ตอนที่ 156
บทที่ 156: ข้าจะเดิมพันว่าในปืนของแกไม่มีกระสุน!
minibunny · 6,711 ตัวอักษร
พี่ชาย!
เย่ว์เฟิง!
เขากลับมาแล้วจริง ๆ!
เมื่อเย่ว์เสี่ยวเฟยเห็นใบหน้าของพี่ชายที่ไม่ได้เจอกันมาห้าปี แต่ก็ยังจำได้แม่นแล้ว ร่างกายของเขาก็สั่นไปหมด
ความตื่นเต้น ความสุข ความรู้สึกผิด...
ความรู้สึกมากมายก็รวมกันเป็นน้ำตาที่กำลังไหลออกมา
“พี่ชาย!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยตะโกนอีกครั้ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น
“หัวหน้า...”
ไป๋ปิงก็เห็นคนที่เดินเข้ามาแล้ว และเธอก็ตกตะลึงไป
ชายคนนั้นคือความเชื่อของเธอในตอนนั้น เป็นเป้าหมายที่เธอไล่ตาม และเป็นวิญญาณของหน่วย ‘เกล็ดมังกร’
เขากลับมาแล้ว!
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
เย่ว์เฟิงเดินเข้ามาทีละก้าว และในลานกว้างก็เงียบสนิท มีเพียงเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของเขาเท่านั้น
ทหารหัวกะทิสามพันคนก็แตกกระเจิงไปหมด และถอยหลังไปอย่างหวาดกลัว และเปิดทางให้กับเขา
ไม่มีใครกล้าที่จะขวางเขา
ดาบที่เสียบอยู่ในหลุมที่กำลังส่งเสียงดังอยู่ก็เป็นคำเตือนที่น่ากลัวที่สุด!
ในที่สุด ตู้ซานเย่ก็คลานขึ้นมาจากพื้น และเช็ดฝุ่นบนใบหน้าออก
เขามองดูลูกน้องหลายร้อยคนที่หายไป แล้วมองดูร่างที่กำลังเดินเข้ามาจากที่ไกล ๆ หัวใจของเขาก็รู้สึกเจ็บปวด
คนเหล่านี้คือทหารหัวกะทิของกลุ่มชิงหมิง ที่เขาได้ใช้ความพยายามมากมายในการฝึกฝน
แต่ตอนนี้ พวกเขาหายไปในเวลาอันสั้นแล้ว!
ในใจของเขาทั้งตกใจและโกรธ แต่ที่มากกว่านั้นคือความกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อน
ชายที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันคนนี้เป็นใครกันแน่?
ทำไมถึงมีอาวุธที่น่ากลัวขนาดนี้?
แต่ตู้ซานเย่เป็นคนที่มีประสบการณ์มากมายในวงการนี้ เขารู้ว่ายิ่งเป็นเวลาแบบนี้ เขาก็ยิ่งต้องทำตัวให้แข็งแกร่ง
ถ้าเขากลัวแล้ว คนที่เหลือก็จะแตกกระเจิงไปหมด
“ทุกคนยืนให้มั่น!”
ตู้ซานเย่บังคับตัวเองให้สงบลง แล้วตะโกนใส่ลูกน้องของเขา
“กลัวอะไร! ก็แค่ตายไปหลายร้อยคนเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ?”
“พวกเรายังมีเพื่อนอีกสองพันกว่าคน! แค่ถ่มน้ำลายคนละทีก็ทำให้เขาจมน้ำตายได้แล้ว!”
เสียงของเขาดังมาก ไม่เพียงแต่จะให้ลูกน้องได้ยินเท่านั้น แต่ยังเป็นการให้กำลังใจตัวเองอีกด้วย
โจวเผิงเฟยก็ยืนอยู่ข้างเขา ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่ก็ยังคงทำตัวหยิ่งยโส
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
ฝีเท้าของเย่ว์เฟิงยังคงไม่หยุด
เขาเดินไปที่หลุมระเบิด แล้วก็ยื่นมือออกไปจับด้ามดาบอสูร
หึ่ง—!
ดาบก็ส่งเสียงดังออกมาเบา ๆ ราวกับกำลังตอบสนองนายของมัน
เย่ว์เฟิงค่อย ๆ ดึงดาบออกมา และคมดาบก็ได้วาดแสงสีเลือดในความมืด
“ตู้ซาน! แกมันกล้ามาก! ที่กล้าทำร้ายน้องชายของข้า! ทำไมแกไม่รีบไปตายซะ?!”
เสียงนี้ไม่ดัง แต่ก็ดังไปถึงหูของทุกคน
“ไอ้คนแซ่เย่ว์! แกอย่ามาทำตัวลึกลับ!”
ตู้ซานเย่ทำตัวแข็งทื่อ แล้วก็ตะโกนด้วยความโกรธ: “ข้ายอมรับว่าอาวุธของแกมันน่ากลัว! แต่ข้าเดิมพันได้เลยว่าแกไม่มีอันที่สอง!”
