ตอนที่ 194
บทที่ 194: ห้ามไปหาเรื่องเย่ว์เสี่ยวเฟยเด็ดขาด!
minibunny · 6,341 ตัวอักษร
การที่เกาจื่อเซิ่งสามารถออกจากเรือนจำได้นั้น เป็นเพราะความช่วยเหลือจากพ่อแท้ ๆ ที่เขาไม่เคยพบหน้า
จวินเอ๋อร์ รองผู้นำตระกูลจวิน ซึ่งเป็นหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่ของเมืองหลวง
สำหรับตระกูลจวิน การช่วยคนจากเรือนจำเล็ก ๆ ในเมืองเจียงเฉิงก็เป็นแค่เรื่องที่ต้องโทรศัพท์ไปเท่านั้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้ เย่ว์เสี่ยวเฟยได้ออกจากเมืองเจียงเฉิงไปแล้ว และกระแสเรื่องการโกงคะแนนสอบก็เงียบลงแล้ว
ชื่อ เกาจื่อเซิ่ง และประวัติอาชญากรรมทั้งหมดของเขาก็ถูกลบไปจนหมด
แทนที่ด้วยตัวตนใหม่—จวินเสี่ยวกั่ว
แต่ตระกูลจวินสามารถให้ตัวตนใหม่กับเขาได้ แต่ก็ไม่สามารถลบความทรงจำที่เหมือนนรกในเรือนจำได้
วิดีโอของเกาจื่อเซิ่งกับวัวตัวใหญ่หลายตัวได้ถูกเผยแพร่ไปทั่วโลกออนไลน์แล้ว
เขาได้กลายเป็น “คนดัง”
มีเพื่อนร่วมห้องขังคนหนึ่งจำ “ซูเปอร์สตาร์ต่างชาติ” คนนี้ได้
“โอ้! นี่ไม่ใช่ ‘คนดัง’ คนนั้นหรือ?”
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา นรกก็มาเยือนเขา
ผิวที่ดูนุ่มนิ่มของเขาได้กลายเป็นที่นิยมมากที่สุดในสภาพแวดล้อมนั้น
ทุกคืนคือฝันร้ายที่ไม่สิ้นสุด
เขาต้องทนกับความอับอายที่ไม่ใช่มนุษย์ และเปลี่ยนความเจ็บปวดทุกนาทีให้กลายเป็นความเกลียดชังที่ฝังลึกในกระดูกต่อเย่ว์เสี่ยวเฟย
ตอนนี้เขาได้ออกมาแล้ว!
ส่วน เกาเทียนสง พ่อบุญธรรมของเขาก็ไม่ได้โชคดีขนาดนั้น และยังคงรับการลงโทษอยู่ในนั้น
เกาจื่อเซิ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรหา เจียงปี้ฉือ แม่ของเขาทันที
แต่เสียงที่ดังกลับเป็นเสียงแจ้งเตือนที่เย็นชา
“สวัสดีค่ะ! หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...”
ติดต่อไม่ได้งั้นหรือ?
เกาจื่อเซิ่งขมวดคิ้ว แล้วโทรซ้ำอีกครั้ง แต่ผลก็ยังเหมือนเดิม
ความรู้สึกที่ไม่ดีก็ผุดขึ้นมาในใจของเขา
ในเวลาเดียวกัน ห่างออกไปหลายพันลี้ เมืองหลวง ถนนฮวาเยว่
ที่นี่เป็นสถานที่ที่มีคนมากมาย และเมื่อตกกลางคืน แสงไฟนีออนก็ส่องสว่างไปหมด อากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาถูกและเหงื่อ
กลุ่มคนงานที่เพิ่งเลิกงานจากสถานที่ก่อสร้างต่างก็เดินเข้าไปในร้านที่มีแสงสลัว ๆ ด้วยรอยยิ้มที่ตื่นเต้น
“ไป! ไป! ไป! พี่น้อง! วันนี้ต้องไปดูให้ได้!”
“ได้ยินมาว่าไง? ผู้หญิงที่เต้นโคโยตี้ได้นั่นเคยเป็นภรรยาของเศรษฐี! โห! ช่างน่าสนใจจริง ๆ!”
“แน่นอน! วันนี้ข้าขนปูนสามร้อยกระสอบ ก็เพื่อที่จะมาดูเธอ!”
กลางเวทีที่สลัว มีผู้หญิงคนหนึ่งผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาของเธอว่างเปล่า และกำลังเต้นโคโยตี้
ขาที่เคยได้รับการดูแลอย่างดีของเธอ ทุกครั้งที่งอและยืด ก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เหมือนกล้ามเนื้อฉีกขาด
ผู้หญิงคนนี้คือ เจียงปี้ฉือ
นี่คือการลงโทษที่หน่วย ‘เกล็ดมังกร’ มอบให้เธอ!
