ตอนที่ 193
บทที่ 193: เกาจื่อเซิ่ง? ไม่ใช่ เขาคือจวินเสี่ยวกั่วที่กลับมาแล้ว!
minibunny · 5,639 ตัวอักษร
“เป็นไปได้อย่างไร?!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยยื่นมือออกไป ปลายนิ้วของเขาเกือบจะสัมผัสกับกระจกกรอบรูปที่เย็นเฉียบ
ในคลังความทรงจำของเขาก็ ว่างเปล่า
เขาจำไม่ได้เลยว่าเคยมีรูปถ่ายนี้มาก่อน และจำไม่ได้ว่าเคยถ่ายรูปอย่างสนิทสนมกับเด็กผู้หญิงที่ปิดตาไว้
“เสี่ยวเฟย! ท่านเป็นอะไรไป?”
เสียงของหลินเสี่ยวลู่ดึงเขากลับมาจากความตกตะลึง
เธอเดินตามสายตาของเย่ว์เสี่ยวเฟยไป แล้วก็พบรูปถ่ายรวมที่ดูแปลก ๆ
“หืม? เด็กผู้ชายคนนี้...ไม่ใช่ท่านหรือ?”
ไป๋ปิงก็เดินเข้ามา และเธอก็สังเกตอย่างละเอียดมากขึ้น แล้วอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “เด็กผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ ปิดตาด้วยผ้าไหมสีแดง ถ้าข้าเดาไม่ผิด เธอคงจะเป็นคุณหนูหนิงหงเย่”
เย่ว์เสี่ยวเฟยไม่ได้พูดอะไร เขาเดินเข้าไปข้างหน้า แล้วหยิบกรอบรูปนั้นลงมาจากกำแพงอย่างระมัดระวัง
ด้านหลังของกรอบรูปมีฝุ่นบาง ๆ แต่รูปถ่ายนั้นถูกเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี
เขาพลิกกรอบรูป แล้วเปิดตัวล็อกด้านหลังออก
รูปถ่ายเก่า ๆ ที่มีสีเหลืองซีดก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าคนทั้งสาม
ด้านหลังของรูปถ่าย มีลายมือที่ดูสวยงามเขียนชื่อสองบรรทัด
เย่ว์เสี่ยวเฟย
หนิงหงเย่
และใต้ชื่อทั้งสอง มีตราประทับเล็ก ๆ สองอันที่ดูประณีต
หนึ่งคือคำว่า “ลู่”
อีกอันคือคำว่า “หนิง”
ตราประทับของตระกูลลู่และตระกูลหนิงปรากฏอยู่บนรูปถ่ายรวมกัน ซึ่งสามารถอธิบายทุกอย่างได้แล้ว
“ว้าว! เป็นเรื่องจริงด้วย!”
หลินเสี่ยวลู่เอามือปิดปาก ดวงตาที่โตของเธอเต็มไปด้วยแสงแห่งการซุบซิบ
เธอเดินเข้ามาใกล้เย่ว์เสี่ยวเฟย แล้วใช้ข้อศอกกระแทกเขาเบา ๆ
“ยอมรับมาซะ เย่ว์เสี่ยวเฟย! ท่านปกปิดความลับเก่งจริง ๆ! ที่แท้ท่านกับคุณหนูหนิงหงเย่ที่ลึกลับคนนั้นรู้จักกันมานานแล้ว! นี่แหละคือสิ่งที่เรียกว่าเพื่อนสมัยเด็กในตำนานใช่ไหม?”
เพื่อนสมัยเด็กงั้นหรือ?
ในสมองของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็เต็มไปด้วยความสับสน
“ไม่ถูกต้อง”
เขาพยักหน้า แล้วขมวดคิ้วแน่นขึ้น
หลินเสี่ยวลู่ไม่เข้าใจ: “ไม่ถูกต้องตรงไหน? ชายหนุ่มรูปงามกับหญิงสาวที่สวยงาม เป็นคู่ที่เหมาะสมกันมากเลยนะ!”
