ตอนที่ 91
บทที่ 91: ทุกทิศทางก็เคลื่อนไหว! ท่านเทพฟ้าลู่!
minibunny · 6,338 ตัวอักษร
เจียงปี้ฉือขมวดคิ้วแล้วเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ต
เธอได้ดูไลฟ์สดตั้งแต่ต้นจนจบ และสีหน้าของเธอก็ดูแย่ลงเรื่อย ๆ
เมื่อเธอได้ยินคำว่า “ผู้บัญชาการกองพันเหล็กกล้า” และ “ความลับระดับ SSS” ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว
“ไอ้คนโง่! ไอ้คนโง่สองคน!”
เจียงปี้ฉือหันกลับมาอย่างกะทันหัน ร่างกายของเธอในชุดโยคะสั่นอย่างรุนแรงด้วยความโกรธ
เกาเทียนสงไอ้คนไร้ประโยชน์ ถ้ามันจะตายก็ช่างมัน!
แต่เกาจื่อเซิ่งคือคนที่เธอรักมากที่สุด และจะต้องไม่เป็นอะไรไป!
เธอรีบเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวแล้วเลือกชุดราตรีสีแดงที่ดูเซ็กซี่มาก
“ไปส่งข้อความหาอวี้เฟิ่งและอวี้เยี่ยน!”
เธอทาลิปสติกต่อหน้ากระจก แล้วก็สั่งเลขาฯ
“ให้พวกมันใช้เส้นสายของสามี เพื่อที่จะจัดการเรื่องนี้ให้จบ!”
เลขาฯ พิมพ์โทรศัพท์อย่างรวดเร็ว ส่วนเจียงปี้ฉือก็มองไปที่กระจกเพื่อจัดแต่งเครื่องสำอางให้เรียบร้อย จากนั้นเธอก็พูดขึ้น: “เตรียมรถ! ไปที่บ้านตระกูลจุน!”
ตระกูลจุนคือไพ่ใบสุดท้ายของเธอ!
ตราบใดที่ตระกูลจุนยินดีที่จะช่วยเหลือและยอมรับว่าเกาจื่อเซิ่งคือ ‘ลูกชายนอกสมรส’ แล้วล่ะก็ แม้แต่จ้าวเหมิงเซิ่งก็ยังต้องให้เกียรติบ้าง
ในเวลาเดียวกัน
ที่บ้านพักลึกลับในเมืองหลวงหลงตู
งานเลี้ยงสุดหรูจัดขึ้นอย่างคึกคัก
ดาราดังกว่าสิบคนในชุดบิกินี่ล้อมรอบชายคนหนึ่งเหมือนผีเสื้อ
มีคนป้อนผลไม้ให้เขา มีคนนวดบ่าให้เขา และท่าทางของพวกเธอก็อ่อนน้อมเหมือนสาวใช้ในสมัยโบราณ
ชายคนนี้มีอายุประมาณสี่สิบปี สวมชุดคลุมผ้าไหม และนิ้วของเขาก็สวมแหวนทับทิมสีเลือด
“คุณชายจง! ท่านว่าท่าเต้นที่ข้าเพิ่งเรียนมาสวยหรือไม่?”
สมาชิกคนหนึ่งของเกิร์ลกรุ๊ปสวมเสื้อครอปท็อปและกำลังเต้นอยู่หน้าเขา เสียงของเธอฟังดูหวานมาก
“ก็ดี...”
คุณชายจงยิ้มแล้วกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
ผู้ช่วยที่ถือโทรศัพท์ที่มีไลฟ์สดวิ่งเข้ามาแล้วรายงาน
“คุณชายจง! ไม่ดีแล้ว! ทหารเก่าของกองพันเหล็กกล้ากำลังไลฟ์สดอยู่ และพูดว่าท่านบังคับให้ผู้บัญชาการเย่ว์ลาออก...ตอนนี้มีคนดูหลายล้านคนแล้ว!”
“อะไรนะ?!”
คุณชายจงสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก เขารีบคว้าโทรศัพท์มาแล้วขมวดคิ้วแน่น
“คุณชายจง! เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?”
ดาราสาวคนหนึ่งเดินเข้าไปใกล้
“ไป! ไสหัวไปให้หมด!”
คุณชายจงผลักเธอออกไป สายตาของเขาดุร้ายราวกับกำลังจะกินคน: “ไอ้บ้า! ใครใช้ให้พวกมันเปิดไลฟ์สด? อยากตายกันหรือไง?”
“ปัง!”
คุณชายจงเตะโต๊ะที่อยู่ข้าง ๆ แจกันโบราณราคาหลายล้านก็แตกละเอียด
“เย่ว์ฉางหลง! ผ่านมาหลายปีแล้ว ทำไมแกถึงยังไม่ยอมปล่อยข้าไป?!”