เมื่อก่อนเธอต้องการใช้เงินเพื่อจ้างวิหารอสูรมาลอบสังหารเย่ว์เสี่ยวเฟย แต่ถูกจับได้ แล้วถูกโยนมาที่นี่
โทษคือหนึ่งเดือน และต้องต้อนรับลูกค้าหนึ่งร้อยคนต่อวัน
เจียงปี้ฉือในตอนนี้ใบหน้าของเธอไม่มีความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความรู้สึกที่ว่างเปล่าและความเคียดแค้น
ในสมองของเธอมีเพียงความคิดเดียว
เย่ว์เสี่ยวเฟย!
เธอจะต้องฉีกร่างของไอ้เด็กสารเลวที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตของเธอให้เป็นชิ้น ๆ!
เมืองเจียงเฉิง
เกาจื่อเซิ่งติดต่อแม่ของเขาไม่ได้ ความหงุดหงิดในใจของเขาก็เพิ่มขึ้น
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หาเบอร์โทรศัพท์อีกเบอร์หนึ่ง
บันทึกไว้ว่า 【พี่ใหญ่】
พี่น้องตระกูลเกาสามคน เกาอวี้เฟิง พี่สาวคนโตมีวิสัยทัศน์กว้างไกลที่สุด และได้แต่งงานกับครอบครัวที่ร่ำรวยในเมืองหลวงตั้งแต่เนิ่น ๆ
โทรศัพท์ก็ถูกรับ
“สวัสดีค่ะ? ใครคะ?”
ปลายสายมีเสียงผู้หญิงที่ระมัดระวัง
“พี่ใหญ่! ผมเอง!”
เกาจื่อเซิ่งระงับความตื่นเต้น เสียงของเขาบิดเบี้ยวเพราะความแค้น: “ผมออกมาแล้ว!”
ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที แล้วก็มีเสียงอุทานด้วยความไม่เชื่อ: “จื่อเซิ่ง! นาย...นายออกมาได้อย่างไร?!”
“พี่! อย่าสนใจว่าผมออกมาได้อย่างไร!”
เกาจื่อเซิ่งหายใจถี่ แล้วรีบระบายความแค้นของเขา: “ผมจะต้องฆ่าเย่ว์เสี่ยวเฟย! ผมจะทำให้เขาต้องชดใช้เป็นพันเท่า หมื่นเท่าสำหรับทุกสิ่งที่เขาทำ!”
เขาคิดว่าพี่สาวของเขาจะรู้สึกเหมือนกัน
แต่ปฏิกิริยาของเกาอวี้เฟิงกลับเกินความคาดหมายของเขา
“นายเป็นบ้าไปแล้วหรือ?!”
เสียงในโทรศัพท์เต็มไปด้วยความกลัวและความสั่น
“จื่อเซิ่ง! ข้าเตือนนาย! ห้ามไปหาเรื่องเขาเด็ดขาด! นายสู้เขาไม่ได้หรอก!”
เกาจื่อเซิ่งตกตะลึง
ในความทรงจำของเขา พี่สาวคนโตมักจะดูถูกคนอื่น แล้วทำไมเธอถึงกลัวเด็กยากจนจากเมืองเจียงเฉิงคนหนึ่ง?
“พี่! ท่านพูดอะไรเหลวไหล? เย่ว์เสี่ยวเฟยเป็นตัวอะไรกัน? เป็นแค่เด็กบ้านนอกเท่านั้น! ด้วยตัวตนของผมในตอนนี้ การฆ่าเขาเหมือนกับการบีบมด!”
“นายหุบปากซะ!”
เสียงของเกาอวี้เฟิงร้องไห้ และเต็มไปด้วยความกลัว “นายยังไม่รู้หรือ? พี่สาวคนที่สอง อวี้เยี่ยน ถูกเขาจัดการจนตายไปแล้ว!”
อะไรนะ?!
รอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายบนใบหน้าของเกาจื่อเซิ่งก็แข็งค้างไปทันที
ร่างกายของเขาราวกับถูกฟ้าผ่า และยืนนิ่งอยู่
พี่สาวคนที่สอง?
เกาอวี้เยี่ยน?
พี่สาวคนที่สองที่แต่งงานกับหนึ่งในสิบตระกูลใหญ่ในเซี่ยงไฮ้ ถูกเย่ว์เสี่ยวเฟยจัดการจนตายงั้นหรือ?
“นี่เป็นไปไม่ได้! เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”
เกาจื่อเซิ่งไม่เชื่อ
“ไม่ใช่เย่ว์เสี่ยวเฟยฆ่าด้วยตัวเอง แต่ก็ไม่ต่างจากการถูกเขาฆ่าหรอก!”
หลังจากนั้น เกาอวี้เฟิงก็เล่าเรื่องราวที่น่าตกใจที่เพิ่งเกิดขึ้นให้เขาฟังทั้งน้ำตา
“เย่ว์เสี่ยวเฟยไม่ใช่เด็กบ้านนอกอีกต่อไปแล้ว! ตอนนี้เขาคือคุณชายของสิบตระกูลที่ร่ำรวยในเซี่ยงไฮ้ และเป็นผู้นำคนใหม่ของกลุ่มชิงหมิง!”
