บทที่ 448 โลงศพเหล็ก เชิญท่านเข้าหม้อ!

ภายในรถยนต์กันกระสุน ใบหน้าที่บิดเบี้ยวของยัยแม่มดเฒ่าภายใต้แสงไฟสำรองที่วูบวาบไปมานั้น ดูน่าสยดสยองเป็นอย่างยิ่ง "ถอยทัพ! ฉันบอกให้ถอยทัพไง! ไอ้พวกหมูโง่พวกแกฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง?" เธอกำเครื่องสื่อสารภายในรถไว้แน่น แผดเสียงแหลมสูงประหนึ่งจะฉีกแก้วหูคนให้ขาด

"ท่านครับ! พวกเรา..." ปลายสายเสียงของซาโต้ โคจิเต็มไปด้วยความตระหนกและไร้หนทาง "พวกเราถูกกักไว้ครับ! ถนนทั้งด้านหน้าและด้านหลังถูกระเบิดทำลายจนหมด! พวกเราขยับไม่ได้เลยครับ!"

"ถ้าอย่างนั้นก็เรียกหน่วยสนับสนุนทางอากาศสิ! เฮลิคอปเตอร์ของกองกำลังป้องกันตนเองทางบกล่ะ? ตายกันหมดแล้วหรือไง? สั่งให้พวกมันถล่มไอ้พวกกบฏชั่วพวกนี้ให้กลายเป็นจลน์ซะ!" ยัยแม่มดเฒ่าคำรามอย่างบ้าคลั่ง น้ำลายกระเด็นไปทั่วทุกทิศทาง

"กำลัง... กำลังเรียกครับ! แต่ว่า... สัญญาณ... ซ่า... มีแต่เสียงรบกวน... พวกเรา... ซ่า..." ในเครื่องสื่อสารเกิดเสียงกระแสไฟฟ้าแสบแก้วหูชุดหนึ่ง ก่อนจะเงียบสงัดลงโดยสมบูรณ์

"ฮัลโหล? ซาโต้! ซาโต้ โคจิ! ไอ้สวะที่ไร้สมรรถภาพ!" ยัยแม่มดเฒ่าทุบเครื่องสื่อสารอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบงันที่เย็นยะเยือก ลางสังหรณ์อันเลวร้ายผุดขึ้นในใจเธอทันที เธอพลันเงยหน้าขึ้น จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างรถ