ตอนที่ 324
บทที่ 324: หากมีชาติหน้า พวกเรา...มาเป็นพี่น้องกันอีก!
minibunny · 5,485 ตัวอักษร
เสียงปืนระเบิดในความทรงจำของหานเซียว ก็เหมือนเสียงคำรามข้างหูของเย่ว์เสี่ยวเฟย
“สือโถว! ล้มลงแล้ว”
เสียงของหานเซียวแหบแห้งจนฟังไม่ได้ศัพท์: “เขาใช้ความตายของตัวเอง! เพื่อให้พ่อของแกตัดสินใจ”
“พ่อของแกคุกเข่าอยู่ที่นั่น ยื่นมือออกไปราวกับต้องการจะจับอะไรบางอย่าง แต่คว้าได้เพียงอากาศที่เย็นเฉียบเท่านั้น พ่อของแกมองศพของสือโถวอย่างเลื่อนลอย ร่างกายทั้งหมดเหมือนวิญญาณถูกดึงออกไป”
“หลังจากนั้น! ก็เป็นคนที่สอง”
“ชายที่ใช้รหัส 【เหล่า A】 เดินไปหาพ่อของแก ไม่ได้พูดคำพูดที่กล้าหาญใด ๆ เพียงแต่เผยรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ออกมา”
“เหล่า A กล่าวว่า: ‘ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้เด็กสือโถวคนนี้ แย่งซีนข้าไปแล้ว! พี่เย่ว์! อย่าทำตัวเหมือนผู้หญิงสิ! ในพจนานุกรมของพวกเรา 【ผู้เฝ้าค่ำคืน】 ไม่มีคำว่าขี้ขลาด! ชาติหน้า! ข้าก็จะทำงานกับท่านอีก!’”
“พูดจบ เขาก็โบกมือให้ทุกคน ‘พี่น้อง! ข้าไปก่อน! ข้าจะไปสำรวจเส้นทางสู่ยมโลกให้พวกแก!’”
“ปัง! เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง”
“หลังจากนั้น! ก็เป็นคนที่สาม คนที่สี่...”
การบรรยายของหานเซียวไม่หยุด เหมือนกำลังอ่านรายชื่อคนตาย ทุกชื่อ ทุกเสียงปืน ก็กลายเป็นค้อนที่หนักอึ้ง ทุบเข้าที่หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยอย่างรุนแรง
“【ผู้เฝ้าค่ำคืน】 หลี่เว่ยกั๋ว! ชีวิตนี้ของข้าคุ้มค่าแล้ว! ที่ได้รู้จักพวกพี่น้องพวกแก!”
“ปัง!”
“【ผู้เฝ้าค่ำคืน】 รหัส 【ภูตผี】! บอกเมียของข้าว่าข้ารักเธอ! บอกลูกของข้าว่าพ่อของเขาเป็นวีรบุรุษ!”
“ปัง!”
“【ผู้เฝ้าค่ำคืน】 หลินเวย! พี่เย่ว์! ขอให้ท่านมีชีวิตรอด! แก้แค้นให้พวกพี่น้อง!”
“【ค่ำคืนมาเยือน ข้าจักถือดาบบนหลังม้า!】”
“【กายอยู่ในความมืด! ใจมุ่งสู่แสงสว่าง!】”
“ปัง! เสียงปืนดังขึ้น!”
...
เสียงปืนดังต่อเนื่อง
คำปฏิญาณที่น่าตกตะลึง
หนานซานในขณะนั้น เหมือนไม่ได้เป็นนรกบนดิน! แต่เป็นวิหารที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุด!
【ผู้เฝ้าค่ำคืน】 ร้อยกว่าคน! ใช้ชีวิตของตัวเอง! จัดพิธีบูชายัญที่น่าเศร้าที่สุดให้กับความเชื่อของพวกเขา!
พวกเขาไม่มีใครเลยที่หันปืนใส่ศัตรู! แต่หันใส่ตัวเอง!
พวกเขาไม่มีใครเลยที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัว! แต่เต็มไปด้วยความโล่งใจและเกียรติยศ!
พวกเขาใช้ทางเลือกที่เด็ดขาดที่สุด! ใช้เลือดเนื้อของตัวเอง! ปูทางแห่งหนามให้พ่อของเย่ว์เสี่ยวเฟย! เพื่อไปยังนรก 【อวิจี】!
นั่นไม่ใช่การสังหารหมู่
นั่นคือ...การเสียสละร่วมกันที่น่าเศร้าที่สุด!
เย่ว์เสี่ยวเฟยตาพร่ามัวไปหมดแล้ว
สิ่งที่สั่นไหวต่อหน้าเขา ไม่ใช่รถพยาบาล! แต่เป็นฉากที่น่าเศร้ามากมาย
เขาเห็นนักรบหนุ่มที่ชื่อสือโถว! เห็นชายร่างใหญ่ที่ชื่อ 【เหล่า A】! เห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย! แต่ชัดเจนอย่างที่สุด!
พวกเขายิ้ม, ตะโกน, แล้วล้มลง
เลือดที่ย้อมพื้นดินที่เย็นเฉียบ! รวมกันเป็นแม่น้ำ
และพ่อของเขา เย่ว์ฉางหลง! คุกเข่าอยู่กลางกองเลือดนั้น...
มองดูเพื่อนร่วมรบของตัวเอง! ทีละคน! ตายไปต่อหน้าเขา!
ความเจ็บปวดแบบนั้น! ความสิ้นหวังแบบนั้น! เพียงพอที่จะทำลายคนเหล็กใด ๆ ให้แตกเป็นชิ้น ๆ!
ใครบอกว่าคนที่ยืนอยู่ในแสงสว่าง...
ถึงจะเรียกว่าวีรบุรุษ?
คนเหล่านี้ที่ปกป้องอย่างเงียบ ๆ ในความมืด! ถึงกับยอมใช้ชีวิตไปจุดแสงสว่างเพียงเล็กน้อย!
พวกเขาคือแกนหลักที่แท้จริงของประเทศนี้!
“จนถึงที่สุด! เหลือแค่สามคน”
เสียงของหานเซียว! ในที่สุดก็มีความสั่นสะเทือน
“พ่อของแก, พี่เซียว, แล้วก็ข้า”
“ข้าหยิบปืนบนพื้นขึ้นมา! ก็ต้องการเดินตามพี่น้องไป! แต่พี่เซียวห้ามข้าไว้”
กำปั้นของหานเซียว กำแน่นจนเล็บจมลงไปในฝ่ามือ
“พี่เซียวตบข้าจนล้มลงกับพื้น! ชี้หน้าข้าแล้วด่าว่าข้าเป็นคนขี้ขลาด! กล่าวว่าโอกาสที่พี่น้องแลกมาด้วยชีวิต! ไม่ใช่ให้ข้าเอาไปตาย!”
“เขากล่าวว่า! ละครเรื่องนี้ ยังขาดฉากจบ”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น