บทที่ 493 จมทิ้ง ณ จุดนั้น ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว!

ลู่ฉิงเสวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพลันได้สติและเข้าใจอย่างถ่องแท้ นั่นสินะ! เขาจะมาเพียงลำพังได้อย่างไร? เบื้องหลังของเขา คือประเทศมังกรอันทรงพลังทั้งประเทศที่ยืนตระหง่านอยู่! นับตั้งแต่วินาทีที่เขาก้าวเท้าเหยียบลงบนแผ่นดินโทไก กองเรือไร้เทียมทานนี้คงจะอยู่ระหว่างการเดินทางมาแล้ว! ทุกอย่างที่เขาทำ ดูประหนึ่งบ้าคลั่ง ทว่าแท้จริงล้วนอยู่ในการคำนวณของเขาหมดสิ้น

เขาต้องการบีบ! บีบให้องค์จักรพรรดิโทไกก้มหัว! บีบให้ยัยแม่มดเฒ่ายอมรับผิด! บีบให้พวกมันฉีกสัญญาจนโกรธแค้นจนหน้ามืดตามัว! จากนั้น จึงค่อยใช้พลังอำนาจเบ็ดเสร็จที่บดขยี้ทุกสรรพสิ่ง บอกแก่พวกมัน และบอกแก่คนทั้งโลกด้วยว่า—— ยุคสมัย ได้เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ สายตาที่ลู่ฉิงเสวี่ยมองไปยังเย่ว์เสี่ยวเฟยก็เปี่ยมไปด้วยความยำเกรงอันลึกล้ำ และ... ความชื่นชมที่ยากจะสังเกตเห็น ผู้ชายคนนี้ ไม่เพียงแต่มีวรยุทธที่เหนือล้ำโลก ทว่ายังมีสติปัญญาและความกล้าหาญในการวางแผนกลยุทธ์ที่ลึกล้ำยิ่งนัก!

...

"ท่านเทพสงครามเจ้า... นี่คือเรื่องเข้าใจผิดครับ!" ในช่องทางสื่อสารสาธารณะของกองเรือโทไก ในที่สุดก็มีเสียงอ้อนวอนขอชีวิตที่ตะกุกตะกักและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวของผู้บัญชาการหน่วยอารักขาดังขึ้น "พวกเราเพียงแค่กำลังทำการซ้อมรบ! ใช่ครับ! ซ้อมรบ! มิได้มีเจตนาจะโจมตีทางฝั่งท่านเลยแม้แต่นิดเดียว!" ยามนี้เขาทำได้เพียงพยายามหาข้ออ้างอย่างสุดชีวิต ด้วยหวังว่าจะมั่วถั่วให้พ้นผิดไปได้