ตอนที่ 151
บทที่ 151: คุณชายจงปรากฏตัว ทำเรื่องที่ชั่วร้าย!
minibunny · 5,379 ตัวอักษร
“ดี! ดี! ดี! ไอ้เด็กสารเลว! แกกล้าที่จะทำตัวยิ่งใหญ่ใช่ไหม?”
โจวเผิงเฟยหัวเราะด้วยความโกรธ แล้วมองไปที่ตู้ซานเย่ด้วยสายตาที่เคียดแค้น: “ตู้ซาน! นี่หรือคนที่แกจับมา? ไม่รู้กฎเลย! ข้าไม่พอใจ ผลที่ตามมาร้ายแรงนะ!”
ตู้ซานเย่ทำหน้าบึ้ง และไม่พอใจกับการพูดของโจวเผิงเฟย
แต่ในตอนนี้ โจวเผิงเฟยเป็นตัวแทนของคุณชายจง และเขาก็ไม่กล้าที่จะหาเรื่อง
ดังนั้น เขาจึงรีบตะโกนสั่งลูกน้อง: “พวกแกกำลังยืนทำอะไรกันอยู่? ให้ไอ้เด็กเวรนี่รู้ว่าอะไรคือระเบียบวินัย!”
“ครับ!”
“รับทราบ!”
ลูกน้องของกลุ่มชิงหมิงสองคนก็เดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มที่ดูชั่วร้าย แล้วก็ยกหมัดขึ้นเตรียมที่จะต่อยไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟย
“ติ๊งด่อง!”
ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
โทรศัพท์ของโจวเผิงเฟยดังขึ้น และหน้าจอก็แสดงชื่อ 【คุณชายจง】
“หยุด!”
โจวเผิงเฟยตะโกนเสียงดัง
ลูกน้องทั้งสองคนก็หยุดทันที และไม่กล้าที่จะขยับ
หลังจากนั้น สีหน้าของโจวเผิงเฟยที่ดูโกรธก็เปลี่ยนเป็นความเคารพ และดูต่ำต้อยลง
เขารีบรับโทรศัพท์ และกดเปิดโหมดวิดีโอ
“คุณชายจงครับ”
โจวเผิงเฟยโค้งตัวลงเล็กน้อย แล้วก็หันหน้าจอโทรศัพท์ไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟยที่อยู่กลางห้อง
บนหน้าจอมีใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่ง
ถึงแม้ว่าจะเรียกว่า “คุณชายจง” แต่ผู้ชายคนนี้ก็ไม่ได้ดูหนุ่มเลย และอายุประมาณสี่สิบกว่าปี
ใบหน้าของเขาดูโหดเหี้ยมและหยิ่งยโส และถึงแม้ว่าจะมองผ่านหน้าจอโทรศัพท์ แต่ก็รู้สึกได้ถึงพลังที่ยิ่งใหญ่
พื้นหลังของเขาคือความมืด
“แกคือเย่ว์เสี่ยวเฟย? ลูกชายของเย่ว์ฉางหลง?”
คุณชายจงมองเย่ว์เสี่ยวเฟยด้วยสายตาที่ดูถูกเหมือนกำลังมองแมลง
“แกหน้าเหมือนพ่อที่ไร้ประโยชน์ของแกมากเลย!”
โครม!
คำพูดนี้หนักกว่าหมัดทุกหมัด และกระแทกไปที่หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟย
พ่อที่ไร้ประโยชน์?
พ่อของเขา เย่ว์ฉางหลง คือตำนานของกองทหารที่แข็งแกร่ง และเป็นเทพเจ้าแห่งการบิน และเป็นวีรบุรุษที่ทหารมากมายเคารพ!
แต่กลับถูกคนนี้เรียกว่าไร้ประโยชน์งั้นหรือ?
เลือดของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็พุ่งไปที่หัวทันที และโกรธมาก
“แก!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยจ้องมองไปที่หน้าจอ และตะโกนทีละคำ: “แกเป็นคนบังคับให้พ่อของข้าออกจากกองทหารที่แข็งแกร่ง!”
“ใช่แล้ว!”
