บทที่ 409 เทพสงครามลู่เจิ้นหัว! ทหารราบที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี 1 ต่อ 500!

เสียงตะโกนนี้ประหนึ่งก้อนหินยักษ์ที่ถูกโยนลงสู่ผิวน้ำอันสงบนิ่ง พลันทำลายบรรยากาศอันเคร่งขรึมภายในอนุสรณ์สถานลงในพริบตา ทุกคนต่างพากันตกใจและรีบเข้ามาห้อมล้อมดูสถานการณ์

สวี่อันปางรีบก้าวเข้าไปประคองเย่ว์ถิงหู่ที่กำลังตื่นเต้นจนร่างกายโอนเอนประหนึ่งจะล้มลง พลางถามด้วยความห่วงใยว่า "พี่เย่ว์ เป็นอะไรไปครับ? พี่รู้จักเขาเหรอ?" ทางด้านเย่ว์เสี่ยวเฟยเอง หัวใจก็พลันกระตุกวูบอย่างแรง!

เจิ้นหัว? ลู่เจิ้นหัว?!

ในสมองของเขาพลันนึกถึงจดหมายที่ลู่เจิ้นหัวเขียนถึงลู่ลันซินผู้เป็นย่า ซึ่งเขาเคยเห็นในเซฟของตระกูลลู่ที่เมืองมหาเศรษฐีขึ้นมาทันที! ลู่เจิ้นหัว! คุณหนูเล็กแห่งตระกูลลู่ผู้สละโอกาสในการไปศึกษาต่อต่างประเทศอย่างเด็ดเดี่ยวในยามที่พวกโจรโทไกบุกมาถึงเมืองมหาเศรษฐี และเลือกที่จะอยู่ต่อเพื่อจับปืนสู้รบกับพวกโจร! นั่นคือ... ตาเล็กของเขา!

หรือว่าชายหนุ่มในรูปถ่ายที่มีหน้าตาคล้ายคลึงกับตนเองถึงเพียงนี้ คือตาเล็กในตำนาน ลู่เจิ้นหัว?! หัวใจของเย่ว์เสี่ยวเฟยเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ เขารีบกวาดสายตาไปอ่านคำบรรยายใต้รูปถ่ายทันที