ตอนที่ 154
บทที่ 154: แม่ยังไม่ตาย? การประหารชีวิตในที่สาธารณะ!
minibunny · 6,161 ตัวอักษร
สำนักงานใหญ่ของกลุ่มชิงหมิงเงียบสนิท
ทุกคนมองเห็นภาพที่น่าเหลือเชื่อนี้ผ่านหน้าจอโทรศัพท์ขนาดเล็ก และสมองของพวกเขาก็ว่างเปล่า
ว่างเปล่า!
ข้างในโลงศพไม่มีอะไรเลย!
ไม่มีศพ ไม่มีเสื้อผ้า หรือแม้แต่เส้นผมก็หาไม่เจอ
เย่ว์เสี่ยวเฟยก็ตกตะลึงไป
ความโกรธที่รุนแรงในใจของเขาก็หยุดลงในทันที
หลังจากนั้น ความสุขที่ไม่สามารถอธิบายได้ก็พุ่งออกมาจากส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ!
แม่ของเขาไม่ได้ถูกดูหมิ่น!
สถานที่พักผ่อนของเธอว่างเปล่า!
แต่ความสุขนี้ก็อยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งวินาที แล้วก็ถูกกลืนกินด้วยคำถามที่ยิ่งใหญ่กว่า
ทำไมมันถึงว่างเปล่า?
แล้วศพของแม่ล่ะ?
ความคิดหนึ่งเหมือนเถาวัลย์ที่เติบโตอย่างบ้าคลั่ง และรัดความคิดของเขาทั้งหมดในทันที
เขานึกขึ้นได้
เมื่อตอนที่ข่าวการเสียชีวิตของเย่ชิงเหมยมาถึง มณฑลฮั่นตงทั้งหมดก็รู้สึกเศร้าโศกเสียใจ
แต่เขาในฐานะลูกชายของเย่ชิงเหมย กลับไม่เคยเห็นศพของแม่เลย!
ตอนนี้ความสงสัยที่เขาไม่กล้าที่จะเชื่อ แต่ก็ปรารถนาอย่างยิ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา!
หรือว่า!
แม่ยังไม่ได้ตาย?
ที่สุสานชิงซาน
คุณชายจงโกรธมาก แล้วก็ตะโกนออกมา
“ทำไมถึงว่างเปล่า?”
“คนล่ะ?”
“ไอ้พวกไร้ประโยชน์! แม้แต่การขุดหลุมศพก็ยังทำไม่เป็น!”
ภาพในหน้าจอสั่นอย่างรุนแรง แสดงให้เห็นว่าคุณชายจงกำลังระบายความโกรธใส่ลูกน้องของเขา
“คุณชายจงครับ! มันว่างเปล่าจริง ๆ!” ลูกน้องคนหนึ่งตอบด้วยความกลัว
“ไอ้พวกไร้ประโยชน์! ทั้งหมดเป็นพวกไร้ประโยชน์!”
เสียงตะโกนของคุณชายจงทำให้คนในห้องโถงของกลุ่มชิงหมิงได้สติจากการตกตะลึง
สมาชิกของสิบตระกูลที่ร่ำรวยต่างก็มองหน้ากัน และใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความสงสัย
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมในหลุมศพของเย่ชิงเหมยถึงได้ว่างเปล่า?”
“หรือว่า...ศพถูกย้ายไปอย่างลับ ๆ?”
“เป็นไปไม่ได้! เลขาธิการซาเป็นคนจัดการงานศพด้วยตัวเอง ใครจะกล้าแตะต้อง?”
“เรื่องนี้มันแปลกมาก!”
ไป๋เจิ้งหลิงและลี่โป๋เหวินมองหน้ากัน และเห็นความโล่งใจที่รอดชีวิตมาได้จากกันและกัน และก็มีความสับสนที่ลึกซึ้งขึ้น
จิ้นต้าเพ่าก็ตาโต และอ้าปากกว้างจนสามารถยัดไข่ลงไปได้
“โลงศพของพี่สะใภ้...ว่างเปล่า? นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
มีเพียงเย่ว์เสี่ยวเฟยเท่านั้น หลังจากที่เขาตกใจและความสุขผ่านไป เขาก็สงบลงอย่างสิ้นเชิง
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร แผนการชั่วร้ายของคุณชายจงก็ล้มเหลวแล้ว!
“หึ ๆ!”