คุณชายจงพยักหน้า: “แกยังจำได้ไหม? สายตาของแกในตอนนี้เหมือนกับพ่อที่ไร้ประโยชน์ของแกในตอนที่ข้าบังคับเขาออกจากกองทหารที่แข็งแกร่ง”
“โกรธเหมือนกันและดูน่าสมเพชเหมือนกัน!”
จิ้นต้าเพ่าที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตาแดง และโกรธมากเหมือนหมาบ้า และตะโกน:
“ไอ้ลูกนอกคอกของตระกูลจง!”
“ทำไมแกถึงทำแบบนั้น?!”
“เย่ว์ฉางหลงไม่เคยทำอะไรผิดต่อแก ทำไมแกถึงต้องทำลายเขา!”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามที่โกรธ ใบหน้าของคุณชายจงที่อยู่ในหน้าจอก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ
เขายังยิ้มอย่างเล่น ๆ ราวกับว่าชอบดูเหยื่อที่กำลังต่อสู้ในความสิ้นหวัง
“ไอ้คนแซ่จง! การที่พ่อของข้าเข้าคุกเกี่ยวข้องกับแกใช่ไหม? ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?”
เย่ว์เสี่ยวเฟยตาแดงก่ำ และจ้องมองไปที่ใบหน้าในหน้าจออย่างไม่ลดละ
“อยากรู้หรือ?”
คุณชายจงพูดอย่างสบาย ๆ
“ก็ได้! คุกเข่าลงแล้วขอร้องข้าสิ”
“แกคุกเข่าลงต่อหน้าโจวเผิงเฟยตอนนี้ แล้วโขกหัวสามครั้ง เรียกเขาว่าปู่สามครั้ง”
“ถ้าข้าอารมณ์ดีแล้ว ข้าอาจจะบอกแกก็ได้”
หยิ่งยโสมาก!
ดูถูกมาก!
“แกฝันไปเถอะ!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยยืนตัวตรง ถึงแม้ว่ามือของเขาจะถูกใส่กุญแจมือไว้ แต่เขาก็ไม่ได้ดูอ่อนแอเลย
“พี่ชายของข้าจะมาช่วยข้า! เขาจะทำให้ตระกูลจงของแกต้องล่มสลาย!!!”
“พี่ชาย?”
ในที่สุดก็มีความสงสัยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคุณชายจงเป็นครั้งแรก
ตู้ซานเย่เห็นดังนั้น เขาก็รีบเข้าไป แล้วอธิบายว่า:
“คุณชายจงครับ! เรื่องเป็นแบบนี้ครับ! เด็กคนนี้มีพี่ชายคนหนึ่งชื่อเย่ว์เฟิง เขาโทรมาเมื่อกี้ และบอกว่าจะมาถึงเซี่ยงไฮ้ก่อนเที่ยงคืน แล้วยังให้พวกเราเตรียมตัวไว้ให้ดี”
เขาเปลี่ยนเรื่อง แล้วใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยการดูถูก
“ข้าได้ตรวจสอบแล้ว! เย่ว์เฟิงเป็นแค่คนที่ถูกไล่ออกจากหน่วยงานที่เจ็ดเมื่อหลายปีก่อน! ไปอยู่ในต่างประเทศมาหลายปีแล้วจะยิ่งใหญ่ได้ขนาดไหน?”
“คุณชายจงวางใจได้! ข้าได้วางกับดักไว้แล้ว! มีมือปืนซุ่มยิงสามสิบคน และทหารหัวกะทิอีกสามพันคน! ถ้าเขามาแล้วก็ต้องตายแน่นอน!”
หลังจากฟังรายงานของตู้ซานเย่แล้ว คุณชายจงก็พยักหน้าอย่างพอใจ
“ดีมาก”
สายตาของเขากลับมามองเย่ว์เสี่ยวเฟยอีกครั้ง
“ได้ยินไหม? พี่ชายที่ไร้ประโยชน์ของแกก็ต้องเอาตัวเองไม่รอดแล้ว”
“ตอนนี้ เรามาคุยเรื่องที่สำคัญกันเถอะ”
คุณชายจงเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ใบหน้าของเขาในหน้าจอดูใหญ่ขึ้น และแรงกดดันก็มากขึ้น
“ไอ้หนู! จำคำนี้ไว้—คนทั่วไปไม่มีความผิด แต่ถ้ามีหยกอยู่ในมือแล้วก็จะมีความผิด!”
“สิ่งที่ข้าต้องการคือสมบัติที่คุณย่าของแก ลู่หลานซิน ได้ทิ้งไว้!”
“เมื่อก่อนข้าสามารถทำให้พ่อของแกเหมือนหมาถูกไล่ออกจากกองทหารที่แข็งแกร่ง!”
“วันนี้ ข้าก็สามารถทำให้แกกับพี่ชายที่โง่เขลาของแกต้องไปลงนรกด้วยกัน!!!”
คำพูดนี้เหมือนน้ำแข็งที่ทำให้ความหวังสุดท้ายของผู้นำตระกูลทั้งหมดต้องดับลง
ที่แท้เป้าหมายของตระกูลจงคือสิบตระกูลที่ร่ำรวย!
เย่ว์เสี่ยวเฟยเป็นแค่ตัวจุดชนวน!
และหัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็จมลงไปในก้นบึ้ง แต่เขาก็ไม่ได้ยอมแพ้!
“ไอ้คนแซ่จง! แกอย่าได้ใจไป!”
“แม่ของข้า เย่ชิงเหมย คือวีรบุรุษที่ช่วยประชาชนนับสิบล้านคนในมณฑลฮั่นตงทั้งหมด!”
“ท่านเลขาธิการซาเจิ้นเจียงจากมณฑลฮั่นตงคือปู่บุญธรรมของข้า! เมื่อไม่นานมานี้ เขาได้แบกโลงศพของแม่ข้าด้วยตัวเอง และฝังเธอไว้ที่สุสานวีรชนในเมืองเจียงเฉิง!”
“ถ้าข้าเป็นอะไรไปแล้ว ปู่ซาของข้าจะต้องไม่ปล่อยแกไปแน่นอน!”
นี่คือไพ่ตายสุดท้ายของเย่ว์เสี่ยวเฟย!
ต่อให้เป็นตระกูลจงจากเมืองหลวง ก็ยังต้องให้ความสำคัญกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนหนึ่ง
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
แต่ปลายสาย คุณชายจงก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยการดูถูก ราวกับว่าเขาได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก
“ซาเจิ้นเจียงแบกโลงศพงั้นหรือ?”
คุณชายจงหัวเราะจนตัวสั่น แล้วก็หยุดหลังจากนั้นไม่นาน
“ไอ้หนู! แกเดาดูสิว่าข้าอยู่ที่ไหน?”
ความรู้สึกที่ไม่ดีก็ปกคลุมไปทั่วร่างกายของเย่ว์เสี่ยวเฟย
วินาทีต่อมา
ใบหน้าของคุณชายจงก็หายไปจากหน้าจอ
กล้องหลังของโทรศัพท์ก็เปิดขึ้นมา แล้วภาพก็สั่นไปมา
ในกล้องเป็นสุสานที่ดูสงบเงียบ
ในยามค่ำคืน แถวของป้ายสุสานที่เย็นชาก็ตั้งอยู่อย่างเงียบ ๆ
นั่นคือสุสานชิงซานในเมืองเจียงเฉิง—
สุสานวีรชน!
“นี่...นี่มัน...”
หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็หยุดเต้น
กล้องก็เลื่อนเข้าไปใกล้ ๆ แล้วก็หยุดอยู่หน้าป้ายสุสาน
บนป้ายสุสานมีคำที่สลักไว้ชัดเจนเหมือนกับมีดที่คมที่สุด และแทงเข้าไปในหัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยอย่างแรง!
【วีรบุรุษผู้พลีชีพ สุสานของเย่ชิงเหมย】
นั่นคือป้ายสุสานของแม่ของเขา!
คุณชายจงมาอยู่ที่หน้าหลุมศพของแม่ของเขาได้งั้นหรือ?!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น