ตอนที่ 155
บทที่ 155: เย่ว์เฟิงกลับมาแล้ว!
minibunny · 5,255 ตัวอักษร
หน้าประตูสำนักงานใหญ่ของกลุ่มชิงหมิง
บนลานกว้างมีไฟฉายกำลังสูงหลายร้อยดวง ทำให้ที่นี่สว่างไสวเหมือนตอนกลางวัน
เย่ว์เสี่ยวเฟย, จิ้นต้าเพ่า, ไป๋ปิง และผู้นำตระกูลของสิบตระกูลที่ร่ำรวยต่างก็ถูกบังคับให้คุกเข่าลงไปบนพื้น
รอบ ๆ บริเวณนั้นถูกเคลียร์เรียบร้อยแล้ว
ในรัศมีห้ากิโลเมตรไม่มีใครอื่นเลย
ตรงหน้าพวกเขามีทหารหัวกะทิของกลุ่มชิงหมิงสามพันคน แต่ละคนถืออาวุธ และปลายกระบอกปืนสีดำก็มีออร่าแห่งความตาย
และในอาคารรอบ ๆ สำนักงานใหญ่ ก็มีจุดแสงสีแดงที่ซ่อนอยู่
นั่นคือเลเซอร์ของปืนซุ่มยิง
กับดักที่ทำจากความตายได้ถูกกางออกเรียบร้อยแล้ว
“ตู้ซาน! อย่าชักช้า! จัดการพวกเขาซะ”
โจวเผิงเฟยเหลือบมองไปที่นาฬิกา Patek Philippe ที่ข้อมือของเขา แล้วพูดอย่างเรียบเฉย
“ได้เลย!”
ตู้ซานเย่มีรอยยิ้มที่โหดร้าย และมีความสุขที่เขาไม่สามารถควบคุมได้
หลังจากคืนนี้ เขาจะเป็นราชาใต้ดินของเซี่ยงไฮ้!
สิบตระกูลที่ร่ำรวยจะกลายเป็นกระเป๋าเงินของเขา
แล้วจะไม่มีใครกล้าที่จะขัดขืนเขาได้อีกต่อไป!
และทุกสิ่งทุกอย่างก็จะเริ่มต้นด้วยความตายของคนเหล่านี้
ตู้ซานเย่เดินไปข้างหน้า แล้วมองไปที่เย่ว์เสี่ยวเฟยที่กำลังคุกเข่าอยู่
“ไอ้หนู! เห็นไหม?”
“นี่แหละคือพลังของกลุ่มชิงหมิง! และนี่คือผลที่ตามมาของการเป็นศัตรูกับข้า!”
“พี่ชายที่ไร้ประโยชน์ของแกกลายเป็นเต่าหัวหด และไม่กล้ามาแล้ว! ตอนนี้ไม่มีใครสามารถช่วยแกได้แล้ว!”
จิ้นต้าเพ่า, ไป๋ปิง, และหัวหน้ากลุ่มใหญ่ที่อยู่ข้างหลังก็โกรธจนตาแดง
“ตู้ซานเย่! แกมันคนทรยศ! แกจะต้องตายอย่างไม่สงบ!”
“ฆ่าคนบริสุทธิ์! ชื่อเสียงของกลุ่มชิงหมิงที่สร้างมาหลายร้อยปีต้องมาจบสิ้นด้วยน้ำมือของแก!”
หลินเสี่ยวลู่และเฉินตั่วก็ร้องไห้ออกมา แต่ก็ถูกคนกดไว้จนขยับไม่ได้
ผู้นำตระกูลของสิบตระกูลที่ร่ำรวยต่างก็หน้าซีดเผือด
พวกเขารู้ว่าเมื่อเย่ว์เสี่ยวเฟยตายไปแล้ว คนต่อไปก็จะเป็นพวกเขา
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
ตู้ซานเย่ไม่สนใจคำด่าและคำสาปเหล่านั้นเลย แต่กลับหัวเราะเสียงดัง
เสียงหัวเราะของเขาก้องไปทั่วลานกว้าง และเต็มไปด้วยความภูมิใจและความบ้าคลั่ง
“ได้เวลาแล้ว!”
