บทที่ 257: ข้าแก่ชราไปมากแล้ว แต่ท่านนายพลยังคงสง่างามไม่เปลี่ยน!

“อะไรนะ?”

โหวเลี่ยงปิงแทบจะคิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป

รองผู้อำนวยการหน่วยงานที่เจ็ดอย่างเขา ถูกคนเฝ้าประตูในฐานทัพนี้ขวางทางงั้นหรือ?

เขาหยิบบัตรประจำตัวออกมา แล้วแทบจะจิ้มเข้าที่หน้าของซุนเฒ่า แล้วตะโกน:

“เปิดตาแกดูให้ชัด!”