บทที่ 472 ต่อให้เขาให้แกกินหิน แกก็ต้องกิน!

องค์จักรพรรดิโทไกมิกล้าแม้แต่จะเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายโดยตรง ทว่ากลับใช้คำราชาศัพท์ระดับสูงสุด

เพราะท่านทราบดีว่า คนที่อยู่ปลายสายคือตัวตนที่ลึกลับและทรงอำนาจที่สุดในบรรดาสิบสองบัลลังก์แห่ง สมาคมกะโหลกแก้ว —— 【ดวงตาเห็นแจ้ง】!

เล่ากันว่าเขาผู้นี้รอบรู้ทุกสรรพสิ่ง ไร้ซึ่งสิ่งใดที่ทำไม่ได้ มีความสามารถในการพยากรณ์อนาคต และเป็นมันสมองของ สมาคมกะโหลกแก้ว ทั้งองค์กร ปลายสายยังคงเงียบงัน ความเงียบนั้นสร้างแรงกดดันที่หนักอึ้งยิ่งกว่ากองทัพนับหมื่นแสน

เหงื่อเย็นขององค์จักรพรรดิไหลย้อยจากขมับลงมาทีละหยด ท่านมิกล้ารอช้า รีบเอ่ยพรรณนาด้วยความเร็วสูงสุดว่า: "ท่าน ดวงตาเห็นแจ้ง ครับ เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว!”

“ฆาตกรที่มาจากประเทศมังกร ปิศาจร้ายที่ชื่อเย่ว์เสี่ยวเฟย มัน... มันสังหารสี่มหาปรมาจารย์ของพวกเรา เผาศาลเจ้าโฉด และยามนี้... ยามนี้ยังบีบบังคับให้ผมไปพบมันบนยอดเขาศักดิ์สิทธิ์!"