บทที่ 396 ตบหน้าประจานกลางฝูงชน เทพสงครามบ่อส้วม!

ลมราตรีประหนึ่งส่งเสียงคร่ำครวญ พัดวนเวียนอยู่เหนือลานกว้าง ใบหน้าชราภาพของอิโต้ ทาเกโอะที่เปรอะเปื้อนไปด้วยสิ่งปฏิกูลและคราบเลือดนั้น บิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือเค้าโครงความเป็นมนุษย์

เขาจ้องเขม็งไปยังกลุ่มทหารผ่านศึกที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและร่างกายพิการเหล่านั้น ในดวงตานอกจากความหวาดกลัวที่สลักลึกเข้ากระดูกแล้ว กลับยังจุดประกายแห่งความคลุ้มคลั่งและเสียสติขึ้นมาวูบหนึ่ง

"นักแสดง! พวกมันคือนักแสดงทั้งหมด!" เขาพลันเงยหน้าขึ้น เค้นแรงทั้งหมดที่มีแผดเสียงตะโกนประหนึ่งเครื่องยนต์ที่พังทลาย

"ไอ้เด็กเหลือขอ! แกคิดว่าหาคนพิการมาไม่กี่คน ให้ใส่เสื้อผ้าขาดๆ เมื่อหลายสิบปีก่อน แล้วจะเอาผิดฉันได้งั้นเหรอ? จะขู่ให้คนอย่างอิโต้ ทาเกโอะกลัวได้งั้นเหรอ?" เขาชี้ไปยังหลี่เอ้อร์หนิวที่ยืนด้วยขาข้างเดียว ทว่าท่วงท่ากลับมั่นคงประหนึ่งต้นสน

"แก! แล้วก็แกด้วย! พวกแกทุกคนคือตัวประกอบ! คือคนที่มันจ้างมา!”