บทที่ 425 ความหวาดกลัวของยัยแม่มดเฒ่า! ความบ้าคลั่งครั้งสุดท้าย!

ข่าวนี้ประหนึ่งติดปีก พุ่งทะยานกลับไปยังโทไกด้วยความรวดเร็วอันน่าหวาดหวั่น

ภายในทำเนียบนายกรัฐมนตรีหญิง แสงไฟสว่างไสว ทว่าบรรยากาศกลับอึมครึมราวกับอยู่ในสุสาน เหล่าชนชั้นสูงในคณะรัฐมนตรีต่างมารวมตัวกันที่นี่ แต่ละคนใบหน้าขาวซีด เงียบกริบประหนึ่งจักจั่นในฤดูหนาว บนหน้าจอขนาดยักษ์เบื้องหน้าพวกเขา กำลังฉายภาพรูปถ่ายที่ทั้งนองเลือดและพิศวงจากดาร์กเว็บวนซ้ำไปมา แผ่นหลังของนักพรตที่ดูราวกับเทพปิศาจ ปืนกาตลิ่งที่ยังมีควันเขม่าพุ่งออกมา และเศษซากร่างกายของสมาชิกหน่วยวายุคลั่งที่เกลื่อนกราดเต็มพื้น... ทุกภาพเหตุการณ์ประหนึ่งค้อนหนักที่ทุบลงกลางใจของกลุ่มผู้มีอำนาจแห่งโทไก

"เพล้ง!" เสียงใสสะท้อนก้อง แจกันเครื่องลายครามราคาแพงถูกมือที่สั่นเทาด้วยโทสะและความกลัวปัดตกลงพื้นจนแตกละเอียด

"บาก้า! บาก้ายารูววว!!!" นายกรัฐมนตรีหญิงแห่งโทไก ผู้ที่โลกภายนอกมองว่าสง่างามและแข็งแกร่ง ยามนี้กลับประหนึ่งหญิงเสียสติ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าบิดเบี้ยว แผดเสียงคำรามอย่างคุ้มคลั่ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย บนใบหน้าที่ได้รับการดูแลมาอย่างดี ยามนี้กลับเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและความหวาดกลัว!

ใช่แล้ว มันคือความหวาดกลัว! หากจะบอกว่า ตอนที่ได้รับสายท้าทายจากเย่ว์เสี่ยวเฟยก่อนหน้านี้ ในใจของเธอมีเพียงความโกรธและความอัปยศ ทว่ายามนี้ เมื่อได้เห็นรูปถ่ายอันน่าสยดสยองด้วยตาตนเอง เห็น "คมดาบแห่งจักรวรรดิ" ที่เธอภาคภูมิใจถูกสังหารหมู่ด้วยวิธีการที่อำมหิตและไร้เหตุผลเช่นนี้... ความเย็นยะเยือกที่บาดลึกถึงกระดูกพลันพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นสู่สมองทันที!