เขาสูดหายใจเข้าอย่างแรง แล้วหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา แล้วโทรออกไปอย่างตื่นตระหนก
“พี่ครับ! เกิดเรื่องแล้ว!”
“เรื่องของเย่ว์ฉางหลงเมื่อตอนนั้น...มีคนเอาไปพูดในไลฟ์สดแล้ว!”
“ไอ้จ้าวเหมิงเซิ่งนั่นดูเหมือนจะกำลังจะสืบเรื่องนี้!”
อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ มีเสียงผู้หญิงที่ฟังดูสงบแต่ก็ดูไม่พอใจ
“ข้าไม่ได้บอกแกแล้วหรือไงว่าอย่าสร้างปัญหา? ในตอนนั้นพ่อใช้ความพยายามมากมายเพื่อปกป้องแกไว้ และจัดการแฟ้มข้อมูลของเย่ว์ฉางหลง แต่ตอนนี้แกยังอยากจะลากตระกูลจงทั้งหมดลงไปในน้ำอีกงั้นหรือ?”
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าไอ้เย่ว์ฉางหลงนั่นยังมีลูกชายอยู่!”
คุณชายจงตะโกนใส่โทรศัพท์: “ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์! พี่ครับ! รีบคิดหาทางสิ! จ้าวเหมิงเซิ่งคือเทพสงครามแห่งภูผาและมหานที ได้ยินมาว่าเขากำลังจะได้รับการแต่งตั้งเป็นจอมทัพ ถ้าเขาสืบเรื่องมาถึงตระกูลของเรา...”
“พอแล้ว”
ผู้หญิงคนนั้นขัดจังหวะเขา: “แกไม่ลืมใช่ไหมว่าสามีของพี่ โหวเลี่ยงปิง เพิ่งย้ายจากสำนักงานอัยการไปเป็นรองผู้อำนวยการของสำนักเจ็ด?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของคุณชายจงก็เป็นประกายขึ้น
“สำนักเจ็ด? สำนักเจ็ดที่มีอำนาจในการบังคับใช้กฎหมายงั้นหรือ?”
“แกยังมีสติอยู่! อำนาจของสำนักเจ็ดนั้นสูงกว่าเขตทหารเสียอีก! ต่อให้จ้าวเหมิงเซิ่งต้องการจะปกป้องเย่ว์เสี่ยวเฟย สามีของข้าก็สามารถหาเหตุผลเพื่อจับตัวมันไปได้ แล้วในตอนนั้น...”
“ข้าเข้าใจแล้ว!”
คุณชายจงยิ้มอย่างดุร้าย: “ขอบคุณครับพี่! พี่สุดยอดมาก! รอเรื่องนี้จบแล้ว ข้าจะซื้อบ้านสี่เหลี่ยมให้แก!”
หลังจากวางสาย คุณชายจงก็เดินไปที่หน้าต่างแล้วมองดูแสงไฟของเมืองหลวงหลงตู มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่โหดเหี้ยม
เย่ว์ฉางหลง?
ต่อให้แกเก่งแค่ไหนก็แล้วไป!
ในเมืองหลวงหลงตูนี้ ข้าต้องการจะบี้ใครให้ตาย ใครคนนั้นก็ไม่มีทางรอดไปได้!
ทางฝั่งตะวันตก
ในปราสาทโบราณแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร
ในห้องประชุมมีเก้าอี้สิบสองตัว
แต่ละที่นั่งมีคนในชุดคลุมสีดำนั่งอยู่ และใบหน้าของพวกเขาก็สวมหน้ากากทองแดงที่แตกต่างกัน
คนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะสวมหน้ากาก ‘ดวงตาแห่งพระเจ้า’
“พวกท่านได้ดูไลฟ์สดของประเทศมังกรหรือไม่?”
ชายสวมหน้ากาก ‘ยมทูต’ พูดขึ้นมา เสียงของเขาแหบแห้งและฟังดูน่ากลัวมาก
“เย่ว์เสี่ยวเฟย...ลูกชายของเย่ว์ฉางหลง”
ใต้หน้ากาก ‘ปีศาจ’ มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น: “น่าสนใจมาก! ไม่คิดเลยว่าลูกชายของ ‘จักรพรรดิแห่งความมืด’ จะปรากฏตัวออกมาในรูปแบบนี้!”
‘ดวงตาแห่งพระเจ้า’ พูดขึ้นอย่างช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจ
“ในตอนนั้น ‘แผนการอาดัม’ ล้มเหลวก็เพราะ ‘จักรพรรดิแห่งความมืด’!”
“แต่เขาไม่ได้ตายไปแล้วหรือ?”
ชายสวมหน้ากาก ‘เทวดา’ ถาม: “คนของเราเห็นกับตาว่าเครื่องบินรบของเขาตกไปในทะเลลึก!”
“ไม่แน่หรอก!”
