บทที่ 412 คุณปู่ครับ ยุคสมัยอันรุ่งโรจน์นี้เป็นไปตามที่คุณปู่ปรารถนาแล้ว!

ขวับ! สิ้นเสียงสั่งการ

เหล่านักรบหนุ่มทั้งกองทีมที่อยู่เบื้องหลังต่างเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงประหนึ่งเป็นคนคนเดียวกัน พวกเขาสับเท้าก้าวตบเท้าเสียงดังสนั่น แขนขวาพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำความเคารพแบบทหารที่ได้มาตรฐานที่สุดและสูงส่งที่สุด ให้แก่ทหารผ่านศึกร้อยปีผู้ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนท่านนี้!

แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคารพรักและเทิดทูนอย่างปิดไม่มิด! เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำเอาผู้คนรอบข้างต่างพากันอึ้งกิมกี่ คนเดินเท้าที่เคยเร่งรีบต่างหยุดชะงักฝีเท้า ยานพาหนะที่เคยแล่นผ่านต่างชะลอความเร็วลง หรือแม้กระทั่งหยุดนิ่ง

ขวับ! ขวับ! ขวับ!

สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปยังชายชราที่ติดเหรียญตราเต็มอกเสื้อ ผู้ซึ่งดูค่อมลงเล็กน้อยท่ามกลางเงาแห่งราตรี ไม่มีใครส่งเสียงเอะอะ ไม่มีใครวิพากษ์วิจารณ์ ทุกคนทำเพียงเฝ้ามองอย่างเงียบสงบ เพื่อแสดงความเคารพอย่างสูงสุดตามแบบฉบับของตนให้แก่วีรบุรุษนิรนามท่านนี้