ตอนที่ 150
บทที่ 150: หมาของตระกูลจงยังกล้าที่จะทำตัวหยิ่งยโสหรือ?
minibunny · 5,886 ตัวอักษร
สำนักงานใหญ่ของกลุ่มชิงหมิง
ถึงแม้จะเป็นตอนกลางคืน แต่ในห้องโถงก็สว่างไสว และบรรยากาศก็อึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก
ตู้ซานเย่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ และในมือของเขาถือชาหลงจิ่งที่ดีที่สุด แต่สายตาของเขาก็ยังคงเหลือบมองไปที่นาฬิกาบนกำแพง
“ติ๊ก! ติ๊ก! ติ๊ก...”
เข็มนาฬิกาชี้ไปที่สิบเอ็ดโมงแล้ว
เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งชั่วโมงก่อนเที่ยงคืน
แต่เย่ว์เฟิงก็ยังคงไม่มาเลย
“บัดซบ! กลัวแล้วใช่ไหม?”
ตู้ซานเย่เอาถ้วยชาทุบลงบนโต๊ะอย่างแรง ทำให้น้ำชาหกออกมา
ถึงแม้ว่าปากของเขาจะบ่น แต่ในใจของเขาก็รู้สึกไม่ดีขึ้นเรื่อย ๆ
ตั้งแต่เขาตัดสายโทรศัพท์ไป ตอนนี้ก็ผ่านมาสองชั่วโมงแล้ว
ในสองชั่วโมงนี้ เขาได้รวบรวมกำลังของกลุ่มชิงหมิงทั้งหมด
ทหารหัวกะทิสามพันคนพร้อมอาวุธและกระสุน ได้ล้อมสำนักงานใหญ่ของกลุ่มชิงหมิงไว้
ถนนทั้งหมดในรัศมีห้ากิโลเมตรถูกคนของเขาปิดไว้ แม้แต่แมลงวันก็ไม่สามารถบินเข้ามาได้
บนหลังคาและจุดสูงสุด มีมือปืนซุ่มยิงถึงสามสิบคน
ตู้ซานเย่มั่นใจว่าต่อให้เป็นเย่ว์เฟิง หรือหน่วยรบพิเศษก็ไม่มีทางที่จะบุกเข้ามาได้!
แต่ยิ่งเตรียมพร้อมมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจมากขึ้นเท่านั้น
โทรศัพท์นั้นมันแปลกเกินไปแล้ว!
ความรู้สึกที่เหมือนถูกถอดเสื้อผ้าออก และความลับทั้งหมดถูกเปิดเผย ทำให้เขายังคงหวาดกลัวอยู่จนถึงตอนนี้
เงินลับถูกแช่แข็ง!
ลูกชายนอกสมรสทั้งสามและชู้รักอยู่ในมือของอีกฝ่าย!
“ท่านซานเย่ครับ! ท่านไม่ต้องกังวลหรอกครับ!”
คนสนิทคนหนึ่งเดินเข้ามา แล้วยิ้มอย่างประจบประแจง: “ไอ้เด็กนั่นมันต้องโกหกแน่นอน! เขาหนีไปต่างประเทศเมื่อหลายปีก่อน แล้วจะมาถึงเซี่ยงไฮ้ได้ภายในสองชั่วโมงได้อย่างไร? เขาคิดว่าตัวเองเป็นเทพเจ้าหรือไง? สามารถบินมาได้?”
“ใช่แล้วครับ! ถ้าจะนั่งเครื่องบินจรวดก็ไม่ทันแล้ว! ข้าว่าเขาแค่กำลังหลอกเราให้กลัว!” คนสนิทอีกคนก็เห็นด้วย
ตู้ซานเย่ได้ยินดังนั้น ความกังวลในใจของเขาก็ลดลง
ใช่แล้ว!
ต้องเป็นแบบนี้แน่นอน!
คนที่ถูกไล่ออกจากหน่วยงานที่เจ็ดและไปใช้ชีวิตในต่างประเทศสองสามปี จะมีความสามารถอะไรได้?
การที่เขาสามารถหาความลับของตัวเองได้ ต้องเป็นเพราะใช้คอมพิวเตอร์ที่เก่ง
“หึ! ต้องการจะถ่วงเวลาหรือ?”
ตู้ซานเย่หัวเราะอย่างเย็นชา และสายตาของเขาก็ดูโหดร้ายขึ้น
“ถ้าหลังเที่ยงคืนแล้วเขาไม่มาแล้วล่ะก็! ข้าจะตัดหัวน้องชายของเขาแล้วส่งไปให้คุณชายจง!”
สายตาของเขามองไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟยและคนอื่น ๆ ที่ถูกใส่กุญแจมือแล้วยืนอยู่กลางห้องโถง
แต่เย่ว์เสี่ยวเฟยกลับดูสงบมาก
ซึ่งมันทำให้ตู้ซานเย่ไม่พอใจ
“ไอ้หนู! แกทำตัวเก่งนักใช่ไหม?”
ตู้ซานเย่ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปหาเย่ว์เสี่ยวเฟย
“กำลังจะตายแล้ว ยังจะทำตัวเก่งอีกหรือ? พี่ชายที่ไร้ประโยชน์ของแกดูเหมือนจะไม่กล้ามาแล้ว! แกคิดว่าข้าจะจัดการแกอย่างไรดี?”
เย่ว์เสี่ยวเฟยเงยหน้าขึ้นมา แล้วมองเขาอย่างเย็นชา: “พี่ชายของข้าเป็นคนที่มีเกียรติ! เมื่อเขาบอกว่าจะมา เขาก็จะมาแน่นอน!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
ตู้ซานเย่หัวเราะเหมือนกับว่าได้ยินเรื่องตลกที่สุดแล้ว: “แกคงมีปัญหาทางสมองแล้ว! ดี! ข้าจะให้แกมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกหนึ่งชั่วโมง เพื่อให้แกยอมแพ้!”
ตุบ ตุบ ตุบ!
ในตอนนั้นเอง ลูกน้องคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาด้วยท่าทางที่ดูตกใจ
“ท่านซานเย่ครับ! มีคนต้องการเข้ามาครับ!”
“ใคร?”
ตู้ซานเย่ขมวดคิ้ว: “ข้าบอกแล้วว่าคืนนี้ไม่รับแขก!”
“เขาบอกว่า...เขาเป็นคนที่คุณชายจงส่งมา!” ลูกน้องพูดด้วยความกลัว
คุณชายจง?!
ตู้ซานเย่ตกใจ แล้วก็รีบพูด: “เร็วเข้า! เชิญเขาเข้ามา!”
คำพูดนี้ยังไม่ทันจะหลุดออกจากปาก!
มีชายวัยกลางคนในชุดสูทสีขาวของ Armani และสวมแว่นตาที่ดูดี แล้วเดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดในชุดดำ
ชายคนนั้นอายุประมาณสี่สิบต้น ๆ มีผมที่จัดทรงอย่างดี และดูเป็นคนดีมาก
และดูไม่เข้ากับบรรยากาศที่ดูดุดันของกลุ่มชิงหมิงเลย
“คุณโจว! ท่านมาได้อย่างไร?”
ตู้ซานเย่รีบเดินไปหาเขาแล้วยิ้ม
ชายคนนั้นคือมหาเศรษฐีคนใหม่ของเซี่ยงไฮ้ โจวเผิงเฟย
แต่ตู้ซานเย่รู้ดี
มหาเศรษฐีคนนี้เป็นแค่ตัวแทนของคุณชายจงจากเมืองหลวงเท่านั้น
เขาทำงานให้กับคุณชายจงในเรื่องที่ไม่สามารถเปิดเผยได้
“ตู้ซาน! คุณชายจงให้ข้ามาถามแกว่าเรื่องเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”
โจวเผิงเฟยหยุดเดิน ถอดถุงมือสีขาวออกมา แล้วค่อย ๆ เช็ดมือ น้ำเสียงของเขาดูสงบ แต่ก็มีอำนาจที่ไม่สามารถโต้แย้งได้
“จัดการเรียบร้อยแล้ว!”
ตู้ซานเย่รีบพูด: “จับคนได้หมดแล้ว! นอกจากเย่ว์เสี่ยวเฟยแล้ว คนแก่พวกนั้นของสิบตระกูลที่ร่ำรวยก็อยู่ที่นี่หมดเลย!”
“โอ้?”
โจวเผิงเฟยเงยหน้าขึ้นมา แล้วมองไปที่ทุกคนในห้องโถง
เมื่อเขาเห็นผู้นำตระกูลที่เคยยิ่งใหญ่ในเซี่ยงไฮ้ถูกใส่กุญแจมือเหมือนนักโทษ เขาก็ยิ้มอย่างพอใจ
“ฮ่าฮ่า!”
โจวเผิงเฟยไม่สนใจสายตาที่โกรธของพวกเขา แต่เดินตรงไปหาไป๋เจิ้งหลิงและลี่โป๋เหวิน
“สองท่าน! ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”
เขายิ้มราวกับว่ากำลังเจอเพื่อนเก่า
“โจวเผิงเฟย! ไอ้หมาของตระกูลจง! ขอให้แกตายอย่างไม่สงบ!”