ในความคิดของเขา อาวุธที่เทียบเท่ากับขีปนาวุธจะต้องเป็นของหายาก และสามารถใช้ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น
การที่เย่ว์เฟิงมีอันหนึ่งก็ถือว่าสุดยอดแล้ว!
เขาไม่รู้เลยว่าเพื่อป้องกันไม่ให้เย่ว์เสี่ยวเฟยบาดเจ็บ เย่ว์เฟิงได้ปรับพลังของอาวุธ ‘เมล็ดพันธุ์’ นี้ให้อยู่ในระดับต่ำสุดแล้ว
ไม่อย่างนั้น ดาบเมื่อกี้ก็มากพอที่จะทำให้สำนักงานใหญ่ของกลุ่มชิงหมิงและพื้นที่หลายกิโลเมตรต้องพังทลายลงไปแล้ว
เมื่อเย่ว์เฟิงได้ยินคำพูดของตู้ซานเย่แล้ว ใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มที่ดูถูกออกมา
“การที่จะจัดการกับมดอย่างพวกแกแล้ว ข้าไม่จำเป็นต้องมีอันที่สองหรอก เพราะ...ข้าไม่ได้มาคนเดียว!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า! แกมาคนเดียวจะทำอะไรได้?”
ตู้ซานเย่หัวเราะเหมือนกับว่าเขาได้ยินเรื่องตลกที่สุดแล้ว แล้วก็หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาและออกคำสั่งทันที:
“มือปืนทุกคน! กำลังยืนทำอะไรกันอยู่? ยิง! ฆ่ามันเลย! ตอนนี้! ทันที!”
เขาไม่เชื่อว่าเย่ว์เฟิงจะสามารถหลบกระสุนได้!
วันนี้เขาจะต้องทำให้เด็กที่ไร้ความรู้คนนี้ตายที่นี่!
แต่ในวิทยุสื่อสารก็เงียบสนิท
ไม่มีเสียงตอบกลับเลย
ในตอนที่ตู้ซานเย่กำลังสงสัย
“ปัง! ปัง! ปัง...”
เสียงปืนที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็วก็ดังมาจากอาคารรอบ ๆ!
แต่คนที่ถูกยิงไม่ใช่เย่ว์เฟิง
เขายังคงยืนอยู่ที่นั่น ร่างกายของเขาสูงใหญ่เหมือนต้นสน และเสื้อผ้าของเขาก็ไม่ได้ขยับเลย
“อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!”
“ตุบ! ตุบ! ตุบ...”
แต่กลับเป็นมือปืนที่ซ่อนตัวอยู่บนอาคาร ที่ร่างกายของพวกเขามีเลือดพุ่งออกมา และร่วงลงมาจากอาคาร แล้วก็ตกลงไปที่พื้นกลายเป็นกองเลือด
“เกิดอะไรขึ้น?”
“มือปืนของเราถูกฆ่าหมดแล้ว!”
“ใครเป็นคนทำ? เขาอยู่ที่ไหน?”
ตู้ซานเย่และโจวเผิงเฟยต่างก็ตกใจ
นี่มันสถานการณ์อะไร?
อีกฝ่ายอยู่ที่ไหน?
ทำไมพวกเขาถึงไม่เห็นใครเลย แต่มือปืนที่เก่งที่สุดของพวกเขาก็ถูกจัดการไปหมดแล้ว?
“ดูที่ท้องฟ้าสิ!”
ทันใดนั้น ก็มีคนตะโกนออกมา
ตู้ซานเย่และโจวเผิงเฟยก็เงยหน้าขึ้นมา และเห็นภาพที่พวกเขาจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ บนท้องฟ้าที่มืดมิดก็มีจุดสีดำเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น
จุดสีดำเหล่านั้นมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ และใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนเผยให้เห็นรูปร่างของมัน
นั่นคือเครื่องบินรบที่ทำจากโลหะ และมีออร่าที่น่ากลัว มันเหมือนกับเมฆสีดำที่บินอยู่เหนือสำนักงานใหญ่ของกลุ่มชิงหมิงอย่างเงียบ ๆ
หลายร้อยลำ!
เป็นพันลำ!
มีจำนวนมากมายจนปกคลุมท้องฟ้า!
บนปีกของเครื่องบินรบแต่ละลำมีสัญลักษณ์ของอสูรสีเลือด!
สัญลักษณ์นั้นเหมือนมีเวทมนตร์บางอย่าง ทำให้ทุกคนที่เห็นมันรู้สึกกลัวจากส่วนลึกของหัวใจ
“เครื่องบิน...เครื่องบินรบงั้นหรือ?”
สมองของตู้ซานเย่ก็ว่างเปล่าไปในทันที
ในฐานะราชาใต้ดินของเซี่ยงไฮ้ เขาคิดว่าเขาเป็นคนที่มีประสบการณ์มากมายแล้ว
เขาเคยเห็นอาวุธ แต่ก็เป็นแค่ปืนพกหรือปืนไรเฟิลทั่วไป
เครื่องบินรบงั้นหรือ?
นี่มันเรื่องตลกอะไร?
