บทที่ 470 ไฟกองต่อไป จะเผาพระราชวังของแก!

พระราชวัง กลุ่มอาคารเก่าแก่ที่เป็นสัญลักษณ์แห่ง "การสืบทอดที่มิเคยขาดสาย" ในยามนี้กำลังถูกปกคลุมด้วยความตระหนกที่เงียบงันดุจป่าช้า ภายในตำหนักหลัก องค์จักรพรรดิโทไกวัยหกสิบเศษ สวมชุดนอนผ้าไหม ใบหน้าซีดเผือด เดินโซเซไปมาบนพื้นทาทามิ ทั่วทั้งร่างประหนึ่งสัตว์ป่าที่ถูกขังอยู่ในกรง

เบื้องหน้าของท่าน เหล่าเสนาบดีในคณะรัฐมนตรีของโทไก และหัวหน้าสำนักพระราชวัง ต่างหมอบกราบอยู่บนพื้น มิมีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ทั่วทั้งตำหนักเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจที่หนักหน่วงและรัวเร็วขององค์จักรพรรดิ

"บาก้า! สวะ! พวกแกมันกลุ่มสวะทั้งนั้น!" ในที่สุดองค์จักรพรรดิก็หยุดฝีเท้า พลันปัดเครื่องเคลือบราคาแพงบนโต๊ะลงพื้นอย่างแรง เสียงเพล้งที่ดังสนั่น ท่ามกลางความเงียบงันของตำหนัก ยิ่งบาดหูเป็นพิเศษ

"สี่มหาปรมาจารย์ ตายแล้ว! หน่วยอารักขาเทวสถานนับร้อย ก็ตายหมดแล้ว!”

“ยามนี้ กระทั่งศาลเจ้าโฉดยังถูกคนเผาวอดวาย! นาเอะ ยัยผู้หญิงโง่นั่น ก็คุกเข่าโขกศีรษะประหนึ่งสุนัขต่อหน้าคนทั้งโลก จนยามนี้เสียสติไปแล้ว!”