บทที่ 486 ขี่หลังจักรพรรดิโทไกชมซากุระ!

โทสะและความอัปยศที่ยากจะพรรณนาประหนึ่งภูเขาไฟระเบิด พุ่งพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจองค์จักรพรรดิโทไก จนทำให้สติสัมปชัญญะของท่านพร่าเลือนไปชั่วขณะ

"ไม่! แกอย่าหวังเลย!" องค์จักรพรรดิแผดเสียงกรีดร้องออกมาตามสัญชาตญาณ ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบเลือดและรอยน้ำตาบิดเบี้ยวผิดรูปเพราะความตื่นตระหนกถึงขีดสุด ดูสยดสยองยิ่งนัก

"แก... ไอ้ปิศาจ! ฉันทำทุกอย่างตามที่แกต้องการแล้ว! แกจะมาหยามเกียรติฉันแบบนี้อีกไม่ได้!”

“ข้าศึกฆ่าได้ทว่าหยามไม่ได้! ฉัน... ต่อให้ต้องตาย ฉันก็ไม่มีวันยอมให้แกขึ้นมาขี่หลังเด็ดขาด!" องค์จักรพรรดิแผดคำราม พยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นจากพื้นเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีอันน้อยนิดที่น่าเวทนาของตนเอง

ถ้อยคำเหล่านี้ ท่านกล่าวออกมาอย่าง "ฮึกเหิม" และเปี่ยมไปด้วยสิ่งที่เรียกว่า "กระดูกเหล็ก" ทว่า ในสายตาของเย่ว์เสี่ยวเฟย มันกลับดูประหนึ่งเรื่องตลก