บทที่ 471 ฝ่าบาท เพื่อจักรวรรดิแล้ว... จงอัญเชิญหยกแหลกเถิด!

เงียบสงัด ความเงียบที่ยาวนานกว่าครึ่งนาทีปกคลุมไปทั่วตำหนักหลักของพระราชวัง จนแทบจะได้ยินเสียงเข็มหล่นลงพื้น เหล่าเสนาบดีทุกคนต่างหมอบกราบอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นสะท้านประหนึ่งลูกนกที่ถูกความหนาวเหน็บเสียดแทง เหงื่อกาฬไหลชโลมจนเสื้อผ้าเปียกโชก

ยอดเขาฟูจิ! ไปเพียงคนเดียว! หากช้าไปเพียงวินาทีเดียว จะเผาพระราชวังให้วอดวาย! คำขาดสุดท้ายของปิศาจตนนั้น ประหนึ่งคำสาปที่แช่งชักหักกระดูกที่สุด ดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวของทุกคนไม่รู้จบ

ในที่สุด ความเงียบที่ชวนอึดอัดนี้ก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องไห้ตะโกนอย่างโหยหวน "ฝ่าบาท! มิได้เด็ดขาดพะย่ะค่ะ!" ชายในเครื่องแบบทหารผู้หนึ่ง ซึ่งก็คือรัฐมนตรีกลาโหมแห่งโทไก พลันเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและเด็ดเดี่ยว "มหาจักรวรรดิโทไกของพวกเรา มีเพียงวิญญาณที่สู้จนตัวตาย ไม่มีองค์จักรพรรดิที่ยอมสวามิภักดิ์!”

“ฆาตกรชาวประเทศมังกรผู้นั้น บังอาจหยามเกียรติของฝ่าบาทและหยามเกียรติของทั้งจักรวรรดิถึงเพียงนี้ พวกเราจะยอมจำนนไม่ได้เด็ดขาด!"

เขาคลานเข้าไปเกาะแทบพระบาทขององค์จักรพรรดิ แผดเสียงคำรามทั้งน้ำตาว่า: "ฝ่าบาท! โปรดมีพระบัญชาลงมาเถิดพะย่ะค่ะ! ให้พวกเราได้ 'อัญเชิญหยกแหลก' สู้จนตัวตายกันเถิด!"