันน่าตกใจมาก! และอากาศก็มีวงแหวนเหมือนคลื่นน้ำ!

นั่นคือปรากฏการณ์ทางแสงที่เกิดขึ้นเมื่อวัตถุทำความเร็วได้เกินเสียง!

ความเร็วนี้สูงกว่า 3 มัค!

“เป็นเครื่องบินรบ!”

จ้าวเหมิงเซิ่งเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ม่านตาของเขาก็หดตัวลง

เครื่องบินรบลำนั้นเป็นสีขาวเงิน และมีสัญลักษณ์ที่เด่นชัดบนปีก ตัวเครื่องก็ดูดีเหมือนงานศิลปะ

“นี่คือเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’?”

คนที่มีความรู้คนหนึ่งอุทานออกมา

พวกเขายังคงจำเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว’ ที่จ้าวเหมิงเซิ่งนั่งมาได้

“ไม่...ไม่ใช่!”

จ้าวเหมิงเซิ่งส่ายหัว

เขาเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวแล้วเงยหน้ามองเครื่องบินรบด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นอย่างไม่เคยมีมาก่อน

“นี่คือเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว-ขั้วโลก’! เป็นรุ่นที่ยังอยู่ในการทดลอง! ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนในจัตุรัสก็งุนงง

‘จักรพรรดิขาว-ขั้วโลก’ คืออะไร?

จ้าวเหมิงเซิ่งหายใจเข้าลึก ๆ แล้วชี้ไปที่เครื่องบินรบบนท้องฟ้าและอธิบายให้ทุกคนฟัง

“พวกเจ้าทุกคนรู้ไหมว่าเครื่องบินรบแบ่งออกเป็นยุคสมัยอย่างไร?”

“เครื่องบินรบรุ่นหนึ่งทำได้แค่บินได้เร็วกว่าเสียงและทำได้แค่ยิงปืน”

“เครื่องบินรบรุ่นสองทำได้แค่ยิงมิสไซล์”

“เครื่องบินรบรุ่นสามเน้นความคล่องแคล่วสูง”

“เครื่องบินรบรุ่นสี่สามารถล่องหนได้”

“เครื่องบินรบรุ่นห้าสามารถล่องหน บินได้เร็วกว่าเสียง และสามารถเคลื่อนที่ได้ดีมาก ซึ่งเป็นสิ่งที่เรียกว่า 4S!”

“ตอนนี้เครื่องบินรบรุ่นห้าเป็นรุ่นหลัก แต่มีเพียงประเทศมังกรกับสหรัฐเท่านั้นที่สามารถสร้างเครื่องบินรบรุ่นหกได้ เครื่องบินของเราคือ ‘จักรพรรดิขาว’ ส่วนของพวกเขาคือ ‘เทพเหลย’!”

เมื่อพูดถึงจุดที่น่าตื่นเต้น จ้าวเหมิงเซิ่งก็โบกมือไปในอากาศ

“แต่เครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว-ขั้วโลก’ นี้คือเครื่องบินรบรุ่น 6.5!”

“ไม่สิ—จะบอกว่าเป็นเครื่องบินรบรุ่นที่เจ็ดก็ไม่เกินจริง!”

“มันสามารถบินได้สูงถึงแปดหมื่นเมตร สูงกว่าดาวเทียมธรรมดา! สามารถทำความเร็วได้เกิน 5 มัค เร็วกว่ามิสไซล์! มีเรดาร์ที่สามารถตรวจจับเป้าหมายได้หนึ่งร้อยเป้าหมายในเวลาเดียวกัน! และตัวเครื่องยังสามารถเปลี่ยนสีเพื่อล่องหนได้ ซึ่งทำให้มันสามารถมาและจากไปได้อย่างไร้ร่องรอย!”

“สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือระบบ AI ที่สามารถต่อสู้ได้ด้วยตัวเองในตอนที่นักบินหมดสติ และยังสามารถเชื่อมต่อกับดาวเทียมได้! เครื่องบินรบหนึ่งลำก็เป็นเหมือนกองทัพเรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งกอง!”

“แม้แต่ข้าที่เป็นเทพสงครามเก้าดาว ก็ได้เห็นแค่ภาพวาดในเอกสารที่เป็นความลับสุดยอด แต่ไม่เคยเห็นเครื่องบินจริง ๆ และไม่เคยลองนั่งด้วย!”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนในจัตุรัสก็ตกตะลึงไปหมด

แม้แต่เทพสงครามเก้าดาวก็ยังไม่มีสิทธิ์ได้นั่งเครื่องบินรบรุ่นนี้ แต่ทำไมมันถึงได้มาที่เมืองเจียงเฉิงเพื่อเรื่องของเย่ว์เสี่ยวเฟย?

“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมท่านนายพลเหลยถึงได้บอกว่าในห้านาทีก็จะมาถึง!”

มีคนคนหนึ่งตบต้นขาของเขาแล้วอุทาน: “นี่ไม่ใช่แค่มาถึงในห้านาที! แต่เป็นห้านาทีในทุก ๆ ที่ของประเทศมังกร!”

“ใช่แล้ว!”