เย่ว์เสี่ยวเฟยไม่สนใจคำล้อเลียนของเธอ แต่พูดสิ่งที่เขาสงสัยออกมาโดยตรง
“ข้อแรก เกี่ยวกับรูปถ่ายนี้ เกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนนี้ ในความทรงจำของข้าไม่มีร่องรอยใด ๆ เลย”
“ข้อที่สอง คุณย่าของข้า ลู่หลานซิน ออกจากเซี่ยงไฮ้ไปเมื่อหลายสิบปีก่อน แล้วไปใช้ชีวิตอย่างสงบที่เมืองเจียงเฉิง”
“แล้วข้าที่เติบโตในเมืองเจียงเฉิง จะมาถ่ายรูปที่คฤหาสน์ลู่ในเซี่ยงไฮ้กับทายาทของตระกูลหนิงได้อย่างไร?”
“ในเมื่อสองตระกูลเคยติดต่อกัน และมีความสัมพันธ์ที่ดีขนาดนี้ แล้วทำไมก่อนหน้านี้หนิงหงเย่ถึงส่งคนมาฆ่าข้ากับพี่ชาย?”
คำถามเหล่านี้ทำให้บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเคร่งขรึมขึ้นทันที
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเสี่ยวลู่ก็หายไป
เธอถึงได้ตระหนักถึงความแปลกประหลาดของเรื่องนี้
ใช่แล้ว!
ถ้าเป็นเพื่อนสมัยเด็กจริง ๆ แล้วทำไมต้องมาต่อสู้กันด้วย?
เรื่องนี้มีความลับอะไรซ่อนอยู่?
ไป๋ปิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วคาดเดาว่า
“บางทีหนิงหงเย่อาจจะลืมไปแล้วก็ได้ มีบางอย่างที่ทำให้พวกท่านทั้งสองคนสูญเสียความทรงจำนี้ไป”
“หรือว่า เธอมีความลับที่พูดไม่ได้ การโจมตีท่านและพี่ชายอาจจะไม่ใช่ความตั้งใจของเธอ แต่เป็นเพราะถูกบังคับ หรือว่า...เพื่อปกป้องท่าน?”
ปกป้องงั้นหรือ?
ใช้การตามล่าเพื่อปกป้องงั้นหรือ?
การคาดเดานี้มันฟังดูแปลกเกินไปแล้ว
เย่ว์เสี่ยวเฟยก็เงียบไปอีกครั้ง เขารู้สึกว่าตัวเองถูกปกคลุมไปด้วยตาข่ายที่มองไม่เห็น และปลายอีกด้านของตาข่ายนั้นก็มีความลับที่ยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่
ทันใดนั้น เขาก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
เขามองไปรอบ ๆ คฤหาสน์ลู่ที่ถูกปิดมาหลายสิบปีนี้ ทุกมุมก็เผยให้เห็นถึงร่องรอยของกาลเวลา
“ยังมีอีกเรื่องที่น่าสงสัย—”
“คฤหาสน์นี้ถูกปิดมาหลายสิบปีแล้ว คนนอกไม่มีทางเข้ามาได้แน่นอน”
“รูปถ่ายนี้ถูกถ่ายเมื่อไม่เกินสิบปีที่ผ่านมา แล้วมันมาปรากฏที่นี่ได้อย่างไร? แล้วใครเป็นคนเอามาแขวนไว้บนกำแพง?”
คำถามนี้ทำให้ไป๋ปิงและหลินเสี่ยวลู่สับสน
สถานที่ที่ถูกปิด รูปถ่ายที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ทุกอย่างมันดูแปลกประหลาดอย่างไม่อาจจะอธิบายได้
“ดูเหมือนว่า คำตอบของคำถามเหล่านี้มีเพียงท่านเท่านั้นที่จะต้องเจอคุณหนูหนิงด้วยตัวเอง แล้วถามเธอ” ไป๋ปิงสรุปในที่สุด
เย่ว์เสี่ยวเฟยพยักหน้า แล้วเก็บรูปถ่ายนั้นไว้ในอกอย่างระมัดระวัง
ในตอนนั้นเอง
“ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง...”
