บทที่ 411 วันเวลาอันสงบสุข ขุนเขานทีอันมั่นคง เพียงเพราะวีรบุรุษแบกรับด้วยไหล่เหล็ก!

ตูม!

ถ้อยคำเหล่านี้ประหนึ่งอัสนีบาตที่ฟาดลงกลางใจของทุกคน ทั่วทั้งห้องจัดแสดงพลันตกอยู่ในความเงียบงันดุจป่าช้าอีกครั้ง สวี่อันปาง อดีตผู้บัญชาการทหารเรือร้อยปี เมื่อได้ยินประโยคนี้ ร่างที่เคยตั้งตรงของท่านถึงกับสั่นสะท้านเล็กน้อย หลี่เอ้อร์หนิวและทหารผ่านศึกคนอื่นๆ จากใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและตกตะลึง พลันเปลี่ยนเป็นความเลื่อมใสศรัทธาอย่างลึกซึ้งในพริบตา

ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจแล้ว... เหตุใดลู่เจิ้นหัวถึงยอมสละเกียรติยศที่อยู่แค่เอื้อมนั้นไป นั่นเป็นเพราะสายตาของบุรุษผู้นี้ได้ก้าวข้ามการต่อสู้ตรงหน้าไปไกลโข แม้กระทั่งก้าวข้ามสงครามครั้งนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ!

สิ่งที่เขามองเห็น คือรากเหง้าแห่งความอ่อนแอของประเทศมังกรนับร้อยปี! สิ่งที่เขาอยากจะทำ ไม่ใช่เพียงแค่การเอาชนะในสงครามครั้งหนึ่ง แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของประเทศชาติอย่างถึงรากถึงโคน! การสังหารศัตรู คือความกล้าหาญของสามัญชน ทว่าสิ่งที่เขาปรารถนาจะทำ คือภารกิจของวิญญูชนผู้สร้างสันติภาพให้แก่คนหมื่นรุ่น!

ช่างเป็นปณิธานที่ยิ่งใหญ่เพียงใด! ช่างเป็นจิตใจที่กว้างขวางเพียงใด!