“พี่เขยคนที่สองของนาย หลี่เฟยหยู ถูกเขาทำให้อับอาย แล้วถูกไล่ออกจากตระกูลลี่เหมือนหมา!”
“หลี่เฟยหยูโกรธมาก แล้วก็ไม่กล้าไปแก้แค้นเย่ว์เสี่ยวเฟย แต่กลับมาระบายความโกรธทั้งหมดใส่พี่สาวคนที่สองของนาย...เขาจัดการพี่สาวคนที่สองของนายจนตาย!”
โครม!
ทุกคำพูดเหมือนค้อนที่กระแทกเข้าที่หัวของเกาจื่อเซิ่งอย่างแรง
ผู้นำสิบตระกูลที่ร่ำรวย?
ผู้นำกลุ่มชิงหมิง?
เขาถูกขังอยู่ได้ไม่นาน เย่ว์เสี่ยวเฟยจะสามารถก้าวขึ้นมาสูงขนาดนี้ได้อย่างไร!
แต่ในไม่ช้า เขาก็สงบลง และใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มที่ชั่วร้ายและบ้าคลั่งมากขึ้น
“พี่! ไม่ต้องกลัว! ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว!”
“เศรษฐีในเซี่ยงไฮ้ ผู้นำกลุ่มชิงหมิง? ฟังดูน่ากลัว แต่ต่อหน้าตระกูลที่ยิ่งใหญ่แล้ว ก็เป็นแค่หมาตัวเล็ก ๆ เท่านั้น!”
“ตอนนี้ผมเจอพ่อแท้ ๆ แล้ว! หนึ่งในแปดตระกูลใหญ่ของเมืองหลวง! ตระกูลจวิน! พ่อของผมคือรองผู้นำตระกูลจวิน!”
“พี่เข้าใจไหมว่ามันหมายความว่าอะไร? การบีบเย่ว์เสี่ยวเฟยก็ง่ายกว่าการบีบมด!”
เกาจื่อเซิ่งคิดว่าคำพูดเหล่านี้จะทำให้พี่สาวของเขาเชื่อ
แต่เสียงที่ดังมาจากโทรศัพท์กลับเป็นการกรีดร้องที่สิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม: “นายเป็นบ้าไปแล้ว! ตระกูลจวินแล้วจะเป็นอย่างไร? นายไม่รู้หรือว่าเย่ว์เสี่ยวเฟยน่ากลัวขนาดไหน? เขา—”
“พอได้แล้ว!”
เกาจื่อเซิ่งขัดจังหวะเธออย่างไม่พอใจ
“พี่ใหญ่! ท่านอยู่เมืองหลวงอย่างสบาย ๆ เถอะ แล้วคอยดูว่าผมจะแก้แค้นให้พี่สาวคนที่สองได้อย่างไร!”
พูดจบ เขาก็วางสายทันที และโยนคำเตือนที่เต็มไปด้วยความกลัวของเกาอวี้เฟิงทิ้งไป
ในตอนนั้นเอง
โครม! โครม! โครม!
รถ Audi A8 สีดำก็แล่นเข้ามาหาเขาอย่างเงียบ ๆ
ป้ายทะเบียนคือ ป้ายพิเศษของเมืองหลวง
ประตูรถเปิดออก ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีดำ รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเย็นชา ก็เดินลงมา
ร่างกายของเขามีออร่าที่ดูดุดัน ซึ่งดูเหมือนเป็นคนที่ออกมาจากสงครามที่นองเลือด
ชายคนนั้นเดินไปหาเกาจื่อเซิ่ง แล้วโค้งคำนับเล็กน้อย ท่าทางของเขาดูเคารพแต่ไม่ต่ำต้อย
“คุณชายจวินเสี่ยวกั่วครับ! ข้าคือเฉินโม่ ได้รับคำสั่งจากท่านรองผู้นำให้มารับท่าน”
เกาจื่อเซิ่งนั่งลงที่เบาะหลังของรถ Audi แล้วออกคำสั่งทันที
“เฉินโม่! ไปที่สลัม แล้วหาคนแก่ที่ชื่อเย่ว์ฉินหู่!”
“ไอ้เด็กสารเลวเย่ว์เสี่ยวเฟยคนนั้นห่วงปู่ของเขามากที่สุดไม่ใช่หรือ?”
“เราจะเริ่มจากคนแก่คนนั้นก่อน!”
แต่เฉินโม่กลับพูดอย่างเย็นชา: “คุณชายเสี่ยวกั่วครับ! คำสั่งของท่านรองผู้นำคือให้ผมส่งท่านไปที่ท่าเรือเซี่ยงไฮ้ทันที”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น