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไป๋ปิงยกข้อมือขึ้นมา โทรศัพท์สื่อสารทางยุทธวิธีพิเศษของเธอก็กำลังส่องแสงสีแดง
เธอเห็นข้อความบนหน้าจอ แล้วสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“เกิดอะไรขึ้น?” เย่ว์เสี่ยวเฟยถาม
ไป๋ปิงเก็บโทรศัพท์ แล้วพูดกับเขาว่า: “หน่วย ‘เกล็ดมังกร’ ได้รับภารกิจฉุกเฉินใหม่ ข้าต้องกลับไปทำงานทันที”
เธอเหลือบมองนาฬิกา: “พรุ่งนี้ข้าอาจจะไปที่ท่าเรือทหารเซี่ยงไฮ้กับท่านไม่ได้แล้ว”
“ไม่เป็นไรครับ! เรื่องสำคัญก็ต้องมาก่อน! มีเสี่ยวลู่และอาจารย์จิ้นอยู่แล้ว ก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ”
เย่ว์เสี่ยวเฟยพยักหน้า ออร่าที่ดูแข็งแกร่งก็แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา
“ยิ่งไปกว่านั้น พี่ชายได้จัดการกับตระกูลจงซึ่งเป็นอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดให้ข้าแล้ว”
“ตอนนี้ข้าได้เป็นผู้นำกลุ่มชิงหมิงของเซี่ยงไฮ้แล้ว และเป็นคุณชายของสิบตระกูลที่ร่ำรวยด้วย ไม่มีใครสามารถแตะต้องข้าในเซี่ยงไฮ้ได้แล้ว”
“ดี! ถ้าอย่างนั้นท่านก็ระวังตัวด้วยนะ”
เธอไม่ลังเลเลย แล้วหันหลังเดินออกจากคฤหาสน์ไป ร่างของเธอก็หายไปในความมืดในไม่ช้า
ในเวลาเดียวกัน
กลางดึก ที่เรือนจำเมืองเจียงเฉิง
“เอี๊ยด—”
ประตูด้านหลังที่ไม่มีใครสังเกตเห็นก็ถูกเปิดออกอย่างเงียบ ๆ จากด้านใน
ร่างผอมบางก็เดินออกมาอย่างลับ ๆ ภายใต้ความมืดของค่ำคืน
เขาสวมชุดธรรมดาที่ไม่พอดีตัว ผมของเขาก็ถูกตัดสั้น และดูหดหู่
ถ้าเย่ว์เสี่ยวเฟยอยู่ที่นี่แล้วล่ะก็ เขาจะต้องตกใจ
ที่แท้คนที่ควรจะถูกขังอยู่ในนั้นคือเกาจื่อเซิ่ง!
เกาจื่อเซิ่งในตอนนี้ ใบหน้าของเขาไม่ได้มีความเย่อหยิ่งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ถูกแทนที่ด้วยความโหดร้ายและความเคียดแค้น
เขาหยิบป้ายประจำตัวใหม่ที่อยู่ข้างในเสื้อออกมา แล้วมองไปที่ชื่อและรูปถ่ายภายใต้แสงไฟสลัว ๆ ที่อยู่ไกลออกไป
คนในรูปถ่ายยังคงเป็นเขา
แต่ชื่อได้เปลี่ยนไปแล้ว
【จวินเสี่ยวกั่ว】!
และทะเบียนบ้านของเขาก็เปลี่ยนจากเมืองเจียงเฉิงไปเป็นเมืองหลวง
“หึ ๆ...ฮ่าฮ่าฮ่า...”
ใบหน้าของเกาจื่อเซิ่งที่เคยดูหดหู่ก็ค่อย ๆ เผยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวออกมา
เขาฉีกป้ายประจำตัว “เกาจื่อเซิ่ง” ที่เป็นอดีตของเขาออก แล้วโยนทิ้งลงในถังขยะข้าง ๆ
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บนโลกนี้จะไม่มีเกาจื่อเซิ่งอีกต่อไปแล้ว”
เสียงของเขาก็ดังออกมาอย่างเบา ๆ เหมือนงูพิษ
“มีเพียงจวินเสี่ยวกั่วเท่านั้น!”
เกาจื่อเซิ่งเงยหน้าขึ้นมา มองไปยังทิศทางของเซี่ยงไฮ้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่รุนแรงและความบ้าคลั่ง
“เย่ว์เสี่ยวเฟย! เตรียมตัวไว้ให้ดี!”
“ทุกสิ่งทุกอย่างที่แกทำให้ข้าต้องเสียไปในเมืองเจียงเฉิง ความอัปยศและความเจ็บปวดที่ข้าต้องทน...”
“ข้าจะให้แกต้องชดใช้เป็นพันเท่า หมื่นเท่า!!!”
“หนี้แรก ก็เริ่มจากปู่ที่แก่แล้วของแกคนนั้นเลย!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น