นี่มันไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะหาได้ใช่ไหม?
แล้วยังเป็นพันลำอีกด้วย!
ซึ่งมากพอที่จะทำลายประเทศเล็ก ๆ ได้อย่างสบาย ๆ!
สิ่งที่เขาคิดไม่ตกที่สุดคือทำไมกองกำลังทางอากาศที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ถึงสามารถเข้ามาในเซี่ยงไฮ้ได้อย่างเงียบ ๆ และยังบินอยู่เหนือใจกลางเมืองอีกด้วย?
ทำไมกองบัญชาการภาคตะวันออกถึงได้ปล่อยให้พวกเขาผ่านเข้ามา?
พวกเขาตาบอดหรือหูหนวกหรือไง? ทำไมถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย?
นี่มันเกินกว่าความเข้าใจของเขาแล้ว!
โจวเผิงเฟยกลัวจนขาทั้งสองข้างอ่อนแรง แล้วก็ล้มลงไปที่พื้น ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ และปากของเขาก็บ่นไม่หยุด: “เป็นไปไม่ได้...นี่มันเป็นไปไม่ได้...”
คุณชายจงที่อยู่เบื้องหลังเขาในเมืองหลวงเป็นคนใหญ่คนโต
แต่ถึงแม้จะเป็นตระกูลจงแล้ว ก็ไม่มีทางที่จะสามารถระดมกองทัพที่น่ากลัวขนาดนี้ได้!
แล้วพวกเขาคือใครกันแน่?
ในขณะที่ทุกคนกำลังตกใจกับสิ่งที่อยู่บนท้องฟ้า
ตุบ!
ตุบ!
ตุบ!
เย่ว์เฟิงก็เดินไปข้างหน้าต่อ และเดินไปที่ประตูใหญ่ของสำนักงานใหญ่ของกลุ่มชิงหมิง
ตอนแรกข้างหลังของเขาไม่มีใครเลย
แต่เมื่อเขาเดินไปเรื่อย ๆ ก็มีเงาคนมากมายปรากฏขึ้นมาจากถนนและซอยที่มืดมิด
หนึ่งคน สองคน สิบคน ร้อยคน...
มีคนมากขึ้นเรื่อย ๆ และเดินออกมาจากความมืด และเดินตามหลังเย่ว์เฟิงอย่างเงียบ ๆ
พวกเขาทุกคนสวมชุดรบสีดำที่เหมือนกัน และสวมหน้ากากของอสูร และร่างกายของพวกเขาก็มีออร่าที่โหดร้าย
พวกเขาไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ ออกมาเลย การเคลื่อนไหวของพวกเขาดูพร้อมกัน ราวกับเป็นกองทัพผีที่มาจากนรก
หนึ่งพันคน!
ห้าพันคน!
หนึ่งหมื่นคน!
คลื่นสีดำก็ไหลเข้ามาเรื่อย ๆ และยืนเรียงกันอยู่ข้างหลังเย่ว์เฟิง และสร้างกองทัพที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมา
สายตาที่เย็นชาของพวกเขามองผ่านหน้ากาก และจับจ้องไปที่คนของกลุ่มชิงหมิง
ออร่าที่โหดร้ายของพวกเขาก็รวมกันเป็นทะเลสีเลือด!
ทหารหัวกะทิของกลุ่มชิงหมิงที่เหลืออีกสองพันคนก็เหมือนกับเด็กที่ถือไม้ ที่กำลังเผชิญหน้ากับกองทัพที่แข็งแกร่ง
กำลังใจของพวกเขาถูกทำลายลงในทันที
“โครม! โครม! โครม...”
อาวุธในมือของพวกเขาก็ไม่สามารถถือได้อีกต่อไปแล้ว และร่วงลงไปบนพื้น
ทุกคนก็ถูกกดดันด้วยออร่าที่น่ากลัวนี้ และขาทั้งสองข้างของพวกเขาก็อ่อนแรง แล้วก็คุกเข่าลงไปที่พื้น
ยอมแพ้!
พวกเขาไม่มีความคิดที่จะต่อต้านเลย!
ตู้ซานเย่และโจวเผิงเฟยก็หน้าซีดเผือด และดูเหมือนคนตาย
จบแล้ว!
จบสิ้นแล้ว!
ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าพวกเขาไปหาเรื่องคนแบบไหน
นี่ไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ที่ถูกไล่ออกจากหน่วยงานที่เจ็ด!
นี่คือมังกรที่ข้ามแม่น้ำมา และเป็นราชาแห่งนรก!
และในตอนนั้น เย่ว์เฟิงก็มาถึงหน้าเย่ว์เสี่ยวเฟยแล้ว
เขาก็หยุดเดิน แล้วมองไปที่น้องชายของเขาที่เต็มไปด้วยบาดแผล แต่ก็ยังคงยืนตัวตรงอยู่ในสายตาของเขา
เขาใช้มือแตะที่ไหล่ของเย่ว์เสี่ยวเฟยเบา ๆ
“เสี่ยวเฟย! พี่กลับมาแล้ว”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น