บทที่ 467 พิธีสัตยาบัน!

"วูวววววว—วูวววววว—วูวววววว—"

เสียงสัญญาณเตือนภัยที่โหยหวนและแหลมคม ประหนึ่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายยุคบรรพกาลที่กำลังโกรธเกรี้ยว พลันฉีกกระชากม่านหิมะที่โปรยปรายเหนือฟากฟ้าเขตสมรภูมิภาคเหนือในทันที

นี่คือสัญญาณเตือนภัยเตรียมพร้อมรบระดับสูงสุด!

ชั่วขณะหนึ่ง ฐานทัพขนาดมหึมาทั้งฐานประหนึ่งสัตว์ประหลาดแห่งสงครามที่หลับใหลได้ลืมตาตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน!

ประตูโรงนอนนับไม่ถ้วนถูกถีบเปิดออก พลทหารแต่ละนายที่เมื่อครู่ยังคงพักผ่อน ฝึกซ้อม หรือรับประทานอาหารอยู่ ทันทีที่ได้ยินเสียงสัญญาณเตือนภัย ร่างกายก็ตอบสนองตามสัญชาตญาณความจำของกล้ามเนื้อทันที