เสียงหัวเราะเยาะดังออกมาจากปากของเย่ว์เสี่ยวเฟย
เสียงหัวเราะนี้ชัดเจนมากในห้องโถงที่เงียบสงัด
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
ความสนใจของทุกคนก็จับจ้องไปที่เขาในทันที
รวมถึงคุณชายจงที่กำลังโกรธจัดอยู่ในหน้าจอโทรศัพท์ด้วย
“ไอ้คนแซ่จง!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยเงยหน้าขึ้นมา ถึงแม้ว่ามือของเขาจะถูกใส่กุญแจมือไว้ และร่างกายของเขาดูย่ำแย่ แต่หลังของเขาก็ยังคงเหยียดตรงอยู่
“ดูเหมือนว่าแม้แต่สวรรค์ก็ไม่สามารถทนกับการกระทำของแกได้แล้ว การขุดหลุมศพและทำเรื่องที่เลวร้ายที่สุด ตอนนี้แกก็กลายเป็นตัวตลกไปแล้วใช่ไหม? ฮ่าฮ่าฮ่า...”
“ไอ้เด็กเวร! แกหัวเราะอะไร?!”
คุณชายจงมีใบหน้าที่ดูโหดร้าย และถูกท่าทางของเย่ว์เสี่ยวเฟยยั่วยุจนโมโหมาก
“ข้าหัวเราะที่แกน่าสงสาร!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยพูดทีละคำ
“แกคิดว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างได้ และเห็นชีวิตของคนอื่นเป็นเหมือนหญ้า! แต่สุดท้ายแล้ว แกก็เป็นเหมือนตัวตลกที่พยายามแสดงอยู่บนเวที น่าสงสารและน่าขำ!”
“แกกำลังหาที่ตาย!”
คุณชายจงโกรธจนตัวสั่น
ความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาคือการได้เห็นใบหน้าที่สิ้นหวังของเหยื่อ
แต่ตอนนี้เย่ว์เสี่ยวเฟยไม่เพียงแต่ไม่สิ้นหวัง แต่ยังหัวเราะเยาะเขาอีกด้วย!
ความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้นี้ทำให้เขาเป็นบ้า!
“ทุบเลย!”
คุณชายจงสั่งลูกน้องที่สุสานด้วยคำสั่งใหม่
“ทุบป้ายสุสานให้แตก! แล้วทุบโลงศพที่ว่างเปล่านี้ด้วย!”
“ในเมื่อหาศพไม่เจอแล้ว ก็ทำลายร่องรอยสุดท้ายของเธอในโลกนี้ให้หมด!”
เขาต้องการที่จะระบายความโกรธ!
ระบายความอัปยศที่เขาได้รับเป็นสองเท่า!
แต่ใบหน้าของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมาเลย
เพราะนั่นก็เป็นแค่หลุมศพที่ว่างเปล่า!
“ทุบเลย! ยิ่งแกทุบมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าแกไร้ความสามารถมากเท่านั้น!”
“การกระทำที่เลวร้ายของแกจะต้องถูกตัดสินในไม่ช้า”
“พี่ชายของข้าบอกว่าให้เตรียมตัวไว้ให้ดี! เวลาของแกเหลือน้อยแล้ว!”
พี่ชายเย่ว์เฟิง?
คุณชายจงหัวเราะเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดแล้ว เขามองไปที่นาฬิกา Patek Philippe ที่ข้อมือของเขา
“ตัดสินข้า? ด้วยพี่ชายที่ไร้ประโยชน์ของแกงั้นหรือ?”
เขายื่นนาฬิกาของเขาไปที่กล้อง
“ดูให้ชัด ๆ! ตอนนี้เป็นเวลา 23:57 น. แล้ว!”
“เหลือเวลาอีก 3 นาทีก็จะถึงเที่ยงคืนแล้ว!”
“พี่ชายของแกอยู่ที่ไหน? ยังไม่มีเงาเลย!”
“คนที่ถูกไล่ออกจากหน่วยงานที่เจ็ด! เป็นคนที่ต้องซ่อนตัวอยู่ในต่างประเทศ! กล้าที่จะพูดคำใหญ่คำโต? ข้าว่าเขาเป็นคนโกหกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด! เป็นเต่าหัวหด!”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ตู้ซานเย่และลูกน้องของกลุ่มชิงหมิงก็หัวเราะออกมา
“ใช่แล้ว! คิดว่าเป็นคนใหญ่คนโต! ที่แท้ก็แค่พูดเก่งแต่ทำไม่ได้!”
“ใคร ๆ ก็พูดได้ไม่ใช่หรือ?”
“แล้วยังบอกว่าจะมาถึงเซี่ยงไฮ้ภายในไม่กี่ชั่วโมง แล้วจะให้ท่านซานเย่เตรียมตัวไว้ให้ดีอีกด้วย เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”
และความไม่สบายใจบนใบหน้าของตู้ซานเย่ก็หายไปในที่สุด
เขารู้สึกว่าตัวเองคิดมากเกินไปแล้ว
เขาถูกโทรศัพท์ที่โกหกมาขู่ จนต้องรวบรวมกำลังของกลุ่มชิงหมิงทั้งหมด
นี่มันน่าอับอายที่สุดแล้ว!
