บทที่ 488 มา เป็นคนขับรถให้ลูกพี่สักครั้ง!

ประโยคสั้นๆ เพียงประโยคเดียว ทว่ากลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้ผู้คนใจสั่นระรัว ทหารทุกคนที่ถูกสายตาของเขาตวัดผ่าน ต่างก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ปากกระบอกปืนในมือก็ลดต่ำลงเล็กน้อย ไม่มีใครกล้าขยับ บรรยากาศในที่เกิดเหตุเคร่งเครียดจนประหนึ่งจะมีหยดน้ำซึมออกมาได้

พลทหารหน่วยอารักขานับพันนายที่ถืออาวุธครบมือต่างรุมล้อมเย่ว์เสี่ยวเฟยและกลุ่มทีม นิกหลิน ไว้เป็นวงกลม ปากกระบอกปืนดำทะมึนจากทุกทิศทางเล็งตรงมาที่พวกเขา ขอเพียงผู้บังคับบัญชาหน่วยอารักขาสั่งการเพียงคำเดียว พวกเขาก็จะถูกยิงจนพรุนเป็นตะแกรงในพริบตา ทว่า กลับไม่มีใครกล้ายิง

เพราะในมือของเย่ว์เสี่ยวเฟย ยังคงหิ้วองค์จักรพรรดิของพวกมันเอาไว้ ประมุขผู้ซึ่งเพิ่งผ่านช่วงเวลาที่มืดมนและอัปยศที่สุดในชีวิตมา ยามนี้ประหนึ่งตุ๊กตาผ้าขาดรุ่งริ่งที่ถูกเย่ว์เสี่ยวเฟยเอามาบังไว้ข้างหน้าอย่างไม่ปรานีเพื่อใช้เป็นโล่มนุษย์ ใบหน้าของท่านซีดเผือด แววตาว่างเปล่า หอบหายใจคำโต เห็นได้ชัดว่าสติสัมปชัญญะจวนจะพังทลายเต็มที

"ปะ... ปล่อยฝ่าบาทนะ!" ผู้บังคับบัญชาหน่วยอารักขามองดูสภาพอันน่าเวทนาขององค์จักรพรรดิแล้วหัวใจก็สั่นสะท้าน เขาฝืนความกล้า แผดเสียงพร่าตะโกนใส่เย่ว์เสี่ยวเฟย "พวกแกถูกล้อมไว้หมดแล้ว! วางอาวุธและยอมจำนนเดี๋ยวนี้! มิฉะนั้น——"

"มิฉะนั้นจะทำไม?" เย่ว์เสี่ยวเฟยมิรอให้เขากล่าวจบ ก็แค่นเสียงหัวเราะขัดจังหวะขึ้นมา "จะยิงฉันให้ตาย? แล้วถือโอกาสส่ง 'เทพเจ้า' ของพวกแกไปสวรรค์พร้อมกันเลยงั้นเหรอ?" เย่ว์เสี่ยวเฟยเอ่ยพลางออกแรงที่มือเล็กน้อย บีบจนองค์จักรพรรดิแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด