บทที่ 492 เทพสงครามเจ้าซันเหอ ปรากฏตัวอย่างองอาจ!

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองเรือไร้เทียมทานที่มืดฟ้ามัวดินประหนึ่งหลุดออกมาจากตำนานเช่นนี้

เรือลาดตระเวนลำจิ๋วสิบกว่าลำของโทไก ก็ประหนึ่งเศษใบไม้ที่พร้อมจะถูกคลื่นยักษ์ในมหาสมุทรซัดจนคว่ำได้ทุกเมื่อ ช่างดูจ้อยร่อยและน่าขบขันเหลือเกิน พลทหารโทไกทุกคนต่างถูกขบวนรบที่ทำลายล้างฟ้าดินตรงหน้าข่มขวัญจนขวัญหนีดีฝ่อ แต่ละคนต่างทรุดฮวบลงบนดาดฟ้าเรือ ใบหน้าซีดเผือดประหนึ่งขี้เถ้า มิมีความคิดที่จะขัดขืนหลงเหลืออยู่เลย

จะเอาอะไรไปสู้? สู้ด้วยอะไร? ลำพังแค่พวกเขากรีธาทัพเข้ามา คลื่นน้ำที่ถูกซัดออกมาก็เพียงพอจะกระแทกเรือของพวกมันให้จมดิ่งลงสู่ก้นทะเลได้แล้ว! นี่มิใช่การต่อสู้ในระดับเดียวกันเลย! นี่คือการบดขยี้จากมิติที่เหนือกว่า!

ภายในห้องบัญชาการเรือธง ผู้บัญชาการที่เมื่อครู่ยังอวดดีและโอหัง ยามนี้ขาสองข้างอ่อนแรงจนทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น "ซ่า..." ที่เป้ากางเกง มีกลิ่นเหม็นคาวของของเหลวไหลซึมออกมา เขาถูกข่มขวัญจนปัสสาวะราดออกมาจริงๆ!

ส่วนองค์จักรพรรดิโทไกที่เมื่อครู่ยังแผดเสียงสั่งการหมายจะสับเย่ว์เสี่ยวเฟยให้เป็นหมื่นชิ้น ยามนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ร่างกายสั่นเทาประหนึ่งลูกนก "เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้... ทัพเรือประเทศมังกร จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร..." ในความทรงจำของท่าน ทัพเรือประเทศมังกรควรจะเป็น "ทัพเรือน้ำเหลือง" ที่ยากจนและอ่อนแอเมื่อหลายสิบปีก่อน มิใช่หรือ? แม้แต่เรือรบที่ดูดีสักลำก็ยังหาไม่ได้ นี่ผ่านไปเพียงไม่กี่ปี? ทำไมถึงได้พัฒนามาจนถึงระดับที่น่าหวาดหวั่นเช่นนี้ได้?!