บทที่ 402 การคุกเข่าที่ล่าช้าไปถึงแปดสิบปี!

"อั่ก——" ประโยคนี้กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้หลังอูฐหักลง อิโต้ มาโกโตะรู้สึกถึงรสหวานที่ลำคอ ก่อนจะกระอักเลือดกองโตออกมาจากปาก เลือดนั้นสาดกระเซ็นเต็มผ้าขาวที่คลุมตัวเขา ประหนึ่งดอกเหมยสีแดงที่เบ่งบานกลางหิมะ ดวงตาของเขาเหลือกลอยด้วยความอัปยศอดสูถึงขีดสุด ก่อนจะสิ้นสติสมประดีไปในทันที

ทั่วทั้งบริเวณพลันบังเกิดเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังสนั่น สำหรับตัวตลกที่โอหังและโง่เขลาเช่นนี้ ไม่มีใครคิดจะสงสารแม้แต่น้อย

การสลบไสลของอิโต้ มาโกโตะไม่ได้ทำให้การพิพากษาครั้งนี้หยุดชะงักลง เขาเป็นเพียงตัวประกอบเล็กๆ เป็นตัวตลกที่ไร้ความสำคัญ พระเอกที่แท้จริงตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงอิโต้ ทาเกโอะที่นอนปวกเปียกอยู่บนพื้นคนนี้เท่านั้น

เสียงหัวเราะบนลานกว้างค่อยๆ สงบลง สายตาของทุกคนกลับมาจับจ้องที่ไอ้หมาแก่โทไกผู้สูญเสียจิตวิญญาณไปโดยสิ้นเชิงอีกครั้ง อากาศประหนึ่งจะแข็งตัวขึ้นมาใหม่อีกหน

ตึก! ตึก! ตึก!