ลี่โป๋เหวินโกรธจนด่าออกมา
“หมางั้นหรือ?”
โจวเผิงเฟยไม่โกรธ แต่กลับยิ้มมากขึ้น: “ท่านผู้เฒ่าลี่ครับ! ท่านไม่ควรจะพูดแบบนั้น คนฉลาดจะรู้วิธีที่จะอยู่รอด คุณชายจงต้องการธุรกิจของพวกท่าน นั่นก็เท่ากับว่าเขาให้เกียรติพวกท่านแล้ว!”
บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลังก็ยื่นแฟ้มข้อมูลให้
โจวเผิงเฟยเปิดแฟ้มออกมา แล้วหยิบเอกสารสิบฉบับออกมา แล้วก็โยนไปตรงหน้าผู้นำตระกูล
“คุณชายจงบอกว่า ถ้าพวกท่านเซ็นเอกสารโอนหุ้นนี้แล้วล่ะก็ พวกเราก็จะยังคงเป็นเพื่อนกัน”
“พวกท่านยังคงสามารถถือหุ้นได้สิบเปอร์เซ็นต์ และได้รับเงินปันผลทุกปี และใช้ชีวิตในวัยชราได้อย่างสบายใจ! ดีหรือไม่?”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็ตกใจ
พวกเขาจะเอาหุ้นไปเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยหรือ?
นี่มันไม่ต่างอะไรกับการปล้นเลย!
พวกเขาเคยได้ยินเรื่องราวความยิ่งใหญ่ของคุณชายใหญ่จากเมืองหลวง
แต่ความเย่อหยิ่งของคุณชายจงนั้นเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้
“ฝันไปเถอะ! ต่อให้พวกเราตาย ก็จะไม่มีวันมอบธุรกิจที่ทำมาหลายสิบปีให้กับคนอย่างแก!” ลี่โป๋เหวินตะโกนอย่างโกรธแค้น
“โอ้?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวเผิงเฟยก็หายไปในทันที และถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา
เขาย่อตัวลง แล้วก็เก็บเอกสารขึ้นมา แล้วก็ตบหน้าลี่โป๋เหวินเบา ๆ
“ท่านผู้เฒ่าลี่ครับ! ท่านควรคิดให้ดีนะครับ ถ้าท่านไม่ยอมเซ็น ลูกชาย หลานชาย และเหลนของท่านก็อาจจะเกิดอุบัติเหตุได้ เช่นอุบัติเหตุรถยนต์ เครื่องบินตก หรือสำลักน้ำ...มันคงจะไม่ดีนะครับ!”
นี่คือการข่มขู่ที่ชัดเจน!
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของผู้นำตระกูลมากมายก็ซีดลง
“ฮ่าฮ่า!”
โจวเผิงเฟยลุกขึ้นยืน แล้วก็จัดชุดสูทของเขา จากนั้นก็มองไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟย
เขาเดินรอบเย่ว์เสี่ยวเฟย แล้วก็พูดด้วยความประหลาดใจ
“แกคือลูกชายของเย่ว์ฉางหลงคนนั้นหรือ?”
“หน้าตาใช้ได้! แต่น่าเสียดายที่แกคงจะมีอายุสั้นเหมือนพ่อของแก!”
เขายื่นมือออกไป แล้วต้องการจะตบหน้าเย่ว์เสี่ยวเฟยเหมือนที่ทำกับตู้ซานเย่
“ปี้!”
สายตาของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็เย็นชาลง แล้วก็ถ่มน้ำลายใส่ชุดสูทสีขาวของเขา
“ไอ้เด็กเวร! นี่คือชุดสูทที่ข้าใช้เงินหลายแสนเพื่อตัดมาจากอังกฤษ! แกกล้าทำให้มันสกปรกหรือ?!”
โจวเผิงเฟยโมโหมาก ใบหน้าที่ดูดีของเขาก็ดูดุดันขึ้นมา
“หึ!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยหัวเราะอย่างเย็นชา แล้วก็มองเขาอย่างเฉยชา
“แกจะเห่าทำไม?”
“แกก็เป็นแค่หมาที่ตระกูลจงเลี้ยงไว้เท่านั้น!”
“แต่ตระกูลเย่ว์ของเราก็เป็นตระกูลของวีรบุรุษ! แล้วแกยังกล้ามาทำตัวหยิ่งยโสต่อหน้าข้าอีกหรือ?!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น