ตอนที่ 256
บทที่ 256: อินทรธนูสีแดง, ชุดทหารสีเขียว, นั่งกึ่งยองสะพายปืน, ราชาหน่วยรบเดี่ยวที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก!
minibunny · 5,403 ตัวอักษร
“หลักฐานอยู่ในหน่วยงานที่เจ็ด?”
โหวเลี่ยงปิงอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะแห้ง ๆ อย่างควบคุมไม่ได้: “ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้คนแก่! แกอย่ามาทำตัวลึกลับที่นี่!”
“แฟ้มข้อมูลทุกอย่างของหน่วยงานที่เจ็ดผ่านมือข้ามาหมดแล้ว! ทำไมข้าถึงไม่รู้ว่ามีหลักฐานอะไร?”
ท่านผู้เฒ่าสวีไม่สนใจเสียงตะโกนของเขา เพียงแค่ยกนิ้วชี้ไปที่ด้านหลังของฐานทัพ
“สำนักงานสาขาเซี่ยงไฮ้! มีสุสานวีรชนอยู่ใช่หรือไม่?”
เมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจของโหวเลี่ยงปิงก็เต้นแรง
สุสานวีรชนนั้นมีอยู่ตั้งแต่วันแรกที่ก่อตั้งสำนักงานสาขาเซี่ยงไฮ้ มีมานานกว่าอายุของเขาเสียอีก
แต่ปกติเขาจะยุ่งอยู่กับการเล่นเกมอำนาจ จึงไม่เคยไปที่นั่นเลยสักครั้ง เขารู้เพียงว่าที่นั่นฝังสายลับนิรนามที่เสียสละในอดีต
ไอ้คนแก่คนนี้ พูดถึงที่นั่นทำไม?
ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีก็เข้าครอบงำหัวใจของเขาทันที
“มี! แต่มันเกี่ยวอะไรด้วย? แกต้องการจะพูดอะไร?” โหวเลี่ยงปิงแสร้งทำเป็นสงบ
“หลักฐาน! อยู่ในสุสานนั้น!”
ท่านผู้เฒ่าสวีกล่าวอย่างเรียบเฉย: “ไปแล้วก็จะรู้เอง”
“เล่นตลก! แกต้องการถ่วงเวลา เพื่อรอคนมาช่วยใช่ไหม?”
โหวเลี่ยงปิงตะคอกอย่างรุนแรง เขาไม่ต้องการทำตามจังหวะของคนแก่คนนี้เลย
สัญชาตญาณบอกเขาว่า! ไปไม่ได้!
“อะไรนะ? แกกลัวหรือ?”
คำพูดเดียวของท่านผู้เฒ่าสวี ก็เปิดเผยธาตุแท้ที่เสแสร้งของเขา
“หรือว่า! แกไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง? ถ้าแกหนีแบบนี้! ข้าคิดว่าคงจะไม่มีใครเชื่อแกได้แล้ว?”
ท่านผู้เฒ่าสวีมองสายลับหน่วยงานที่เจ็ดรอบข้าง แล้วพูดต่อ: “มีคนของหน่วยงานที่เจ็ดมากมายมองอยู่! รองผู้อำนวยการอย่างแก! ไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเข้าไปดูในสุสานของตัวเองหรือ?”
ทันทีที่คำพูดจบลง!
ซวบ! ซวบ! ซวบ!
ถึงแม้ว่าสายลับรอบข้างจะไม่พูดอะไร แต่สายตาที่มองมาก็อธิบายทุกอย่างแล้ว
ความสงสัย ความผิดหวัง ความดูถูก...
พวกเขาเพิ่งได้ยินเรื่องราวของ 【ชาวนาเฒ่า】 แล้วตอนนี้พวกเขาต้องการรู้ความจริงเท่านั้น!
โหวเลี่ยงปิงรู้ดีว่า ถ้าวันนี้เขาถอยหนี เขาจะกลายเป็นเรื่องตลกของหน่วยงานที่เจ็ดทั้งหมด!
“ไปก็ไป! ใครกลัวใคร!”
โหวเลี่ยงปิงถูกความกดดัน ทำให้ต้องจำใจยอมรับ
“ไอ้คนแก่! ข้าขอพูดตรงนี้เลย!”