เสียงของ ‘ดวงตาแห่งพระเจ้า’ เย็นลง: “แฟ้มข้อมูลความลับระดับ SSS ของประเทศมังกรไม่เคยถูกมอบให้กับคนตาย นี่คือจุดที่น่าสงสัยที่สุด”
เขาหยุดชั่วครู่และใช้นิ้วเคาะเบา ๆ บนที่เท้าแขน
“ไม่ว่า ‘จักรพรรดิแห่งความมืด’ จะตายหรือไม่ก็ตาม เราต้องได้ตัวเย่ว์เสี่ยวเฟยมาให้ได้ เขาได้รับยีนของ ‘จักรพรรดิแห่งความมืด’ ซึ่งเป็นความหวังสุดท้ายของเราที่จะเริ่ม ‘แผนการอาดัม’ อีกครั้ง”
“ถ้าเขาไม่ยอมร่วมมือล่ะ?”
ชายสวมหน้ากาก ‘หมาป่า’ เลียริมฝีปากของเขา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกระหายเลือด
“ถ้าอย่างนั้นก็ทำลายมันซะ!”
เสียงของ ‘ดวงตาแห่งพระเจ้า’ ไม่มีความรู้สึกใด ๆ: “เราไม่สามารถปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปได้อีกแล้ว! ส่ง ‘ไนติงเกล’ ไปทันที เธอเชี่ยวชาญในการเข้าถึงเป้าหมาย ถ้าการเกลี้ยกล่อมล้มเหลวแล้วล่ะก็...”
สายตาสิบสองคู่จ้องมองไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟยบนหน้าจอ
สายตาของทุกคนดูแตกต่างกัน แต่ก็เต็มไปด้วยความโลภและความเย็นชา
“ก็ทำให้เขาหายไปตลอดกาลเหมือนกับพ่อของเขา!!!”
ที่จัตุรัสเมืองเจียงเฉิง
เย่ว์เสี่ยวเฟยถือโทรศัพท์ของจ้าวเหมิงเซิ่งไว้และโทรหาเหลยเจิ้น
ตื๊ด...ตื๊ด...ตื๊ด...
ในไม่ช้า โทรศัพท์ก็ถูกรับสาย มีเสียงที่สงบและทรงพลังดังขึ้น: “สวัสดีครับ?”
“ท่านนายพลเหลยครับ! ผมเย่ว์เสี่ยวเฟยครับ”
“เสี่ยวเฟย? ทำไมเจ้าถึงใช้เบอร์นี้โทรมา? เจ้าอยู่ที่ไหน? ปลอดภัยดีไหม?”
“ท่านนายพลเหลยครับ! ผมไม่เป็นไรครับ”
เย่ว์เสี่ยวเฟยหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็พูดเข้าเรื่อง: “ผมอยากถามว่าท่านรู้จักคนที่ชื่อลู่เฉิงเฟิงหรือไม่?”
ลู่เฉิงเฟิง...
เมื่อสามคำนี้หลุดออกมา โทรศัพท์ก็เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มีเสียงอุทานดังขึ้น
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความตกใจอย่างไม่น่าเชื่อ
“เจ้า...เจ้าพูดถึงใคร?”
น้ำเสียงของเหลยเจิ้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง: “เจ้าพูดอีกครั้ง! ลู่เฉิงเฟิงคนไหน?!”
“ลู่ที่แปลว่าแผ่นดิน และเฉิงเฟิงที่แปลว่าการเดินทางที่ราบรื่นครับ”
เย่ว์เสี่ยวเฟยพูดซ้ำอีกครั้ง
ทุกคนในจัตุรัสกลั้นหายใจ ราวกับว่าพวกเขาสามารถได้ยินเสียงของเหลยเจิ้นจากโทรศัพท์
“เจ้าไปรู้ชื่อนี้มาได้อย่างไร?!”
เสียงของเหลยเจิ้นเบาลง แต่เต็มไปด้วยความเร่งรีบอย่างไม่เคยมีมาก่อน
“ชื่อนี้ นอกจากสมาชิกหลักของ ‘แผนการนั้น’ แล้ว ก็ไม่มีใครรู้ได้! เจ้าไปได้ยินมาจากไหน?!”
“ท่านนายพลเหลยครับ! เขาคือพ่อของผมครับ” เย่ว์เสี่ยวเฟยตอบอย่างหนักแน่น
“ตูม—!”
โทรศัพท์อีกด้านหนึ่งเหมือนกับระเบิดที่ระเบิดออก มีเสียงปะทะดังขึ้น
จากนั้นก็เป็นเสียงคำรามของเหลยเจิ้นที่เต็มไปด้วยความตกใจ ความสุข และความสั่นเครือเล็กน้อยจนเกือบจะทำให้โทรศัพท์พัง
“อะไรนะ?!”
“พ่อของเจ้า...คือ ‘ท่านเทพฟ้าลู่’ งั้นหรือ?!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น