บทที่ 462 ปู่ครับ เขาทำได้แล้ว!

สมาชิกทีม นิกหลิน ยืนอยู่ไม่ไกลนัก พวกเขายืดอกตั้งตระหง่านประหนึ่งหอกเหล็กที่ปักตรึงอยู่กับที่ ทุกคนต่างขอบตาแดงก่ำ ทรวงอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงตามจังหวะหายใจ พวกเขาจ้องมองแผ่นหลังที่บีบบังคับให้ยัยแม่มดเฒ่าโขกศีรษะขอขมาต่อหน้าคนทั้งโลก ในใจพลันบังเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ ทั้งตกตะลึง ตื่นเต้น ภาคภูมิใจ และยำเกรง... อารมณ์นานาประการถักทอเข้าด้วยกัน จนพวกเขากลั้นเสียงโห่ร้องเอาไว้แทบไม่อยู่

ใบหน้าที่มักประดับรอยยิ้มขี้เก๊กของ ซานจี ยามนี้กลับถูกแทนที่ด้วยสายน้ำตาอุ่น ๆ สองสาย เขาขยี้ตาอย่างแรง น้ำเสียงเจือความสะอื้นดังขึ้นในช่องทางสื่อสาร: "เช็ดเข้... นี่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหมจ๊ะ? แม่งโคตรสะใจเลยโว้ย!"

เขาเป็นเด็กกำพร้า เติบโตมาตามข้างถนน เห็นโลกมาจนช่ำชอง ทั้งความเย็นชาของมนุษย์และความอยุติธรรม เขาเคยคิดว่าบนโลกนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความยุติธรรมหรือความถูกต้องอยู่จริง สิ่งที่เรียกว่าประเทศ หรือชนชาติ ก็เป็นเพียงคำศัพท์ที่ว่างเปล่าเท่านั้น จนกระทั่งเขาถูก เทียนหลง เย่ว์เฟย ดึงเข้าสู่ทีม นิกหลิน และสวมเครื่องแบบนี้ เขาถึงค่อย ๆ เข้าใจถึงน้ำหนักที่แบกรับอยู่เบื้องหลังคำว่า "ประเทศ"

มีชาติ จึงมีบ้าน ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่เคยสัมผัสถึงความภาคภูมิใจในฐานะคนประเทศมังกรได้ลึกซึ้งเท่าวันนี้มาก่อนเลย!

"ร้องไห้ทำไม ไม่เอาถ่านเลย" โฉ่วนิว เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ ทว่าดวงตาที่ดุดันคู่นั้นก็แดงก่ำไม่แพ้กัน เขาคือทหารโดยสายเลือด การทำตามคำสั่งคือหน้าที่เหนือหัว ทว่าในภารกิจครั้งนี้ เขาได้ฝ่าฝืนคำสั่ง และตัดสินใจในสิ่งที่ขัดต่อกฎระเบียบของบรรพบุรุษ!