บทที่ 474 หนึ่งก้าวหนึ่งกราบกราน ทะยานสู่ยอดเขาศักดิ์สิทธิ์!

ยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ฟูจิ ความสูงเหนือระดับน้ำทะเลสามพันเจ็ดร้อยเจ็ดสิบหกเมตร สำหรับนักปีนเขามืออาชีพ การพิชิตมันยังต้องใช้เวลาหลายชั่วโมง และสำหรับชายชราวัยหกสิบเศษที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย และร่างกายถูกบั่นทอนด้วยกิเลสตัณหามานานปี นี่คือการทรมานอย่างไม่ต้องสงสัย

เส้นทางบนภูเขาขรุขระ กองหิมะลื่นไถล องค์จักรพรรดิโทไกต้องก้าวเท้าอย่างทุลักทุเล บุกบั่นไปบนเส้นทางอย่างยากลำบาก ลมหนาวที่เสียดแทงประหนึ่งใบมีดกรีดลงบนใบหน้า ทำให้ผิวพรรณที่เคยได้รับการดูแลอย่างดีกลายเป็นสีเขียวคล้ำในเวลาอันรวดเร็ว อากาศที่เบาบางทำให้การหายใจแต่ละครั้งรู้สึกประหนึ่งปอดกำลังจะระเบิด แสบร้อนไปหมด

ไม่นานนักองค์จักรพรรดิก็หอบหายใจรัว เหงื่อไหลโทรมกาย ชุดสากลสีดำราคาแพงชุ่มไปด้วยเหงื่อและน้ำแข็งที่ละลาย แนบติดกับร่างกายทั้งเปียกทั้งหนาว หลายต่อหลายครั้งที่ท่านลื่นล้มลงบนพื้นหิมะอย่างหมดสภาพ การล้มแต่ละครั้งทำให้รู้สึกประหนึ่งกระดูกทั่วร่างกำลังจะแตกออกจากกัน ทว่าองค์จักรพรรดิมิกล้าหยุดพัก

ท่านทำได้เพียงใช้มือที่สั่นเทายันพื้นไว้ ดิ้นรนลุกขึ้นจากหิมะอันเย็นยะเยียบครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อปีนป่ายสูงขึ้นไปต่อไป เพราะท่านรู้ดีว่า ชายหนุ่มประเทศมังกรคนนั้นกำลังรอท่านอยู่ที่ยอดเขา และท่านรู้ยิ่งกว่าว่า ยามนี้มีดวงตานับพันล้านคู่ทั่วโลกกำลังจ้องมองท่านผ่านเลนส์ของโดรน จ้องมองสภาพที่ดูน่าเวทนาประหนึ่งสุนัขจนตรอกเช่นนี้

"แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก..." องค์จักรพรรดิหอบหายใจคำโต ทุกก้าวที่เดินรู้สึกประหนึ่งขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว เบื้องหน้าเริ่มมืดมัวเป็นพักๆ สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน ภาพหลอนนับไม่ถ้วนเริ่มผุดขึ้นในห้วงคำนึง