ตู้ซานเย่หยุดหัวเราะ แล้วก็โบกมือออกไป แล้วออกคำสั่งสุดท้าย
“ส่งคุณชายใหญ่ของพวกเรา...ไปลงนรกซะ!!!”
แกร๊ก! แกร๊ก! แกร๊ก!
ทหารหัวกะทิสามพันคนก็ยกปืนขึ้นมา และปลอกกระสุนก็เปิดออก และปลายกระบอกปืนสีดำก็เล็งไปที่ร่างที่ดูเดียวดายอยู่กลางลาน
เงาแห่งความตายมาถึงแล้ว!
เย่ว์เสี่ยวเฟยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา แล้วมองไปที่ท้องฟ้าที่มืดมิดที่อยู่ไกลออกไป
พี่ครับ! พี่ควรจะมาถึงแล้วใช่ไหมครับ?
“ยิง—!”
ตู้ซานเย่กำลังจะตะโกนคำสั่งออกมา
แต่เรื่องก็เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน!
“ตูม!!!!!”
เสียงระเบิดที่ดังสนั่นก็ดังมาจากท้องฟ้า!
เสียงนั้นดังกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง!
หลังจากนั้น ก็มีแสงไฟที่ฉีกท้องฟ้ายามค่ำคืนออก เหมือนกับดาวตกที่กำลังตกลงมาด้วยความเร็วที่ไม่อาจจะจินตนาการได้
“นั่นอะไร?!”
ตู้ซานเย่ตกตะลึง
ตูม!!!
ก่อนที่ทุกคนจะได้ตอบสนอง แสงไฟนั้นก็พุ่งลงไปกลางกลุ่มทหารหัวกะทิสามพันคน!
โครม!
แผ่นดินก็สั่นอย่างรุนแรง!
คลื่นกระแทกที่น่ากลัวที่ผสมกับเปลวไฟและอากาศก็พุ่งออกมาทันที!
ทหารหัวกะทิหลายร้อยคนที่อยู่ตรงกลางของการระเบิดก็ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะร้อง และร่างกายของพวกเขาก็กลายเป็นไอไปในอุณหภูมิที่สูง และไม่มีแม้แต่กระดูกเหลือ!
คนที่อยู่รอบนอกก็ล้มลงไปเหมือนรวงข้าวที่ถูกพายุพัด หัวและขาของพวกเขาขาดออกจากกันพร้อมกับอาวุธที่หัก แล้วก็กระเด็นขึ้นไปในอากาศหลายสิบเมตร!
กับดักที่สร้างขึ้นมาก็ถูกทำลายลงในทันที!
“อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!”
เสียงร้องและเสียงโหยหวนดังขึ้นไปทั่ว!
ลานกว้างที่เคยดูเรียบร้อยก็กลายเป็นนรกไปในทันที!
การโจมตีที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง!
ปึง! ปึง!
ตู้ซานเย่และโจวเผิงเฟยถูกแรงระเบิดทำให้ลอยออกไป แล้วก็กลิ้งไปหลายรอบก่อนจะหยุด ตาของพวกเขามองเห็นดาว และหูของพวกเขาก็ได้ยินแต่เสียงหึ่ง ๆ
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ระเบิด? หรือว่าเป็นขีปนาวุธ?!”
โจวเผิงเฟยคลานขึ้นมาด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ
ที่นี่คือใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้!
ใครจะกล้าใช้อาวุธหนักที่นี่?
แม้แต่เทพสงครามอย่างจ้าวเหมิงเซิ่งก็ไม่กล้าเสี่ยง!