“ถ้าวันนี้ไปถึงสุสานแล้ว! แกไม่มีหลักฐานที่เรียกว่าหลักฐาน! นั่นคือการปลุกปั่นคนอื่นอย่างเปิดเผย! ทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพ!”
“ข้าจะตั้งข้อหากบฏกับแก! แล้วขังแกไว้ในคุกจนตาย!!!”
...
กลุ่มคนก็เดินไปยังสุสานวีรชนที่อยู่ด้านหลังของสำนักงานสาขา ด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียดจนเกือบจะแข็งตัว
โหวเลี่ยงปิงเดินนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการยุติเรื่องวุ่นวายนี้ให้เร็วที่สุด
เย่ว์เสี่ยวเฟยและจิ้นต้าเพ่าเดินขนาบข้างท่านผู้เฒ่าสวี คอยระแวดระวังรอบข้าง
ท่านผู้เฒ่าสวีกลับเดินอย่างมั่นคง เหมือนกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านของตัวเอง
“ปู่สวีครับ! ท่านเคย...มาที่นี่มาก่อนหรือครับ?”
เย่ว์เสี่ยวเฟยเดินอยู่ข้าง ๆ ท่าน เต็มไปด้วยความสงสัย
“เคยมา”
ท่านผู้เฒ่าสวีพยักหน้า ดวงตาที่ขุ่นมัวของท่านเผยความทรงจำออกมา
“ครั้งสุดท้ายที่มา ก็เมื่อเจ็ดสิบกว่าปีที่แล้ว”
“ตอนนั้นมาพร้อมกับพี่ฉินหู่! ปู่ของแก”
เจ็ดสิบกว่าปีที่แล้ว!
หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยก็เต้นแรง
ที่นี่...ซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่?
ในไม่ช้า ขบวนก็เดินผ่านป่าสนที่ดูสงบ แล้วสุสานขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน
เมื่อมองจากระยะไกล หลุมศพสีเทาขาวก็เรียงรายกันอย่างไม่ขาดสาย มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
ใต้ป้ายหลุมศพแต่ละอัน ก็ฝังวีรบุรุษนิรนามที่เสียสละในแนวรบที่ซ่อนอยู่
บรรยากาศที่เคร่งขรึมและดูดุดันก็พัดเข้ามา
สายลับหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ ก็อาสาแนะนำท่านผู้เฒ่าสวีและเย่ว์เสี่ยวเฟย
“สำนักงานสาขาเซี่ยงไฮ้ของเรา! เป็นหนึ่งในสาขาแรกที่ก่อตั้งของหน่วยงานที่เจ็ด! และสุสานนี้! ก็มีอยู่ตั้งแต่วันแรกที่ก่อตั้งสาขา”
“เพราะที่นี่เป็นหน่วยงานลับ! จึงไม่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าชม! ดังนั้น นอกจากคนในของเราจะมาทำความสะอาดแล้ว แทบจะไม่มีใครมาเลย”
“มีเพียงคนเดียวเท่านั้น! ที่เฝ้าอยู่ที่นี่มานานหลายปี”
“ผู้ดูแลสุสานงั้นหรือ?” จิ้นต้าเพ่าถามโดยไม่รู้ตัว
“ใช่”
สายลับคนนั้นพยักหน้า: “พวกเราเรียกเขาว่าซุนเฒ่า! ไม่รู้ว่าเขาทำงานที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว! รู้แค่ว่าผู้อำนวยการเปลี่ยนไปหลายคนแล้ว แต่เขาก็ยังอยู่”
“ได้ยินมาจากรุ่นพี่ว่า! ตอนที่เขามาครั้งแรก ทุกคนเรียกเขาว่าเสี่ยวซุน! ต่อมาก็เรียกพี่ซุน! ตอนนี้คนใหม่ ๆ ต้องเรียกเขาว่าปู่ซุนด้วยความเคารพแล้ว”
หลายสิบปีงั้นหรือ?
หัวใจของทุกคนก็รู้สึกสั่นไหวเล็กน้อย
คนแบบไหนกัน ที่สามารถเฝ้าสุสานได้อย่างเงียบ ๆ นานหลายสิบปีในสถานที่เดียว?
