บทที่ 487 ทั่วทั้งโลกต่างอึ้งกิมกี่!

เชิงเขาศักดิ์สิทธิ์ ในยามนี้ สถานที่แห่งนี้ได้เนืองแน่นไปด้วยผู้คนนับหมื่นนับแสนชีวิต

กลุ่มฝูงชนที่ดำมืดราวกับก้อนเมฆทมิฬ ได้ปิดล้อมเส้นทางลงเขาทุกสายจนแน่นขนัดชนิดที่น้ำไหลผ่านไม่ได้ วงนอกสุด คือหน่วยอารักขาเทวสถานและพลตระเวนท้องถิ่นที่ได้รับคำสั่งด่วนให้รุดมายังที่เกิดเหตุ ทว่ากลับมิมีใครกล้าทำการโดยพลการ พวกเขาถือปืนติดกระสุนจริง ยืนเรียงรายต่อตัวกันเป็นกำแพงมนุษย์ ใบหน้าเคร่งขรึมจ้องมองขึ้นไปบนเขา พลางมีเหงื่อกาฬไหลซึมเต็มหน้าผาก หน้าที่ของพวกเขาคือการปิดล้อมพื้นที่ ทว่าพวกเขากลับรู้แจ้งยิ่งกว่าใครว่า บุคคลที่อยู่บนเขานั้น คือตัวตนที่พวกเขาไม่มีปัญญาจะไปตอแยด้วยได้อย่างเด็ดขาด

"หัวหน้าครับ พวกเราจะไม่ทำอะไรเลยจริงๆ เหรอครับ? จะยอมปล่อยให้คนมังกรนั่นหยามเกียรติฝ่าบาทอยู่แบบนี้เหรอ?" สมาชิกหน่วยอารักขาหนุ่มคนหนึ่งขบกรามแน่น เอ่ยถามผู้บังคับบัญชาข้างกายด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

ผู้บัญชาการหน่วยอารักขาคนดังกล่าวเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบเศษ ใบหน้าของเขาหมองคล้ำจนแทบจะมีหยดน้ำซึมออกมา มีหรือที่เขาไม่อยากพุ่งขึ้นเขาไป เพื่อสับไอ้เด็กมังกรโอหังนั่นให้เป็นหมื่นชิ้น? ทว่า เขาไม่กล้า! ชีวิตของฝ่าบาท ยังถูกกำไว้ในมือของอีกฝ่าย! หากเกิดไปทำให้ไอ้คนบ้านั่นคลุ้มคลั่งขึ้นมา ใครก็รับผิดชอบผลลัพธ์ที่จะตามมาไม่ไหวทั้งนั้น!

"หุบปาก!" ผู้บัญชาการหน่วยอารักขาตวาดเสียงต่ำ "รอคำสั่งอยู่ที่นี่! หากไม่มีคำสั่งจากฉัน ห้ามใครขยับตัวส่งเดชเด็ดขาด! ภารกิจหลักของพวกเราคือการรักษาความปลอดภัยของฝ่าบาท!"