ตู้ซานเย่มีใบหน้าที่ดูตกใจ และจ้องมองไปที่ใจกลางของการระเบิด
ที่นั่นเต็มไปด้วยควัน และพื้นก็มีหลุมขนาดใหญ่ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางมากกว่าสิบเมตร และมีสีดำไปหมด
ควันค่อย ๆ จางลง
ภาพตรงกลางของหลุมก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่นั่น และในวินาทีต่อมาพวกเขาก็ตกตะลึง
เพราะในใจกลางของหลุมระเบิดนั้นไม่ได้มีซากของระเบิดอยู่เลย
แต่มีดาบเล่มหนึ่งเสียบอยู่!
ดาบนั้นมีสีดำ และดูโบราณ!
ที่ด้ามดาบมีรูปของอสูรสีเลือด และมีออร่าที่น่ากลัว
“ดาบงั้นหรือ?”
สมองของตู้ซานเย่ก็ว่างเปล่าไปในทันที
ดาบเล่มหนึ่งจะสามารถสร้างพลังที่เทียบเท่ากับปืนใหญ่ได้งั้นหรือ?
นี่มันเกินกว่าความเข้าใจของเขาแล้ว!
“เดี๋ยวก่อน! นี่...นี่มันคือ?”
ทันใดนั้น คำที่น่ากลัวก็ผุดขึ้นมาในหัวของตู้ซานเย่
อาวุธนิวเคลียร์ส่วนบุคคล—อาวุธ ‘เมล็ดพันธุ์’!
ในตำนานกล่าวว่า มีคนในต่างประเทศได้วิจัยเทคโนโลยีอาวุธที่สามารถทำให้โลกต้องสั่นสะเทือนได้
ซึ่งสามารถรวมพลังของการระเบิดที่น่ากลัวไว้ในสิ่งของขนาดเล็กได้
และสิ่งของนั้นก็สามารถเป็นกระสุน เป็นมีด หรือ...เป็นดาบได้!
แต่เรื่องนี้เป็นแค่การวิจัยไม่ใช่หรือ?
มันสำเร็จจริง ๆ หรือ?!
ความคิดนี้ทำให้เลือดของตู้ซานเย่แข็งตัว
ในที่สุดควันก็จางลง
ที่อีกด้านหนึ่งของลานกว้าง ก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้น
ตุบ!
ตุบ!
ตุบ!
นั่นคือชายคนหนึ่ง ร่างกายของเขาสูงใหญ่เหมือนปืน และสวมชุดคลุมสีดำ และเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ ทีละก้าว
เขาเดินช้ามาก แต่ทุกก้าวที่เดินลงไปก็เหมือนกับเหยียบลงบนหัวใจของทุกคน และนำมาซึ่งความกดดันที่ไม่สามารถเทียบได้
ทหารหัวกะทิสามพันคนตอนนี้แตกกระเจิงไปหมดแล้ว
ไม่มีใครกล้าที่จะยิงปืน ไม่มีใครกล้าที่จะเข้าไปหา ทุกคนถูกพลังที่มองไม่เห็นของเขากดดันไว้ และถอยหลังไป
แสงไฟส่องไปที่ใบหน้าของเขา
ใบหน้าที่ดูดี มีลักยิ้มที่ลึก และดูเย็นชา
สายตาของเขาลึกเหมือนน้ำในสระน้ำที่เย็นเฉียบ และดูสงบ แต่ก็เหมือนกับว่ามีพลังที่จะทำลายโลกอยู่ข้างใน
เย่ว์เสี่ยวเฟยดูใบหน้าของเขา แล้วร่างกายของเขาก็สั่นไปหมด หัวใจของเขาที่เคยสงบก็นับไปอย่างบ้าคลั่งในตอนนี้!
ใบหน้านั้น เขารู้จักดี!
“พี่ชาย!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยดูร่างนั้นแล้ว ตาก็แดงก่ำ และเสียงของเขาก็สั่น
พี่ชาย!
เย่ว์เฟิง!
เขากลับมาแล้วจริง ๆ!
หลังจากห้าปี
ราชาของ ‘เกล็ดมังกร’!
อันดับที่สามของ ‘รายชื่อดำ’!
หัวหน้าของ ‘วิหารอสูร’!
เย่ว์เฟิงกลับมาแล้ว!!!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น