บทที่ 403 พี่น้องทั้งหลาย พวกเราชนะแล้ว!

ชั่วพริบตาเดียว ทั่วทั้งโลกดูเหมือนจะเงียบงันลง เสียงลมหยุดนิ่ง เสียงลมหายใจของผู้คนก็หยุดชะงัก มีเพียงผืนธงศึก "หูเปิน" ที่ขาดวิ่นผืนนั้น ยังคงโบกสะบัดเสียงดังพรึ่บพรั่บกลางเวหา ประหนึ่งส่งเสียงคร่ำครวญอันโศกเศร้าทว่าอิ่มเอมใจที่ถูกกดทับมานานกว่าแปดสิบปี

เย่ว์ถิงหู่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ร่างที่สูงใหญ่และองอาจประหนึ่งขุนเขาที่ไม่มีวันสั่นคลอน ท่านก้มหน้าลง มองดูอิโต้ ทาเกโอะที่คุกเข่าอยู่ใต้เท้า สั่นเทิ้มประหนึ่งขี้โคลนกองหนึ่ง ในดวงตาฝ้าฟางที่เคยลุกโชนด้วยโทสะมาเนิ่นนาน โทสะและกลิ่นอายสังหารอันยิ่งใหญ่ค่อยๆ จางหายไปทีละนิด

สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือความเหม่อลอยและความเหนื่อยล้าที่ยากจะอธิบาย ประหนึ่งว่าแรงเฮือกใหญ่ที่ค้ำจุนท่านมาตลอดแปดสิบปี ในวินาทีนี้ได้ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้นแล้ว

"เคร้ง!"

เย่ว์ถิงหู่ปล่อยมือจากดาบปลายปืน อาวุธสังหารที่อาบเลือดนับไม่ถ้วนเล่มนั้นร่วงลงสู่พื้น ส่งเสียงใสกระทบใจคน ท่านปล่อยมือจากคานธงเช่นกัน ธงศึกที่หนักอึ้งประหนึ่งพันชั่งเมื่อไร้การค้ำจุนก็ค่อยๆ เอียงล้มลงไปด้านข้าง