บทที่ 461 การโขกศีรษะนี้ เพื่อดวงวิญญาณอาฆาตสามสิบห้าล้านดวง!

เสียงคำรามของเย่ว์เสี่ยวเฟยประหนึ่งอัสนีบาตที่ก้องกัมปนาท ส่งผ่านสัญญาณถ่ายทอดสดขจรขจายไปทุกซอกทุกมุมของโลก

ยัยแม่มดเฒ่าที่คุกเข่าอยู่บนพื้นยามได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ร่างกายพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ในดวงตาที่พร่ามัวเพราะความหวาดกลัวและความเจ็บปวด พลันฉายประกายแห่งการดิ้นรนและขัดขืนวูบหนึ่ง

การคุกเข่าก็นับเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่งยวดแล้ว หากต้องโขกศีรษะยอมรับผิดต่อหน้าคนทั้งโลกโดยหันหน้าไปทางประเทศมังกรอีก... เช่นนั้นเธอจะไม่ใช่เพียงความอัปยศของโทไกเท่านั้น ทว่าเธอจะกลายเป็นคนบาปที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของชนชาตินี้ซึ่งมิอาจชะล้างออกไปได้ชั่วกาลนาน! เธอจะถูกตรึงไว้บนหลักประจานแห่งประวัติศาสตร์ ถูกลูกหลานคนรุ่นหลังก่นด่านินทาไปอีกนับพันนับหมื่นปี!

ไม่! ยอมไม่ได้เด็ดขาด!

"ความกล้าหาญ" ที่ไม่รู้ที่มาพลันทำให้ปณิธานที่พังทลายไปแล้วของเธอควบแน่นขึ้นมาได้อีกเศษเสี้ยวหนึ่ง "ไม่... ฉัน... ฉันเป็นตัวแทนศักดิ์ศรีแห่งมหาจักรวรรดิโทไก..." เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าตะกุกตะกัก "ฉันไม่มีวัน... โขกศีรษะ... ให้คนจีน..."