บทที่ 447 คนเดียว คือภัยพิบัติ!

ฝูงชนโดยรอบพากันแตกตื่นโกลาหลโดยสมบูรณ์!

ผู้คนนับไม่ถ้วนเริ่มวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทางประหนึ่งผึ้งแตกรัง บนใบหน้าของพวกเขาไม่มีความโอหังหรือความเกรี้ยวกราดเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป หลงเหลือเพียงความหวาดกลัวต่อสิ่งที่มองไม่เห็นและความตายตามสัญชาตญาณดิบ! ทั่วทั้งเมืองหลวงของโทไกในวินาทีนี้ ได้กลายเป็นเมืองร้างที่ถูกปกคลุมด้วยความสยดสยองโดยสมบูรณ์!

ทว่าภายในรถยนต์กันกระสุนรุ่นพิเศษที่ปิดมิดชิดซึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยัง "ศาลเจ้าโฉด" ยัยแม่มดเฒ่าเองก็ได้เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายนอกผ่านหน้าจอขนาดเล็กภายในรถ ใบหน้าของเธอเขียวคล้ำจนถึงขีดสุด ใบหน้าที่เพิ่งแต่งแต้มมาอย่างดี ยามนี้บิดเบี้ยวและเหี้ยมเกรียมเพราะโทสะอันรุนแรงและความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด!

"บาก้ายาโร่!!" ยัยแม่มดเฒ่าแผดเสียงกรีดร้องอย่างเสียสติ เธอกว้าแก้วคริสตัลข้างกายเขวี้ยงใส่หน้าจอมอนิเตอร์ภายในรถอย่างแรง! "โครม!"

หน้าจอแตกละเอียดตามแรงกระแทก ทว่าภาพเหตุการณ์ที่ทำให้เธอหวาดผวาและเกรี้ยวกราดเหล่านั้น กลับยังคงวนเวียนและปรากฏชัดอยู่ในห้วงความคิดของเธออย่างบ้าคลั่ง "นี่มันฝีมือใคร? ฝีมือใครกันแน่!"