ในขณะที่กำลังพูดกันอยู่นั้น ทุกคนก็เดินมาถึงทางเข้าสุสานแล้ว
ที่หน้าป้อมยามทางเข้า มีร่างหนึ่งยืนอยู่
นั่นคือชายชราคนหนึ่ง ดูเหมือนจะมีอายุประมาณเจ็ดสิบกว่าปี เท่ากับหลินเถี่ยจวิน
ร่องรอยของกาลเวลาก็สลักอยู่บนใบหน้าของเขา แต่หลังของเขาก็ยังคงตรงเหมือนหอกเหล็ก ไม่แสดงความเกียจคร้านใด ๆ เลย ถึงแม้ว่าจะอยู่โดดเดี่ยวมานาน ทำให้ผู้คนรู้สึกเคารพอย่างยิ่ง
สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือการแต่งกายของเขา
ชุดทหารสีเขียวที่ซีดจาง ซักจนขาวสะอาด
บนบ่าของเขามีอินทรธนูสีแดงสดสองข้าง
ปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติเก่า ๆ ก็สะพายอยู่ด้านหน้าของเขา ปลายกระบอกปืนชี้ลงเล็กน้อย
ท่าทางนั้น ออร่านั้น ดูเหมือนผู้ดูแลสุสานที่ไหนกัน?
ถ้าเป็นในสนามรบเมื่อหลายสิบปีก่อน เขาต้องเป็น ราชาหน่วยรบเดี่ยวที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ที่สามารถต่อสู้กับกองทัพทั้งกองได้!
“อินทรธนูสีแดง!”
“ชุดทหารสีเขียว!”
“นั่งกึ่งยองสะพายปืน!”
เมื่อเห็นฉากนี้ จิ้นต้าเพ่าที่เป็นทหารที่คลานออกมาจากกองไฟของสงคราม ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา แล้วนึกถึงเพลงที่เคยได้ยินในกองทัพ
ทหารที่แต่งตัวแบบนี้ในตอนนั้น ทุกคนคือคนโหดเหี้ยมที่ต่อสู้กับพวกกุ้ยจื่อมาแล้ว
ในตอนนั้น ท่านผู้เฒ่าสวีก็หยุดเดิน
และผู้ดูแลสุสานที่ชื่อ “ซุนเฒ่า” ก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เฉียบคมเหมือนเหยี่ยวก็กวาดมองมา
เหมือนมีพลังที่เจาะทะลุ กวาดมองทุกคนที่อยู่ในที่นั้น
ความตั้งใจที่จะฆ่า!
นี่ต้องเป็นคนโหดเหี้ยมที่เคยฆ่าพวกกุ้ยจื่อนับไม่ถ้วนในสนามรบ!
“ซี้ด...”
โหวเลี่ยงปิงถูกสายตานั้นมองจนหัวใจเต้นแรง แต่ก็พยายามบังคับตัวเองให้สงบลง
เขาต้องการพิสูจน์ทันทีว่าท่านผู้เฒ่าสวีกำลังโกหก เพื่อที่จะผลักเย่ว์เสี่ยวเฟยให้ตกไปในขุมนรก แล้วกอบกู้ความน่าเกรงขามของตัวเอง!
“แกคือซุนเฒ่าใช่ไหม?”
โหวเลี่ยงปิงไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไปแล้ว ก้าวออกมาข้างหน้า แล้วเดินไปหาผู้ดูแลสุสาน แล้วตะโกนด้วยน้ำเสียงที่ดูเหนือกว่า:
“ไม่เห็นหรือไงว่าผู้อำนวยการอย่างข้าต้องการเข้าไป? รีบหลีกทางให้ข้าเข้าเดี๋ยวนี้!”
อย่างไรก็ตาม ผู้ดูแลสุสานที่ถูกเรียกว่าซุนเฒ่า ร่างกายก็ยังคงยืนตรงเหมือนหอกเหล็ก ไม่ไหวติง
“แก! เข้าไปไม่ได้!”
คำพูดของเขาสั้น แต่ก็หนักแน่น
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น