“สิ่งที่ท่านคุณชายจงพูดถูกต้องแล้ว!”
ตู้ซานเย่เดินออกมา แล้วใบหน้าของเขาก็มีรอยยิ้มที่โหดร้ายอีกครั้ง
“ในเมื่อพี่ชายของเด็กคนนี้ไม่กล้ามาแล้ว เราก็คงต้องส่งเขาไปลงนรกแทน!”
ในหน้าจอ
ความโกรธบนใบหน้าของคุณชายจงก็เปลี่ยนเป็นการตัดสินที่ดูยิ่งใหญ่
“ตู้ซาน! สนุกกับการขุดหลุมศพจบแล้ว ก็มาสนุกกับเรื่องที่ตื่นเต้นกว่านี้”
“ลากไอ้เด็กเวรนี่ไปที่หน้าสำนักงานใหญ่ของกลุ่มชิงหมิง!”
“ข้าต้องการประหารชีวิตเขาในที่สาธารณะ!”
“ข้าจะให้คนทั้งเซี่ยงไฮ้ได้เห็นว่าผลที่ตามมาของการเป็นศัตรูกับตระกูลจงจะเป็นอย่างไร!”
การประหารชีวิตในที่สาธารณะ!
คำสี่คำนี้ทำให้ผู้นำตระกูลที่ร่ำรวยทุกคนหายใจเข้าลึก ๆ!
นี่ไม่ใช่แค่การฆ่ากันในวงการอันธพาลแล้ว
แต่มันเป็นการท้าทายกฎหมายและสังคมทั้งหมด!
“ตู้ซานเย่! แกกล้าหรือ?!”
ลี่โป๋เหวินตะโกนด้วยความโกรธ: “มันยังคงเป็นช่วงกลางวัน! แกทำแบบนี้คือการฆ่าตัวตาย!”
“หึ!”
ตู้ซานเย่หัวเราะอย่างเย็นชา และไม่สนใจเลย หลังจากนั้นเขาก็วางสายวิดีโอ แล้วก็โค้งตัวให้โจวเผิงเฟยอย่างเคารพ
“คุณโจวครับ! ท่านคอยดูเถอะครับ ข้าจะทำให้ท่านและคุณชายจงพอใจแน่นอน!”
“อืม! แล้วข้าจะคอยดู” โจวเผิงเฟยพยักหน้า
หลังจากนั้น ใบหน้าของตู้ซานเย่ก็ดูโหดร้ายมากขึ้น และเขาก็เดินไปหาเย่ว์เสี่ยวเฟยทีละก้าว
“ไอ้หนู! ได้ยินไหม?”
“พี่ชายของแกไม่ได้มาช่วยแกแล้ว! วันตายของแกมาถึงแล้ว!”
เขาสะบัดมือ แล้วก็ตะโกนสั่งลูกน้องที่อยู่ข้าง ๆ
“ได้เวลาแล้ว! ยืนทำอะไรกันอยู่!”
“ลากเขาออกไป! ส่งคุณชายใหญ่ของกลุ่มชิงหมิงของเรา...ไปลงนรก!!!”
“ครับ!”
ลูกน้องหลายคนที่ดูแข็งแรงก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย แล้วก็จับแขนของเย่ว์เสี่ยวเฟยไว้ และเดินไปที่ประตูใหญ่ของสำนักงานใหญ่
ผู้นำตระกูลของสิบตระกูลที่ร่ำรวยต่างก็แสดงสีหน้าที่ดูสิ้นหวัง
พวกเขารู้ว่าครั้งนี้พวกเขาจะไม่มีทางหนีรอดไปได้แล้ว
มีเพียงเย่ว์เสี่ยวเฟยเท่านั้นที่เงยหน้าขึ้นมามองนาฬิกาบนกำแพง
เข็มชั่วโมง เข็มนาที และเข็มวินาทีมาซ้อนทับกันในตอนนี้
เที่ยงคืนแล้ว
ฟู่...
เย่ว์เสี่ยวเฟยสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็พูดในใจ
พี่ครับ! ผมเชื่อในตัวท่าน!
ความแค้นของพ่อ ความแค้นของแม่ และความแค้นทั้งหมดของตระกูลเย่ว์ของเรา!
ผมจะต้องเป็นคนแก้แค้นด้วยตัวเอง!
แต่ถ้าวันนี้พี่มาถึงแล้วล่ะก็ ขอให้พี่น้องของเราต่อสู้ไปด้วยกันอีกครั้ง!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น