จ้าวเหมิงเซิ่งพยักหน้า: “ความเร็วสูงสุดของ ‘จักรพรรดิขาว-ขั้วโลก’ เกินกว่า 5 มัค ซึ่งเท่ากับกว่า 6,125.4 กิโลเมตรต่อชั่วโมง”

“ตราบใดที่มันยังอยู่ในน่านฟ้าของประเทศมังกร ไม่ว่าจะจากเหนือสุดไปจนถึงใต้สุด มันก็สามารถมาถึงได้ภายในห้านาที”

จิ้นต้าเพ่ารู้สึกทึ่ง

“นี่ไม่ใช่เครื่องบินรบแล้ว! นี่มันสายฟ้าที่บินได้ชัด ๆ!”

“ตอนแรกข้ายังสงสัยว่าใครจะมาถึงได้ในห้านาที ที่แท้ก็เป็นเครื่องบินรบรุ่นที่เจ็ด! เร็วกว่านั่งจรวดเสียอีก!”

เหลียงซานเจียงก็พยักหน้า

“ข้าก็ว่าแล้ว...เพื่อนร่วมรบของผู้บัญชาการเย่ว์ต้องไม่ธรรมดา การที่ได้ร่วมต่อสู้กับ ‘ท่านเทพฟ้าลู่’ จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?”

เย่ว์เสี่ยวเฟยเงยหน้าขึ้นมองเครื่องบินรบที่มาจากท้องฟ้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เขาราวกับว่าได้จินตนาการถึงพ่อของเขาที่ขับเครื่องบินรบแบบนี้อยู่บนท้องฟ้าเพื่อปกป้องประเทศชาติ

ข้อความในไลฟ์สดก็บ้าคลั่งไปหมด และเต็มไปด้วยคำว่า “สุดยอด” และ “ประเทศมังกรยิ่งใหญ่”

【โอ้พระเจ้า! ห้านาทีก็ไปได้ทุกที่ในประเทศแล้ว? เร็วขนาดไหนกัน!】

【ตอนแรกข้ายังคิดว่าท่านนายพลเหลยพูดเกินจริง แต่ตอนนี้ข้าเพิ่งรู้ว่าความคิดของข้ามันแคบไปแล้ว!】

【นี่คือความแข็งแกร่งของประเทศมังกรใช่ไหม? มันทำให้ข้าภูมิใจมาก!】

【ข้าว่าเพื่อนร่วมรบคนนี้ต้องเป็นคนใหญ่คนโตแน่! ไม่เช่นนั้นจะสามารถขับเครื่องบินรบที่เก่งขนาดนี้ได้อย่างไร?】

ในทันทีนั้น

แขกในงานและชาวเน็ตในไลฟ์สดต่างก็เฝ้ารอ...

การมาถึงของเพื่อนร่วมรบที่ดูเป็นปริศนา!

“ฮึ่ม ๆ!”

ในขณะนั้นเอง เครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว-ขั้วโลก’ ก็ได้ทำท่าที่น่าเหลือเชื่อ—

มันดึงตัวเครื่องขึ้นไปอย่างรุนแรงจนเกือบจะตั้งฉากกับพื้น

จากนั้นก็หมุนตัวสามรอบในอากาศ!

เปลวไฟจากหางเครื่องบินก็สร้างวงกลมสีน้ำเงินที่สมบูรณ์แบบ แล้วก็หักลงมาด้วยท่าทางที่ดูดี และค่อย ๆ ลงจอดบนพื้นที่ว่างข้างจัตุรัส

“นี่คือท่าคอบร้า! ไม่สิ! มันยากกว่าท่าคอบร้าอีก!”

เสียงของจ้าวเหมิงเซิ่งสั่นไปหมด

“นี่คือท่าใบไม้ร่วงและม้วนตัว!”

“เป็นท่าที่สามารถทำได้ตามทฤษฎีเท่านั้น ถ้าทำพลาดแม้แต่นิดเดียวก็จะทำให้เครื่องบินตกและนักบินต้องตาย!”

“เขาถึงกับกล้าทำท่านี้บนอากาศในเขตที่อยู่อาศัยเลยหรือ?!”

แขกในจัตุรัสก็ตกตะลึงจนไม่กล้าหายใจแรง ๆ

เครื่องบินรบสีขาวเงินลำนั้นเหมือนกับว่าได้รับการปลดปล่อยชีวิตจากนักบิน

มันไม่ใช่แค่เครื่องจักรที่เย็นชาแล้ว แต่เป็นเหมือนการ “มีชีวิต” ขึ้นมา

ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยพละกำลังและความสวยงาม ราวกับกำลังเต้นรำบนท้องฟ้า

“ฟิ้ว—!”

ด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่เบา เครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว-ขั้วโลก’ ก็ลงจอดบนพื้นอย่างมั่นคง

ล้อเครื่องบินสัมผัสพื้นอย่างเบา ๆ จนแทบจะไม่มีฝุ่นเลย

ปัง!

ในวินาทีต่อมา ฝาครอบห้องนักบินก็เปิดออกอย่างช้า ๆ และมีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้น

ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!

สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เขา

คนที่สามารถขับเครื่องบินรบ ‘จักรพรรดิขาว-ขั้วโลก’ และสามารถเรียก ‘ท่านเทพฟ้าลู่’ ว่าพี่น้องได้ คนคนนี้เป็นใครกัน?

ภายใต้แสงจันทร์ แสงสว่างก็ส่องลงบนดาวสีทองที่อยู่บนไหล่ของเขา

ทันใดนั้น จ้าวเหมิงเซิ่งก็มีปฏิกิริยาเป็นคนแรก เขาตกตะลึงแล้วอุทานออกมา:

“หลินเหยี่ยนเจิง! เป็นเขาได้ยังไง?!”